Ιστορίες των 28ο γραμμαρίων

του Γιώργου Αναγνωστόπουλου

Ένιωσε ότι ταυτόχρονα θα μπορούσε να βρίσκεται παντού ή ακόμη και να εξαφανιστεί χωρίς να το καταλάβει κανείς.

Εκτός ίσως από κείνη την ελκυστική νεαρή γυναίκα που καθόταν στο διπλανό τραπεζάκι μαζί με τη φίλης της.

Είχαν παραγγείλει δύο Κοσμοπόλιταν και συζητούσαν ή έκαναν πως συζητούσαν με μία μακιγιαρισμένη σοβαροφάνεια, λες και μιλούσαν για τα πιο σημαντικά θέματα πάνω στη γη.

Πού και πού έστρεφε το βλέμμα της προς το μέρος του, τινάζοντας τα μαλλιά της προς τα πίσω, ενώ συνέχιζε να μιλάει.

Εντούτοις, αν και ήθελε να τον κάνει να αισθάνεται πως της είναι αδιάφορος ή ακόμη κι ανύπαρκτος, η γλώσσα του σώματός της την πρόδιδε, καθώς είχε στρέψει ελαφρά το κορμί και το κεφάλι της προς το μέρος του.

Εκείνος σκέφτηκε ότι ίσως όλα αυτά συνέβαιναν σε κάποιον άλλο παράλληλο κόσμο ή κάπου μεσ’ στο μυαλό του και πως δεν υπήρχε κάτι που πρόκειται να του αποκαλυφθεί στη συνέχεια αν ο ίδιος δεν το επεδίωκε.

Δεν έκανε κάποια κίνηση προς το μέρος της.

Εξάλλου δεν ήθελε να παραβιάσει κανέναν φυσικό νόμο, τουλάχιστον σε αυτόν τον κόσμο των τριών διαστάσεων, μιας και οι παραδοξότητες της αλλόκοτης κβαντικής συμπεριφοράς κάποιων γυναικών του ήταν ήδη γνωστές.

Τον ενοχλούσαν ωστόσο όλες αυτές οι παράλληλες μελλοντικές εκδοχές ορισμένων καταστάσεων, οι οποίες δε μπορούσαν να εκφραστούν με κανένα υπολογιστικό μοντέλο συμπεριφοράς που είχε μεσ’ στο κεφάλι του.

Άλλωστε, σκέφτηκε, πως και οι θρησκείες φτιάξανε πολλά παράλληλα σύμπαντα για τους αφελείς ευσεβείς, αλλά και τους συνειδητά ασεβείς, τα οποία όμως ποτέ τους δε βασίστηκαν σε μαθηματικές εξισώσεις ή έστω σε κάποιες στατιστικές υποθέσεις.

Μήπως όμως στηρίζονται σε υπολογισμούς οι γαντζωμένες στον αισθητό κόσμο κομματικές υποσχέσεις, που ταΐζουν σανό από δεξιούς και αριστερούς επίγειους παραδείσους τους υποψήφιους υπηκόους τους;

Όλοι τους θα προτιμούσαν να πετάξουν στον κάλαθο των αχρήστων ή σ’ κάποιο παράλληλο σύμπαν όσους δεν τους αποδέχονται ως σωτήρες.

Κι όμως η ζωή φωνάζει  απροκάλυπτα πως η κατάκτηση της ευτυχίας περνάει μόνο μέσα απ’ τους άλλους.

Για τον ίδιο η μόνη αμαρτία του ανθρώπου δεν ήταν παρά η διαίρεση αυτού του κόσμου σε ανώτερες και κατώτερες φυλές, σε θρησκείες, σε ομάδες, σε  κόμματα, σε παρελθόν, παρόν, μέλλον και ό,τι άλλο διχάζει την ύπαρξη.

Κι όμως στο μεγαλύτερο μέρος του αυτός ο κόσμος που βλέπουμε δεν είναι φτιαγμένος παρά μόνο από υδρογόνο και ήλιο.

Απλώς οι νέες μορφές παίρνουν τη θέση των προγενέστερων.

Ξαφνικά του ήρθε στο μυαλό η φράση του πολυτάλαντου καλλιτέχνη και τυχοδιώκτη Μπωμαρσαί προς τους Γάλλους ευγενείς της εποχής του, ότι οι ίδιοι δεν κάνανε τον κόπο παρά να γεννηθούν.

Δεν κατανοούσε, λοιπόν, πώς κάποιοι άνθρωποι μπορούν ν’ ασεβούν τόσο απροκάλυπτα απέναντι σ’ αυτή τη ισότιμη φυσική συνέχεια της ζωής, απολαμβάνοντας προνόμια εχθρικά προς τους άλλους.

Άλλωστε είχε διαβάσει σύγχρονες θεωρίες κοσμογονίας που υποστήριζαν ότι με 28 γραμμάρια πρωταρχικής ύλης φτιάχνεις ένα σύμπαν ολόκληρο.

Ήξερε όμως πως αν και τα κατάφερνε αρκετά καλά με τους νόμους της σύγχρονης φυσικής, κάποια πράγματα που δεν είναι μετρήσιμα στον αισθητό κόσμο δυστυχώς του διέφευγαν, όπως για παράδειγμα τ’ αποτελέσματα από τα νούμερα του τζόκερ ή η επιλογή του αλόγου στον ιππόδρομο.

Τώρα όμως υπήρχε κάτι πιο απτό. Ήταν εκείνο το φυγόκεντρο βλέμμα αυτής της εξαίσιας και γοητευτικής γυναίκας που στριφογύριζε εδώ και ώρα παγιδευμένο γύρω από το βαρυτικό του πεδίο.

Θέλοντας να βρει το θάρρος να της μιλήσει, στηρίχτηκε στην επιτυχημένη αρχή της αιτιότητας, όπως άλλωστε θα έκανε και ο κάθε γνήσια λογικός άνθρωπος που δέχεται την αλάνθαστη συνταγή αιτίας – αποτελέσματος.

Το γνώριζε πως είχε γίνει αμέτρητες φορές στο παρελθόν και θα ξαναγίνει άπειρες φορές και στο μέλλον, κάπου αλλού και με άλλους ανθρώπους.

Στα πλαίσια αυτής της ακατάπαυστης κυκλικής κίνησης, τόσο η κλασική αντίληψη του γραμμικού χρόνου, όσο και η έκβαση της συνέχειας ενός τέτοιου εγχειρήματος τού ήταν πια περιττά.

Αρκεί να έχει κανείς υπομονή και θα δει τα πάντα να ξανασυμβαίνουν ακόμη και μέσα απ’ τους άλλους.

Μέσα απ’ αυτά τα 28 γραμμάρια της ενιαίας πρωταρχικής ύλης που εναλλάσσονται συνεχώς σ’ έναν αέναο κύκλο γέννησης και θανάτου.

0 Σχόλιο

Αφήστε ένα σχόλιο