Η αθλιότητα της προδοσίας

του Γιώργου Αναγνωστόπουλου

Κατηγορώ καθετί κομματικά ενταγμένο ένεκα πρόωρης γήρανσης.

Σας επιστρέφω λοιπόν τ’ ανούσια λόγια σας,

που τα χέρια τους τεντώνουν στα όνειρά του κόσμου,

σαν λευκές επιταγές επάνω σε ξένη ιδιοκτησία.

Δεν υπάρχει τίποτε εξόν από τον άνθρωπο.

Μα εσείς απαντάτε,

δήθεν χάριν συντομίας,

πάντα μ’ ένα ΕΓΩ.

Τα πλήθη τρέχουν στους προορισμούς τους.

Θαρρώ για ψωμί.

Θαρρώ για δουλειά.

Θαρρώ  για ελευθερία πως ψιθυρίζουν.

Τότε ΕΓΩ τους λέτε αναλαμβάνω την ευθύνη του εαυτού σας!

ΕΓΩ είμαι η σφραγίδα της αλήθειας σας!

ΕΓΩ η συνταγή της ευτυχίας σας!

ΕΓΩ και η δύναμη της αγέλης σας!

Κατόπιν ορθώνετε μια σημαία

να κρεμούν – στα προσκλητήρια –

επάνω της το δίκιο τους

κι υστέρα σε κάποιο φύλλο τυπώνετε ελπίδες

με περισσή φροντίδα κι αφοσίωση

στο χρώμα και στα σύμβολα.

Μα όταν βρίσκεστε στην κορυφή,

μνησίκακοι,

πλην δυνατοί,

μια θλιβερή ενοχή,

βαριά σαν λαιμητόμο,

με πίκρα τάχα απλώνετε από το βάθρο σας στα πλήθη,

πως πάντα φταίει η κοινωνία.

0 Σχόλιο

Αφήστε ένα σχόλιο