Η άσπρη στολή η κρεμασμένη στον τοίχο

της Γιώτας Αγαπητού

Πόδια βαριά ανεβαίνουν τις σκάλες.

Δυο χέρια ξεκλειδώνουν την πόρτα.

Η λευκή στολή κρεμασμένη στον τοίχο περιμένει κι απόψε.

Παράδοση.

Ώρα ιερή γι’ αυτόν που οχτώ ώρες προσπαθούσε ν’ απαλύνει τον ανθρώπινο πόνο.

Ώρα δύσκολη για κείνον που θ’ αναλάβει νυχτερινή βάρδια.

Ρουτίνα.

Οι δείκτες του ρολογιού κοντεύουν μεσάνυχτα.

Ο Μορφέας στα φορτισμένα δωμάτια έχει περισσότερη ανάγκη να ξεκουραστεί, αφού όλη την ημέρα πάλευε με την οδύνη.

Ησυχία.

Τα φώτα σβήνουν.

Με μία γεύση αγωνίας οι σιωπηλές επισκέψεις στους θαλάμους σπάνε τη μονοτονία της μοναξιάς, μα κάποιες φορές και του φόβου.

Την ηρεμία διακόπτει ο αναστεναγμός που βγαίνει από την ψυχή ενός ανθρώπου που ο πόνος και η αγωνία τον έχουν κυριεύσει.

Χτυπάει το κουδούνι.

Υποφέρει.

Ένα τηλέφωνο μέσα στη νύχτα σπάει τη σιωπή.

Πρέπει να δοθούν οδηγίες.

Και πάλι ησυχία.

Ο ήχος από τις παροχές οξυγόνου ταράζει την ηρεμία.

Απ’ τ’ ανοιχτό παράθυρο αναφαίνεται η θάλασσα παραδομένη στο σκοτάδι.

Γαλήνη.

Το νησί των Καβείρων συννεφοστεφανωμένο φαντάζει απόκοσμο, σαν να τελούνται μυστικιστικές τελετές μέσα στη νύχτα και η Ολυμπιάδα για μία ακόμα φορά συναντάει τον Φίλιππο.

Τα φώτα της πόλης λαμπερά φωτίζουν το δρόμο στους λιγοστούς διαβάτες.

Ξεχασμένο σε μια γωνιά του γραφείου ένα φλιτζάνι με καφέ, που εδώ και ώρα έχει παγώσει, θυμίζει την αρχή μίας βάρδιας που ανυπομονεί τώρα πια να τελειώσει.

Το σώμα επαναστατεί, θέλει να χαλαρώσει.

Ώρα πέντε το πρωί, σε λίγο ξημερώνει.

Απ’ το ανοιχτό παράθυρο ενός θαλάμου μία ψυχή, σαν τον κλέφτη αφήνει για πάντα το γεμάτο αναμνήσεις γερασμένο και κουρασμένο σώμα απ’ τις αρρώστιες, μιας και αυτή δε γερνάει ποτέ, για να ενωθεί αιώνια με το πατρογονικό σύμπαν.

Οι δείκτες του ρολογιού τρέχουν, σε λίγη ώρα μία ακόμα νυχτερινή βάρδια θα ολοκληρώσει τον κύκλο της.

Μια βάρδια γεμάτη γεγονότα που τάραξαν τη σιωπή της νύχτας.

Η άσπρη στολή για μία ακόμα φορά θα κρεμαστεί στον τοίχο, καθώς το κουρασμένο σώμα θα κατέβει τις σκάλες γεμάτο ανακούφιση πως όλα μέχρι την επόμενη βάρδια έχουν τελειώσει, ενώ μια σκέψη παιδεύει εδώ και χρόνια το νου που δεν έχει ειπωθεί ακόμη παρά μόνο ως πράξη, περικλείοντας τη μυστήρια αγάπη για τη ζωή.

0 Σχόλιο

Αφήστε ένα σχόλιο