Η αυτονόμηση της ζωής στα σημεία της στίξης

του Γιώργου Αναγνωστόπουλου

Εύλογο το ερώτημα.

Εάν πρόκειται πραγματικά για ερώτημα.

Γιατί όλες αυτές οι απαγορεύσεις;

«Οι απαγορεύσεις υπάρχουν όσο δεν έχουμε ανακαλύψει ακόμα τον άνθρωπο», έλεγε ο Νίτσε.

Ανακαλύψαμε όμως τις διαφορές.

Στα δικαιώματα.

Στο χρώμα.

Στις θρησκείες.

Στα κόμματα.

Σε κάθε είδους κοσμοϊδεολογικούς ή δήθεν επιστημονικούς προσανατολισμούς.

Ωστόσο, γνώρισα αρκετούς καθοδηγητές, λακέδες του συστήματος.

Δίχως χρώμα.

Δίχως αίμα.

Δίχως ανθρωπιά.

Ίσως τελικά εμείς οι άνθρωποι να μη γνωριζόμαστε τόσο καλά όσο νομίζουμε.

Κι ας είμαστε βαθιά ριζωμένοι πάνω στον ίδιο πλανήτη.

Σε αυτό το μικρό εκτάριο του γαλαξία που μας αναλογεί στην άκρη του στερεώματος.

Εύλογο το ερώτημα λοιπόν.

Εάν πρόκειται πραγματικά για ερώτημα.

Ποιος είναι ο κόσμος μας;

Κάθε πινελιά του – καλή ή κακή –  είναι ανεμπόδιστα φτιαγμένη απ’ τις αισθήσεις μας.

Από τη σχέση μας με τα πάντα.

Κι όμως συντριβόμαστε μέσα στα όρια του εαυτού μας.

Στις εκτροπές μας.

Στις αντινομιακές ατομικές προβολές μας.

Σαν ξεκομμένη σιωπηλή νότα χωρίς μελωδία.

Παρόλα αυτά το ερώτημα παραμένει.

Ποιος θα μας σώσει λοιπόν;

Η γη είναι ένα τεράστιο φέρετρο που ταξιδεύει στο πουθενά.

Μα η φύση πάλλεται συνεχώς.

Ζούμε κάπου ανάμεσα στην ύπαρξη και στην ανυπαρξία.

Το παρελθόν και το μέλλον μας είναι όλα εδώ.

Πάνω σε αυτό το μικρό δέντρο της ζωής που μας φιλοξενεί.

Ενώ έξω από το παράθυρο με τις ναρκισσιστικές δαντελένιες κουρτίνες

το μεγάλο φωτεινό  άστρο συνεχίζει να τροφοδοτεί τη ζωή,

χωρίς περιορισμούς και προσκόμματα,

επί δικαίους και αδίκους,

ακολουθώντας το πεπρωμένο του.

Εντούτοις, τα κόμματα δεν κάνουν τίποτε άλλο από το να ρίχνουν λάδι στη φωτιά.

Οι θρησκείες δεν κάνουν τίποτε άλλο από το να ρίχνουν λάδι στη φωτιά.

Οι εγωισμοί δεν κάνουν τίποτε άλλο από το να ρίχνουν λάδι στη φωτιά.

«Εγώ έχω δίκαιο – όχι εγώ έχω δίκαιο!».

Αυτοαποκαλούμενοι φωστήρες και συμβουλάτορες ιδιωτικοποιούν την αλήθεια στο μπόι της ελλειμματικής τους συνείδησης.

Κι όμως κάποτε κανείς δε θα ξέρει ότι υπήρξαμε.

Παρά μόνο η ερωτική αυτοδημιουργία του κόσμου,

η οποία θα επιβεβαιώνει την αθωότητα της γέννησής μας.

Όπως το μικρό παιδί που παίζει,

γκρεμίζοντας τα λασπωμένα του κάστρα  πάνω στην άμμο.

Ωστόσο, αυτή η μουσική σύνθεση της φύσης μισθώνεται από τα ελλειμματικά μέτρα της ανθρώπινης συνείδησης,

καταβροχθίζοντας τους βλαστούς πριν ανθίσουν.

Ναι! Δεν ανακαλύψαμε ακόμα τον άνθρωπο,

γιατί οι καθοδηγητές περιφρόνησαν την αθόρυβη φλόγα της Ηρακλείτειας   αναδημιουργίας.

Περιφρόνησαν τη σιγή του πνεύματος.

Περιφρόνησαν τις παύσεις,

τις αφαιρέσεις,

την αυτονόμηση της ζωής

και την απύθμενη σιωπηλή συμφωνία της στα σημεία της στίξης,

η οποία δεν παραπέμπει πουθενά,

παρά μόνο στον εαυτό της.

0 Σχόλιο

Αφήστε ένα σχόλιο