alexis-800x140

Γλυκό κυδώνι

της Γιώτας Αγαπητού          

Ο Κλέαρχος γεννήθηκε και μεγάλωσε σ’ ένα ορεινό χωριό της Θεσσαλίας. Ένα παιδί διαφορετικό από τ’ άλλα, κάτι το οποίο οι γονείς του μπόρεσαν να το δουν κατάματα μετά από χρόνια, αλλά πολύ δύσκολα το αποδέχτηκαν.

Όταν ο Κλέαρχος ήταν μωρό παιδί αρρώστησε και οι γονείς του τον πήγανε στο γιατρό της διπλανής επαρχιακής πόλης, λόγο της περίεργης συμπεριφοράς που είχε, πιστεύοντας ότι οφείλονταν στον πυρετό του.

Ο γιατρός τους είπε ότι το παιδί παρουσίαζε μία μορφή νοητικής υστέρησης και θα έπρεπε να το μεταφέρουν στην πρωτεύουσα για να εξεταστεί από τους ειδικούς που θα μπορούσαν να το βοηθήσουν. Μάλιστα προθυμοποιήθηκε να τους συστήσει σε κάποιους εξειδικευμένους γιατρούς, τους οποίους ο ίδιος γνώριζε. Οι γονείς δεν δέχτηκαν, πήραν το παιδί τους και φεύγοντας από το ιατρείο χτύπησαν δυνατά την πόρτα. Ένας ήχος που έμεινε ανεξίτηλος στη μνήμη του Κλέαρχου, που αναδύονταν κάθε φορά που μία πόρτα χτυπούσε δυνατά πίσω του.

Τα χρόνια περνούσαν και ο Κλέαρχος μεγάλωνε σ’ ένα προστατευμένο περιβάλλον, αν και δεν μπόρεσε να γλυτώσει από τα σχόλια των άλλων παιδιών, κουβαλώντας το παρατσούκλι που του είχανε φορτώσει και στη συνέχεια υιοθέτησαν και οι υπόλοιποι κάτοικοι του χωριού, φωνάζοντάς τον «Αλαφροΐσκιωτο».

Περνώντας τα χρόνια εξελίσσονταν σ’ ένα παιδί με ιδιαίτερες ικανότητες. Σταμάτησε το σχολείο στις πρώτες τάξεις του δημοτικού λόγω της συμπεριφοράς των δασκάλων του, που δεν είχαν την κατάλληλη εκπαίδευση και γνώση για να μπορέσουν να βοηθήσουν ένα παιδί με νοητική υστέρηση.

Έτσι, από τα θρανία του σχολείου βρέθηκε να δουλεύει μαζί με τους γονείς του στα χωράφια, αλλά και να βοηθάει τους συγχωριανούς του όπου μπορούσε σε δουλειές του ποδαριού.

Ο Κλέαρχος βίωνε πολύ δύσκολες στιγμές, στιγμές που έκαναν τους αγράμματους γονείς του να τρομάζουν, παρ’ όλα αυτά όμως τον υπεραγαπούσαν. Αν και υπήρχαν μέρες που ο πατέρας του γυρίζοντας από τη δουλειά κατάκοπος, έβλεπε τον γιο του και δάκρυζε, αναρωτώμενος τι κακό έκανε και το παιδί του τραβάει τέτοιο Γολγοθά. Αμέσως μετά όμως το μετάνιωνε θεωρώντας αυτό το παιδί ευλογία.

Όταν ο Κλέαρχος έφτασε σε ηλικία γάμου μια καλοθελήτρα προξενήτρα από το χωριό πλησίασε τους γονείς του και τους μίλησε για μία κοπέλα από ένα άλλο χωριό που θα ταίριαζε στο παιδί τους. Εκείνοι στην αρχή δίστασαν, αλλά στη συνέχεια δέχτηκαν. Εξάλλου, πίστευαν ότι ο Κλέαρχος θα μπορούσε να παντρευτεί αν εύρισκε μία καλή και υπομονετική κοπέλα, που θα μπορούσε να βοηθήσει τον γιο τους να γίνει ένας καλός σύζυγος και πατέρας. Με τη βοήθεια, λοιπόν, της προξενήτρας οι δύο οικογένειες συναντήθηκαν και συμφώνησαν σε όλα, αποφασίζοντας να προχωρήσουν στο προξενιό.

Μια Κυριακή πρωί του Νοέμβρη του 1965 η Μαρίκα και ο Κλέαρχος έδωσαν όρκους αιώνιας πίστης και αγάπης στη εκκλησία του αγίου Μηνά.

Ιανουάριος του 1966, ο Κλέαρχος και η Μαρίκα, δύο παιδιά γύρω στα εικοσιπέντε, ταξιδεύουν για τη Γερμανία. Εκεί θα χτίσουν τη ζωή τους και θ’ αναζητήσουν τις απαντήσεις για το ποιοι πραγματικά είναι. Μιας και η Μαρίκα ήταν και εκείνη άτομο με ειδικές ικανότητες, αφού γεννήθηκε με σύνδρομο Down. Στη Γερμανία στην αρχή φιλοξενήθηκαν από την αδερφή της, που είχε πάει με τον άντρα της τρία χρόνια πριν και δούλευαν σε ένα εργοστάσιο αυτοκινήτων. Το ίδιο έγινε και με το νεαρό ζευγάρι.

Μέσα σε ένα χρόνο ο Κλέαρχος και η Μαρίκα απευθύνθηκαν σε ειδικούς και με τη βοήθειά τους, γνώρισαν και άλλα άτομα με νοητική υστέρηση και σύνδρομο Down, αποκτώντας φιλίες μαζί τους, κάτι το οποίο τους έκανε να μην νοιώθουν παρείσακτοι.

Μετά από δύο χρόνια παραμονής τους στη Γερμανία ανακοίνωσαν σε  συγγενείς και φίλους ότι περιμένουν το πρώτο τους παιδί. Μία είδηση που αναστάτωσε τους πάντες, κάνοντας τους να προσπαθούν να τους αποτρέψουν από μία εγκυμοσύνη, τονίζοντάς τους ότι υπάρχει κίνδυνος να φέρουν στον κόσμο ένα παιδί με προβλήματα. Το νεαρό ζευγάρι όμως, βαθιά παραδοσιακό και αγαπημένο, πίστευε ακράδαντα ότι οι άνθρωποι παντρεύονται για να κάνουν παιδιά. Έτσι λοιπόν, αποφάσισαν να ολοκληρώσουν την κύηση. Μία κύηση δύσκολη, τόσο για την Μαρίκα όσο και για τον Κλέαρχο, καθώς υπήρχαν μέρες απέραντης χαράς, αλλά και μέρες βασανιστικές. Πάντα όμως είχαν στο πλευρό τους τους ανθρώπους τους, που αν και αντίθετοι στην απόφασή αυτή δεν έπαψαν να τους στηρίζουν μέχρι το τέλος.

Μια ηλιόλουστη μέρα τον Μάη του 1968 ήρθε στον κόσμο ο Περσέας, ένα παιδί που όπως και η μαμά του, η Μαρίκα, γεννήθηκε με σύνδρομο Down. Μεγαλώνοντας ο Περσέας είχε πάντα την εικόνα της μαμάς του την ώρα που εκείνη έκανε γλυκό κυδώνι και το σπίτι πλημμύριζε από το άρωμα της αρμπαρόριζας. Ένα γλυκό ιδιαίτερα αγαπητό για τη Μαρίκα που της είχε μάθει να το φτιάχνει η μαμά της και κείνη συνέχισε να το φτιάχνει και στη Γερμανία, προσφέροντάς το απλόχερα με όλη της την αγάπη στους ανθρώπους που στήριζαν εκείνη και την τόσο μοναδική οικογένεια της.

 

0 Σχόλιο

Αφήστε ένα σχόλιο