Ευχές από ατόφιο χρυσάφι

του Γιώργου Αναγνωστόπουλου

Ευχές για το αύριο.

Για ένα αύριο που δε γνωρίζεις.

Μα ωστόσο αισθάνεσαι πως σου ανήκει.

Τα άγρια θηρία δεν έχουν ξεσκίσει ακόμα τις σάρκες του.

Ο χρόνος δεν έλιωσε ακόμα το μεδούλι των οστών του

με την καυτή φλόγα της μοίρας.

Προφταίνεις,  λοιπόν, να κάνεις όνειρα.

Όπως όταν ήσουν αδύναμο παιδί με ατσαλένια θέληση,

που έδινε ζωή στη φαντασία,

πριν έρθει το φθινόπωρο της ενηλικίωσης.

Πρόλαβε όμως να γίνεις και οδηγός

και τότε θα μάθεις εκ νέου ότι όλα τα όνειρα είναι ζωντανά.

Μα αν ο δρόμος τους είναι απάτητος συνέχισε να τραγουδάς,

μετριάζοντας τη βαριά αρματωσιά της ζωής

με το ελαφρύ ένδυμα της παιδικής αθωότητας,

όπως έκανες κάποτε.

Εξάλλου,  όλα τα όνειρα στο βάθος της αβύσσου

πληρώνουν το χρέος της κοινής τους καταγωγής,

κουβαλώντας στην πλάτη τους το μοιραίο χιτώνα του Νέσσου.

Πρόλαβε, λοιπόν, να γίνεις και οδηγός

και τότε θα μάθεις να ταξιδεύεις,

ακολουθώντας τη μοίρα των αστεριών

από δοκιμασμένο χρυσάφι

0 Σχόλιο

Αφήστε ένα σχόλιο