Χειμωνιάτικη εκ-ποίηση

του Γιώργου Αναγνωστόπουλου

Το Χειμώνα  άκουγα τα φύλλα να πεθαίνουν στα πεζοδρόμια.

Μα εσύ συνέχιζες να περιπλανιέσαι σε μια γωνιά μέσα στις νότες σου.

Τότε μαζευόμασταν όλοι γύρω σου σιωπηλοί,

ώσπου να χρωματίσουν τα χνώτα μας.

Ώσπου να γυρίσουν οι καρδιές μας από τα ξένα,

μαζί με τα πουλιά που φύγανε το φθινόπωρο.

Ώσπου να γίνουν τα όνειρα ζωή.

Ενώ ρίχνοντας κλεφτές ματιές ο ένας στην ψυχή του άλλου,

ζητιανεύαμε  για λίγη αγάπη.

Και έτσι συνέχιζες να πολεμάς το ξεροβόρι με το δοξάρι σου,

μοιράζοντας ζεστασιά στη μεγάλη νύχτα.

Μα απόψε…

απόψε που πεθάνανε τα λιγοστά πουλιά που απέμειναν

και στις δημόσιες στέγες διανυκτερεύει η διάκριση,

πώς να σ’ αποχαιρετίσω με δυο παγωμένες δραχμές,

έτσι μόνο και άστεγο στον παράδεισο.

0 Σχόλιο

Αφήστε ένα σχόλιο