Χάρισέ μου ένα τριαντάφυλλο – Μέρος όγδοο

της Γιώτας Αγαπητού 

Ο Φαίδωνας λόγω της μοναξιάς του έβλεπε τον εαυτό του, όσο και αν τον πλήγωνε αυτό, να μεταμορφώνεται σιγά σιγά σ’ έναν άντρα γεμάτο γεροντοπαραξενιές. Στα μάτια όμως της Γιασμίν θα ήταν πάντα αυτός που τη βοήθησε όταν ήρθε στην Αθήνα, θυμίζοντάς της τι σημαίνει αγάπη. Όμως τα βράδια όταν έπεφτε να κοιμηθεί, έχοντας στην αγκαλιά της την Ηλιαχτίδα που χουρχούριζε δίπλα της, άθελά της συνέκρινε τις ζωές των δύο ανδρών που μπήκαν στη ζωή της μ’ έναν περίεργο και απρόσμενο τρόπο. Έβλεπε δύο ανθρώπους σχεδόν συνομήλικους, που γεννήθηκαν και έζησαν σ’ αυτή την πόλη. Οι ζωές τους όμως ήταν πολύ διαφορετικές, γιατί τώρα πια πέρα από τη αφόρητη μοναξιά που βίωναν και οι δύο σε προσωπικό και κοινωνικό επίπεδο, η μοίρα τους ένωσε με τον πιο ανορθόδοξο τρόπο.

Η Γιασμίν μετά από κείνο το πρωινό που έφυγε από το μαγαζί του Ιάσονα πολλές φορές προσεύχονταν στους νεκρούς της, ζητώντας τους μία λύση. Άλλωστε ο εγωισμός και η παιδική περηφάνια της τής απαγόρευαν να ζητήσει βοήθεια από τον Φαίδωνα, ο οποίος έβλεπε το μικρό κορίτσι μέρα με τη μέρα να βυθίζεται στη θλίψη. Γι’ αυτό και αποφάσισε ότι ήρθε η ώρα να πάρει την κατάσταση στα χέρια του, πηγαίνοντας επιτέλους να βρει τον Ιάσονα και να του μιλήσει.

Απόγευμα και ο Φαίδωνας φτάνει στο μαγαζί του Ιάσονα. Το ρολόι δείχνει σχεδόν εννέα και κείνος για μία ακόμα φορά ετοιμάζεται να κλείσει το ανθοπωλείο. Ο Φαίδωνας έχει αποφασίσει τι ακριβώς θέλει να του πει. Εξάλλου, από τα μισόλογα της Γιασμίν για τον Ιάσονα είχε καταλάβει ότι θα συναντούσε έναν καλό κι ευγενικό άνθρωπο που αγαπούσε το μικρό κορίτσι και θα μπορούσε να το βοηθήσει. Πριν μπει στο μαγαζί άναψε ένα τσιγάρο και πείρε μια βαθιά ανάσα. Ήταν επιτέλους η ώρα ν’ ανοίξει την πόρτα.

  • Καλησπέρα. Είστε ο κύριος Ιάσονας;
  • Ναι, ο ίδιος. Τι θα θέλατε; Είναι κάτι επείγον; γιατί ετοιμάζομαι να κλείσω.

Οι δύο άντρες για λίγο σιωπούν, κοιτάζοντας ο ένας τον άλλο σαν να είναι παλιοί γνώριμοι που συναντιούνται μετά από χρόνια. Δύο συνομήλικοι άντρες με παράλληλες ζωές, που η τύχη τα έφερε έτσι και τώρα πρέπει να συνεργαστούν για να βοηθήσουν ένα παιδί που απροσδόκητα μπήκε στη ζωή τους.

  • Είμαι ο Φαίδωνας. Ο γείτονας της Γιασμίν που μένει στο διπλανό διαμέρισμα στα Προσφυγικά της Αλεξάνδρας.
  • Κατά περίεργο τρόπο όταν σε είδα ν’ ανοίγεις την πόρτα το κατάλαβα αμέσως ότι είσαι εσύ ο άνθρωπος για τον οποίο μου είχε μιλήσει η μικρή Γιασμίν.
  • Ιάσονα πήρα το θάρρος να έρθω να σε βρω για το μικρό προσφυγόπουλο που έχει κλέψει την καρδιά και των δυο μας. Από κείνη τη μέρα που έφυγε από το μαγαζί σου δεν έχει και πολύ καλή διάθεση. Με το ζόρι έχω μάθει λίγα πράγματα για το τι συνέβη μεταξύ σας. Εσύ άλλωστε ξέρεις καλύτερα ότι η Γιασμίν είναι ένα παιδί που δεν ανοίγεται εύκολα στους ανθρώπους. Ακόμα και σε κείνους που σέβεται και συμπαθεί. Να φανταστείς τον πρώτο καιρό που τη γνώρισα με το ζόρι μου είπε από πού ήρθε. Βέβαια αυτό δεν ήταν δύσκολο να το καταλάβω. Έπρεπε να την έβλεπες. Ήταν ένα πλάσμα που ενώ πριν ζούσε ευτυχισμένο και ανέμελο, ξαφνικά στον κόσμο της έγινε μία απότομη έκρηξη, αλλάζοντας τα πάντα στη ζωή της, κάνοντάς την έτσι να χάσει την εμπιστοσύνη της στους ανθρώπους. Μερικές φορές την κοιτάζω καθώς ψάχνει μαζί μου στα σκουπίδια και σκέφτομαι ότι αυτό το κορίτσι όταν ζούσε στην πατρίδα του με την οικογένειά του ούτε στους πιο σκοτεινούς εφιάλτες του δε θα φανταζόταν τι επρόκειτο να του συμβεί. Στο χέρι μας όμως είναι να τη βοηθήσουμε να δει τα κοριτσίστικα όνειρά της να πραγματοποιούνται. Όταν μου δείχνει τις φωτογραφίες των δικών της νιώθω την καρδιά μου να σφίγγεται. Βλέπω αποτυπωμένες ευτυχισμένες στιγμές. Στιγμές ανθρώπων που σε τίποτα δεν προμήνυαν την έλευση του θανάτου.

Ο Ιάσονας καθισμένος πίσω από τον πάγκο του ακούει αμίλητος τα λόγια του Φαίδωνα. Χωρίς να το θέλει παρατηρεί για λίγο τα χέρια, το πρόσωπο, τα μαλλιά και τις κινήσεις του. Βλέπει μπροστά του έναν άνθρωπο πολύ πονεμένο και ταλαιπωρημένο. Εξάλλου η Γιασμίν ελάχιστα πράγματα του είχε πει για τον καλόκαρδο γείτονά της. Νιώθει ντροπή που εκείνος είχε εύκολα παιδικά χρόνια και χωρίς άλλα ιδιαίτερα προβλήματα.

  • Καπνίζεις Φαίδωνα; Να σου προσφέρω ένα τσιγάρο;

Οι δύο άντρες καπνίζουν για λίγο σιωπηλοί, προσπαθώντας να μη συναντηθούν τα βλέμματά τους.

  • Ιάσονα όσο και αν ακούγεται κουραστικό εγώ θα το ξαναπώ. Ήρθα με σκοπό με όποιο τρόπο μπορώ να βοηθήσω τη Γιασμίν. Το παιδί αυτό ξέρω ότι σου έχει μεγάλη συμπάθεια. Εγώ βέβαια θα τ’ ονόμαζα αγάπη, όμως ο παιδικός της εγωισμός δεν την αφήνει να το παραδεχτεί αν και υποφέρει. Το βλέμμα της είναι γεμάτο θλίψη όταν πέφτει πάνω στο άδειο από τριαντάφυλλα βάζο. Νιώθει αφόρητα πληγωμένη και δεν ξέρω το λόγο. Θα ‘θελα πάρα πολύ να είχα τη δυνατότητα να της προσφέρω όσα αναπάντεχα η ζωή της στέρησε, αλλά δυστυχώς όσο και αν αυτό με πονάει δε γίνεται. Αυτό το παιδί το αγαπάω σαν δικό μου. Δε θέλω όμως με τίποτα να συνεχίσει να μένει σ’ ένα τέτοιο περιβάλλον. Γιατί μαζί μου, όσο και αν ακούγεται σκληρό, δε θα έχει κανένα μέλλον. Είναι πολύ άσχημο να τη βλέπω να ψάχνει πράγματα μέσα από τα σκουπίδια για να ζήσει. Εγώ είμαι ένας άνθρωπος που η ταυτότητά μου γράφει αγνώστου πατρός και η κοινωνία μ’ έχει στιγματίσει από παιδί. Η Γιασμίν, όπως όλα τα παιδιά αυτού του κόσμου, πρέπει να έχει διασφαλισμένο ένα μέλλον χωρίς κανενός είδους στίγμα από την κοινωνία. Ξέρουμε καλά και οι δυο μας ότι μόνο εσύ θα μπορούσες να τη βοηθήσεις, εξασφαλίζοντάς της μία ζωή που της στέρησε ο πόλεμος. Πήρα το θάρρος, λοιπόν, να σου μιλήσω έτσι, γιατί πιστεύω ότι και συ νοιάζεσαι και αγαπάς αυτό το παιδί όσο και γω.

Ο Ιάσονας, αφού ήπιε μία γουλιά από τον παγωμένο καφέ του, στάθηκε για λίγο σκεφτικός.

  • Δεν θα το κρύψω ότι από την πρώτη ώρα που μπήκε η Γιασμίν σ’ αυτόν εδώ το χώρο όλα άλλαξαν για μένα. Πριν απ’ αυτήν η ζωή μου ήταν μία αδιάκοπη ρουτίνα χωρίς όμορφες στιγμές. Βλέπεις, εδώ και λίγα χρόνια, από τότε που έφυγαν από τη ζωή οι γονείς μου, έχω μείνει τελείως μόνος μου. Μένω ακόμα στο σπίτι που γεννήθηκα, ίσως γιατί δεν είχα το θάρρος να κάνω το μεγάλο βήμα προς την ανεξαρτησία μου. Δεν παντρεύτηκα ποτέ μου και αυτό εξαιτίας της δειλίας μου. Γιατί κατά βάθος είμαι ένας πολύ άτολμος άνθρωπος. Μετανιώνω ακόμα και τώρα που δεν αποφάσισα ν’ ακολουθήσω την γυναίκα που αγάπησα πραγματικά και να φύγω μαζί της στην πατρίδα της, στη Χιλή. Αν και θα θελα πολύ να ζούσα στο εξωτερικό. Η ζωή στέλνοντας τη Γιασμίν στο δρόμο μου ίσως και να θέλει να μου δώσει μία τελευταία ευκαιρία.

Ο Φαίδωνας όση ώρα μιλούσε ο Ιάσονας συνέχισε ν’ αποφεύγει το βλέμμα του. Όταν όμως για λίγο τον κοίταξε ένιωσε ζήλια. Ένα συναίσθημα που ήθελε ν’ αποφύγει. Υπήρχαν όμως στιγμές καθ’ όλη τη διάρκεια της κουβέντας που και οι δύο άντρες ένιωθαν αμήχανα. Ίσως γιατί οι σκέψεις που έκαναν ο ένας για τη ζωή του άλλου τους προκαλούσε ντροπή.

  • Ιάσονα θα σε παρακαλούσα αν το ήθελες πραγματικά και εσύ να έρθεις να μιλήσεις στη Γιασμίν. Εξάλλου, γνωρίζουμε καλά και οι δύο ότι ξέρεις πού ακριβώς μένει. Σ’ έχω δει όλο αυτό το διάστημα αρκετές φορές να στέκεσαι στην απέναντι γωνιά του δρόμου και να κοιτάζεις σχεδόν προς το διαμέρισμά της. Θεωρώ ότι είναι κρίμα να μη μιλάτε. Αυτό σ’ ένα παιδί που έχει περάσει τόσα πολλά δεν κάνει καλό. Στεναχωριέμαι αφάνταστα όταν σκέφτομαι ότι κανονικά θα έπρεπε να πηγαίνει στο σχολείο, γιατί είναι ένα χαρισματικό παιδί. Υπάρχουν βράδια μετά το φαγητό που κλείνεται στο δωμάτιό της και όπως μου έχει εκμυστηρευτεί φοράει τη στολή του φλαμένκο που της είχε χαρίσει κάποτε η γιαγιά της και χορεύει. Όμως μετά έρχεται σε μένα τρέχοντας και ξεσπάει σε κλάματα, νευριάζοντας με τον εαυτό της. Πιστεύω από αυτά που έχω διαβάσει στα βιβλία για τους ανθρώπους ότι αυτό το παιδί μέσα του νιώθει πολύ φόβο και θυμό, αλλά για κάποιο λόγο δε θέλει να τα εκφράσει. Τη θαυμάζω όμως αφάνταστα για τη γενναιότητα της, αλλά και το θάρρος της να παλεύει. Ωστόσο, νομίζω ότι ήρθε η ώρα να ζήσει μία καλύτερη ζωή. Δε θα σου πω εγώ τι πρέπει να κάνεις για κείνη. Όμως, όσο κι αν ακούγεται σκληρό, δε με νοιάζει αν πάψω ακόμη και να τη βλέπω, αρκεί να ξέρω ότι η ίδια είναι καλά. Εξάλλου έχω μάθει να ζω με τη μοναξιά και τις αναμνήσεις μου, που είναι φτιαγμένες από αμέτρητες στιγμές που βαραίνουν την ψυχή μου. Στην ηλικία μου όμως δε θα άντεχα ν’ αλλάξω ζωή για κανέναν.

Ο Ιάσονας με σκυμμένο το κεφάλι τον άκουγε προσεκτικά. Ίσως ήταν η ώρα ν’ αφήσει τους δισταγμούς του και να προχωρήσει.

  • Δε θα διαφωνήσω σε πολλά απ’ αυτά που είπες. Όμως, ό,τι κι αν αποφασίσω θα πρέπει πρώτα να συμφωνήσει και η Γιασμίν. Ποτέ δε θα έκανα κάτι παρά τη θέλησή της, ακόμα κι αν ήξερα ότι αυτό θα της άλλαζε τη ζωή προς το καλύτερο. Άλλωστε αυτή μόνο ξέρει τι πραγματικά θα την έκανε ευτυχισμένη.

Ο Φαίδωνας κούνησε καταφατικά το κεφάλι χωρίς να πει λέξη. Ήταν η στιγμή που επιτέλους ο Ιάσονας έπρεπε να κάνει μία μεγάλη και σοβαρή κουβέντα με τη Γιασμίν. Αφού οι δύο άντρες χαιρετήθηκαν, έμεινε και πάλι μόνος μέσα στο μαγαζί του, σκεπτόμενος τα όσα είχαν πει. Τώρα πια ήταν απολύτως σίγουρος ως προς το μέλλον το οποίο είχε σκοπό να προσφέρει στο μικρό αυτό κορίτσι. Αν όλα πήγαιναν καλά ήξερε τον κατάλληλο άνθρωπο που ήταν σχεδόν σίγουρος ότι θα τον βοηθούσε…

0 Σχόλιο

Αφήστε ένα σχόλιο