Αποχαιρετώντας μία ιδιαίτερη σχολική χρονιά

της Γιώτας Αγαπητού 

Πρωινό Παρασκευής και το ξυπνητήρι για μία ακόμα φορά χτυπάει στις εφτά ακριβώς. Μόνο που αυτό το χτύπημα είναι ιδιαίτερο. Αυτή την Παρασκευή 25 Ιουνίου του 2021 τα μικρά παιδιά του δημοτικού θα περάσουν τελευταία φορά για φέτος τη μεγάλη και βαριά σιδερένια πόρτα του σχολείου. Πριν ακόμα αρχίσουν να συλλαβίζουν την Α – Β έμαθαν να χειρίζονται σαν έμπειροι κομπιουτεράδες τα πλήκτρα του υπολογιστή, ενώ δεν πρόλαβαν να γνωρίσουν καλά καλά τους συμμαθητές τους. Μέσα από τα παιχνίδια στα διαλείμματα ίσως και να δημιουργούσαν φιλίες ζωής. Αντί γι’ αυτό όμως πολλούς από τους μήνες της χρονιάς που πέρασε τα παιδιά έβλεπαν τους συμμαθητές τους μέσα από την ψυχρή και άχαρη οθόνη ενός υπολογιστή.

Τις ελάχιστες εβδομάδες που έζησαν μέσα στις σχολικές αίθουσες είχαν καλυμμένα τα πρόσωπά τους με μάσκες, μη μπορώντας έτσι να εκφράσουν τα συναισθήματα που βίωναν εκείνες τις ώρες του σχολείου. Πέρα από τους συνηθισμένους κανόνες διδάχτηκαν και να υπακούν σε καινούριους και πιο απάνθρωπους και σκληρούς για την ηλικία τους. Μαθαίνοντας ότι όλα αυτά γίνονται πάντα για το καλό τους και την προστασία τους, μόνο τη σωματική βέβαια.

Η δασκάλα την πρώτη μέρα της σχολική χρονιάς υποδέχτηκε τους μικρούς μαθητές της καλυμμένη με μία μάσκα. Μη μπορώντας με το χαμόγελό της να τους εκφράσει τα συναισθήματά της, αλλά και τη λαχτάρα της ώστε να τους μεταλαμπαδεύσει την αγάπη της και τις γνώσεις της. Η μάσκα εκείνη που καθ’ όλη τη σχολική χρονιά θα κάλυπτε το πρόσωπό της στην ουσία έπνιγε όσα εκείνη θα ήθελε να εκφράσει.

Τα παιδιά έμαθαν πολλές νέες λέξεις, μεταξύ των οποίων καραντίνα και εγκλεισμός. Λέξεις που ούτε οι μεγάλοι χρησιμοποιούσαμε συχνά μέχρι πέρυσι. Το κουδούνι αντί για της οχτώ το πρωί τώρα πια χτυπούσε στις δύο και πέντε το μεσημέρι. Η σχολική σάκα κάπου εκεί σε μία γωνιά του δωματίου φαινόταν σαν να είχε χάσει το λόγο ύπαρξής της.

Οι μικροί μαθητές στην αρχή με τη βοήθεια των γονιών τους και των δασκάλων τους μάθαιναν να βιώνουν μία νέα σχολική ρουτίνα. Ο ήχος από το κουδούνι, ο τόσο γνώριμος των παιδικών μας χρόνων, αντικαταστάθηκε από τον ψυχρό και διαπεραστικό ήχο της εφαρμογής Webex. Τα πειράγματα μέσα στην αίθουσα μεταξύ των μαθητών αντικαταστάθηκαν από γραπτά μηνύματα και Εμότζι (Emoji). Το διάλειμμα, το αγαπημένο «μάθημα» των παιδιών, μετατράπηκε σε μία μοναχική υπόθεση για την κάθε μικρή και αθώα ψυχούλα. Όλα αυτά όμως συνέβαιναν σε κείνα τα τυχερά παιδιά που είχαν τη δυνατότητα να υπάρχει στο σπίτι τους ένας υπολογιστής, ένα Laptop ή έστω ένα κινητό τελευταίας τεχνολογίας. Δυστυχώς όμως στην εποχή μας υπάρχουν και τα παιδιά ενός Κατώτερου Θεού, που δεν έχουν τίποτε απ’ όλα αυτά. Ίσως γιατί το μεροκάματο που έφθανε στο σπίτι ή και που μπορεί να μην υπήρχε να μην αρκούσε για ν’ αγοραστεί ένα μέσο εικονικής επικοινωνίας και τώρα πια διδασκαλίας. Αυτά τα παιδιά λόγω των καταστάσεων ίσως και να μην παρακολούθησαν σχεδόν ποτέ μέσα στη μακρόχρονη περίοδο της καραντίνας τη δασκάλα τους να διδάσκει και να τους βάζει ασκήσεις στο Ε.Μ.Ε. Μαθαίνοντας έτσι με τον πιο σκληρό τρόπο στην πιο τρυφερή ηλικία ότι αυτός ο κόσμος δεν είναι φτιαγμένος για όλους.

Η φετινή σχολική χρονιά την Παρασκευή 25 Ιουνίου στις εννιά το πρωί μπήκε στο χρονοντούλαπο της εκπαιδευτικής και όχι μόνο, ιστορίας. Παρόλα αυτά θα μείνει για πάντα χαραγμένη στη μνήμη όλων όσων τη βίωσαν από κοντά. Οι γονείς σιωπηλοί παρατηρητές των όσων περνούσαν τα παιδιά τους το μόνο που μπορούσαν να κάνουν ήταν να τα στηρίζουν, ακροβατώντας και κείνοι μεταξύ της δικής τους καθημερινότητας και των σχολικών υποχρεώσεων των παιδιών τους. Οι μικροί μαθητές όμως όσο κι αν είχαν τη στήριξη τους, δυστυχώς δεν είχαν την τύχη εδώ και δύο χρόνια, σ’ ένα από τα πιο σημαντικά ξεκινήματα στης ζωής τους, να βιώσουν πραγματικά την κοινωνικοποίηση μέσα από τη  μαθησιακή τους εκπαίδευση. Την αίθουσα με τα θρανία όπου θα μουντζούρωναν και θα έσβηναν με τη γομολάστιχα, το μεγάλο πίνακα όπου η δασκάλα θα σχημάτιζε τα πρώτα γράμματα, τους αριθμούς και τις λέξεις που αυτή τη χρονιά δυστυχώς τα είχε αγκαλιάσει η σιωπή και ο φόβος της πανδημίας.

Τα παιδιά έμαθαν τελικά ότι στα χρόνια που έρχονται σχολείο μπορεί και να σημαίνει διδασκαλία εξ αποστάσεως μέσω Webex. Το μεγάλο σχολικό κτήριο ίσως στο μέλλον δώσει τη θέση του στην ψυχρή οθόνη του υπολογιστή. Και τα παιδιά ιδιαίτερα των δύο πρώτων τάξεων του δημοτικού μάθουν ότι οι ανθρώπινες σχέσεις χτίζονται κυρίως μέσω του διαδικτύου.

Παρασκευή 25 Ιουνίου, μια μέρα ζεστή και ηλιόλουστη. Το ξυπνητήρι πιστό στο ραντεβού του χτυπάει και πάλι στις εφτά ακριβώς. Μόνο που αυτή τη φορά λες και νιώθει ότι κάπου εδώ ο ρόλος του προσωρινά διακόπτεται. Γι’ αυτό και ο ήχος του ακούγεται λιγότερο ενοχλητικός, αλλά και αφάνταστα ανυπόμονος. Η μητέρα έχει σηκωθεί να ετοιμάσει το πρωινό. Γεμάτη χαρά και ανυπομονησία θα ξυπνήσει το μικρό μαθητή για να πάει την τελευταία αυτή μέρα στο σχολείο να παραλάβει το απολυτήριο. Ενώ αργότερα έξω από τη βαριά σιδερένια πόρτα του προαύλιου για μία ακόμα φορά θα πάρουν οι γονείς χαρούμενοι τα παιδιά τους, ξέροντας πως εκείνα θα κρατούν γεμάτα περηφάνια στα μικρά χεράκια τους τον πρώτο τους τίτλο σπουδών, με την κρυφή ελπίδα ν’ ακολουθήσουν και άλλοι πιο σημαντικοί.

Στον αέρα ακούγονται από άκρη σ’ άκρη οι ευχές «Καλό καλοκαίρι» «Καλές διακοπές, τα λέμε το Σεπτέμβριο» με την ευχή όλων να βιώσουν πραγματικά από τη νέα χρονιά μια καλή σχολική έναρξη, αλλά και συνέχεια στις αίθουσες, ζωντανεύοντας και πάλι τα βαριά σχολικά κτίρια με τις μεγάλες αυλές.

 

0 Σχόλιο

Αφήστε ένα σχόλιο