room-to-grow-bnner

Από τον Έβρο στον Τίγρη, μέρα 7η : Από το οροπέδιο της Ανατολίας στην αύρα της Μεσογείου

Ένα οδοιπορικό προς τη Μεσοποταμία των θρύλων

Από το οροπέδιο της Ανατολίας στην αύρα της Μεσογείου. Στα  Άδανα και στη Μερσίνη της Κιλικίας

του Γιάννη Λασκαράκη

Η αντίστροφη πορεία προς τη Δύση ξεκίνησε νωρίς το πρωί από το Ντιγιαρμπακίρ.  Μετά τη Ούρφα,  την οποία ο Μέγας Αλέξανδρος ονόμασε Έδεσσα  για να θυμίζει τη καταγωγή του,  η διαδρομή είναι παράλληλη με τα ταραγμένη σύνορα με τη Συρία. Περάσαμε τον Ευφράτη , στο σημείο όπου ένα τεράστιο φράγμα δημιουργεί μια μεγάλη τεχνική λίμνη. Εκατομμύρια τόνοι νερού είναι έτοιμοι να ξεχυθούν προς τα ξερά και διψασμένα εδάφη.

Η Διαδρομή

Το Γκαζιαντέπ, η πόλη των μπακλαβάδων και των φιστικιών,  ήταν στο δρόμο μας . Είναι  η έκτη μεγαλύτερη πόλη της Τουρκίας με 1.600.000 κατοίκους.  Πιθανολογείται ότι στη θέση της βρισκόταν η Αντιόχεια του Ταύρου.  Οι συμβουλές των έμπειρων ταξιδιωτών της περιοχής  συνιστούσαν  να μη μπούμε μέσα στο έντονα Ισλαμικό Γκαζιαντέπ. Ακολουθήσαμε τη συμβουλή τους, όχι από φόβο, αλλά  για να συντομεύσουμε το χρόνο  προς τη Μερσίνη, όπου θα διανυχτερεύαμε.

Ο αυτοκινητόδρομος αυτός , όπως και όλοι οι αυτοκινητόδρομοι σε όλες  τις διαδρομές μας στην Τουρκία,  αποτελούσαν την ευχάριστη έκπληξη του ταξιδιού. Όχι μόνο για την τεχνική τους πληρότητα και τα τεχνικά έργα που τους  συμπλήρωναν,  αλλά και για την αισθητική  και τη φροντίδα τους. Ανάμεσα στα δύο ρεύματα κυκλοφορίας υπήρχε ένα φαρδύ διαχωριστικό διάζωμα, φυτεμένο με καλλωπιστικά φυτά και δένδρα, τα οποία  συνεργεία κηπουρικής φρόντιζαν, κλάδευαν και πότιζαν με ειδικά οχήματα «ποτιστήρες». Η οδική σήμανση πάντα κατατοπιστική, μεθοδική  και καθαρή, χωρίς τις δικές μας αθλιότητες από τους οπαδούς των ποδοσφαιρικών ομάδων και άλλων «συλλογικοτήτων».

Δενδροστοιχία σε αυτοκινητόδρομο

Φθάσαμε στα Άδανα, την πρωτεύουσα  της ιστορικής Κιλικίας. Έχουν 1.700.000  κατοίκους  και είναι η 5η σε πληθυσμό πόλη της χώρας. Η πόλη πήρε πιθανώς την ονομασία της από το μυθολογικό βασιλιά Δαναό και την αρχαία ομώνυμη ελληνική φυλή. Στην ελληνιστική εποχή ήταν γνωστή κι ως Αντιόχεια της Κιλικίας.

Κατά τη διάρκεια της Μικρασιατικής εκστρατείας  ήταν υπό Γαλλική κατοχή. Η συνθηκολόγηση της Γαλλίας με τον Κεμάλ, απελευθέρωσε τουρκικές δυνάμεις και  συνέβαλε στη ήττα του ελληνικού στρατού.  Μεγάλη βιομηχανική πόλη χωρίς ιδιαίτερη αρχιτεκτονική είναι κτισμένη στις όχθες του ποταμού Σάρου και της λίμνης Σεϊχάν.

Μια περιήγηση στην πολυάνθρωπη πόλη με το αυτοκίνητο δεν ήταν εύκολη υπόθεση. Η κυκλοφορία στο κέντρο ήταν βασανιστική. Πήραμε τον δρόμο δίπλα στην όχθη του ποταμού και βγήκαμε από την πόλη με κατεύθυνση το λιμάνι της Μερσίνας, στη Μεσόγειο.

Φράγμα στον Ευφράτη

Ο δρόμος προς τη Μερσίνα  ακολουθούσε τα υψώματα που χωρίζουν το οροπέδιο της Ανατολίας από τη Μεσόγειο. Η μεσογειακή βλάστηση και η ηδύπνοος αύρα της μας ειδοποίησαν ότι πλησιάζουμε προς τη θάλασσα. Περάσαμε τη διασταύρωση που οδηγεί στην Αλεξανδρέττα και την  Αντιόχεια. Σε λίγο αντικρίσαμε τα γαλάζια νερά της Μεσογείου, απέναντι από τη Κύπρο.  Βρήκαμε το ξενοδοχείο και βγήκαμε γρήγορα για τη εξερεύνηση της πόλης του ενός εκατομμυρίου.  Τους κατοίκους της τους τιμώρησε ο Μεγαλέξανδρος  διότι συμπαθούσαν τους Πέρσες.  Περπατήσαμε στο λιμάνι για τα σκάφη αναψυχής, στο μεγάλο παραθαλάσσιο πάρκο, στην αγορά και στη ζώνη αναψυχής, με τα μπαράκια και τα ρεστοράν. Είχαμε την αίσθηση ότι βρισκόμασταν σε ένα ευρωπαϊκό λιμάνι. Ήταν 14 Σεπτεμβρίου, του Σταυρού. Ο Σταύρος κέρασε το εξαιρετικό δείπνο στον γραφικό πεζόδρομο με τα  ρεστοράν.

Άδανα με τη Λίμνη
Ρεστοράν στη Μυρσίνα
Παραλία της Μερσίνας
Λιμάνι Μερσίνας
Είσοδος στη Μερσίνα
Τα Άδανα στο Σάρο ποταμό
Κολύμπι στο ποτάμι των Αδάνων

0 Σχόλιο

Αφήστε ένα σχόλιο