Ανταπόδοση

του Γιώργου Αναγνωστόπουλου

 

Όποια κι αν ήταν η ερώτηση

γι’ αυτόν δεν είχε πια κανένα νόημα.

Τα χρόνια είχαν αδειάσει την πραμάτειά τους,

όπως ο ταχυδρόμος αφήνει τα γράμματα στο πεζούλι της πόρτας.

Κι η ζωή;

Ένα αχνό όνειρο

πίσω από το θολό μάτι της εξώπορτας.

Ένας θαμμένος θησαυρός μέσα στη σήραγγα του χρόνου,

που ποτέ κανείς δε θα βρει.

Τώρα μόνος και γέρος,

χαμένος στο χθες,

διαβάζει  σ’ ένα παγκάκι τις τελευταίες λέξεις

με το κεφάλι γερμένο στον ήλιο.

Σαν να του λέει ευχαριστώ

για το μικρό μερτικό που του δόθηκε.

Ερχόταν Ηλιούγεννα.

Ήταν οι μέρες της ανταπόδοσης.

0 Σχόλιο

Αφήστε ένα σχόλιο