Αιγαίο Πέλαγος «Το απέραντο γαλάζιο της ιστορίας και του μύθου»

της Γιώτας Αγαπητού                  

Αιγαίο, το βλέμμα χάνεται στο μπλε του ορίζοντα. Εκατοντάδες νησιά  απ’ άκρη σ’ άκρη, μικρά και μεγάλα, ριγμένα από το χέρι του σύμπαντος,  επιπλέουν διάσπαρτα μέσα στη θάλασσα. Τα πιο μεγάλα εδώ και αιώνες δεχτήκανε στην αγκαλιά τους ανθρώπους που αναζητούσαν ν’ αποκτήσουν μία πατρίδα για κείνους και τα παιδιά τους. Τα πιο μικρά θυμίζουν λαμπερά πετράδια πάνω σε γυμνό σώμα, που έγιναν σπίτι για τα γλαροπούλια, τα οποία όταν δεν ξεκουράζονται βρέχουν τα φτερά τους στα καταγάλανα νερά του Αιγαίου. Φιλόξενη θάλασσα, έχει μάθει να θρέφει όποιον πεινάει. Τα μικρά παιδιά όταν δεν πλατσουρίζουν ονειρεύονται όταν μεγαλώσουν να το κατακτήσουν ειρηνικά με τα καΐκια τους, μα μέχρι να φτάσει εκείνη η ώρα η  θάλασσα θα τ’ αγκαλιάζει τρυφερά σαν στοργική μάνα.

Τ’ όνομά του, σύμφωνα με μία πανάρχαια δοξασία, κρύβει μέσα του τον πόνο και το θάνατο. Ο βασιλιάς της Αθήνας Αιγαίας το βάφτισε άθελά του όταν βούτηξε για να πνιγεί εκείνη τη μακρινή και αποφράδα μέρα όπου συναντήθηκαν ο μύθος με την ιστορία. Στην πόλη αυτή την τόσο σπουδαία κυβέρνησε αργότερα ο γιος του, ο Θησέας, ο οποίος κατάφερε να ενώσει όλους τους δήμους, ξεκινώντας έτσι μία απίστευτη ιστορική διαδρομή που οδήγησε στην ανάπτυξη ενός λαμπρού πολιτισμού, ο οποίος είχε ως κύριο συστατικό του τη δημοκρατία. Τώρα όμως δεν έχει απομείνει παρά ένα κουφάρι παρακμής κι αποσύνθεσης, κάνοντας όσους γνωρίζουν το φωτεινό  παρελθόν αυτής της πόλης, που η Θεά Αθηνά δώρισε τ’ όνομά της, να νιώθουν απογοήτευση και πόνο για το πώς την κατάντησαν οι σύγχρονοι κηδεμόνες της. Όμως το Αιγαίο καθώς αγγίζει τις ακτές, τής ψιθυρίζει λόγια παρηγοριάς, λέγοντάς της ότι και πάλι τα πράγματα θ’ αλλάξουν και κείνη θα ξαναβρεί την παλιά της αίγλη. Προς το παρόν όμως πρέπει ν’ αντέξει τη σκιά  με την οποία την έχουν σκεπάσει.

Άλλωστε η μεγάλη μάνα, η θάλασσα, πάντα έδινε κουράγιο κι ελπίδα σε όλους τους κατατρεγμένους. Ακόμα και τότε που τα νησιά του Αιγαίου γινόταν τόποι εξορίας για τους πολιτικά διωκόμενους. Σε αυτά τα βράχια οι άνθρωποι από την αρχαιότητα έχτιζαν τόπους λατρείας για το μεγάλο Θεό, τον Δία, την Ήρα, αλλά και τον Απόλλωνα, το Θεό του φωτός και του ήλιου, που γεννήθηκε στο ιερό νησί της Δήλου μαζί με τη δίδυμη αδερφή του την Άρτεμη. Κάθε δειλινό ο Απόλλωνας ανεβαίνοντας στο λαμπερό του άρμα κατευθύνεται προς τον ουρανό για να φωτίσει τον κόσμο με τις ζεστές ακτίνες του ήλιου. Τα βράδια γυρίζει και πάλι πίσω στη γενέτειρά του ώστε να ξαποστάσει. Τη θέση του στον ουρανό, παρέα με τ’ αστέρια, παίρνει η αδερφή του η Άρτεμις. Η θεά της μυστηριακής σελήνης. Αργότερα όταν ο χριστιανισμός με βίαια μέσα επιβλήθηκε από τους αυτοκράτορες στα πλήθη, εκείνοι για να δοξάζουν το νέο τους Θεό με τους πολλούς αγίους, έχτισαν μικρά και μεγάλα λευκά ξωκλήσια που αγναντεύουν τη θάλασσα. Εξάλλου τα γαλανά νερά εκπέμπουν ενέργεια, εγείροντας ένα αίσθημα εσωτερικής γαλήνης και ηρεμίας. Ακόμα κι όταν μαστιγώνονται από τους δυνατούς ανέμους που εξαιτίας τους δημιουργούνται μεγάλα κύματα, αυτά συνεχίζουν να θυμίζουν όμορφα λευκά και ατίθασα άλογα, τα οποία τρέχουν για ν’ αγγίξουν το άπειρο, προκαλώντας δέος σε όποιον τ’ αντικρίζει. Τα καλοκαίρια όμως που γαληνεύει η θάλασσα, τα δελφίνια συντροφεύουν τα βαπόρια και τους εύχονται καλό ταξίδι.

Το Αιγαίο είναι μία θάλασσα που έχουν γραφτεί για χάρη της αμέτρητοι στίχοι από μεγάλους ποιητές και πεζογράφους, ενώ οι απλοί άνθρωποι βρίσκουν απάγκιο κάθε φορά που έχουν ανάγκη να μελαγχολήσουν, να στοχαστούν, ή να χαθούν στην απεραντοσύνη της. Κάθονται δίπλα της και απλά της μιλούν, φανερώνοντάς της τα πιο απόκρυφα μυστικά τους. Και κείνη σαν άλλη μάνα τους δίνει κουράγιο, λες και βιώνει μαζί τους τα ίδια συναισθήματα.

Το απέραντο γαλάζιο του Αιγαίου μέσα στο πέρασμα των αιώνων έζησε μαζί με τους κατοίκους του σπουδαία, αλλά και δραματικά γεγονότα. Πολέμους, πείνα, ξεριζωμό. Όταν το 1922 η Σμύρνη λεηλατούνταν και καίγονταν από τους Τούρκους, τα νερά γέμιζαν από νεκρούς, αλλά και από βάρκες που ήταν γεμάτες με πρόσφυγες. Άνθρωποι που είχαν χάσει τα πάντα χωρίς καμία βοήθεια από τις ξένες δυνάμεις, πλημυρισμένοι από συναισθήματα αβεβαιότητας, ευχόταν όταν καταφέρουν να περάσουν στην απέναντι ακτή να μπορέσουν να ξαναχτίσουν τη ζωή τους από την αρχή.

Το Αιγαίο πάντα θα είναι η πολύφερνη νύφη για πολλούς επίδοξους μνηστήρες. Εκείνη όμως ανήκει στη χώρα που δημιούργησε πολιτισμό και τον διέδωσε σε όλο τον κόσμο. Στις ακτές του οι Έλληνες έχτισαν σπουδαίες πόλεις που έμειναν στην ιστορία. Από την Τροία ο Πάρις,  καθοδηγούμενος από τη Θεά Αφροδίτη, διέσχισε όλο το Αιγαίο έως τη Σπάρτη για να κλέψει την Ωραία Ελένη κι έτσι να ξεκινήσει ένας πόλεμος, που οι ήρωες και τα κατορθώματά τους υμνήθηκαν αργότερα από τον Όμηρο.

Αιγαίο Πέλαγος, μια μικρή θάλασσα, τόσο μεγάλη και σπουδαία απ’ όλες τις θάλασσες της γης. Το φωτεινό γαλάζιο χρώμα του που συνδέει τρεις ηπείρους, έδωσε δύναμη κι έμπνευση στο λαό του για να δημιουργήσει μία ιστορία κι έναν πολιτισμό που έγινε γνωστός στα πέρατα του κόσμου. Άνθρωποι απ’ όλες τις γωνιές της γης το  επισκέπτονται κάθε χρόνο για να εμπνευστούν από τα καταγάλανα νερά του. Αυτή η θάλασσα πολλές φορές θυμίζει γυναίκα που ερωτοτροπεί με τον αιώνιο εραστή της, τον ήλιο. Εκείνος, σαν άλλος νάρκισσος, λαμπιρίζοντας καθρεφτίζεται στα δαντελένια νερά της, ενώ οι γλάροι που λούζονται πάνω της, δημιουργούν απαλούς κυματισμούς. Όμως τη νύχτα κάτω από τον έναστρο ουρανό του καλοκαιριού κι αυτή αποκαλύπτει στο ολόγιομο φεγγάρι τα δικά της μυστικά.

Το Αιγαίο πάντα θα εμπνέει όλους εκείνους τους μοναχικούς ρομαντικούς και ονειροπόλους που αναζητούν ένα απέραντο λιμάνι για τις σκέψεις τους. Καθώς το πλοίο διασχίζει τη θάλασσα, οι ταξιδιώτες καθισμένοι στο κατάστρωμα, κοιτώντας το μαγευτικό ηλιοβασίλεμα με τα βαθιά κιτρινοκόκκινα χρώματά του που βάφουν τον ουρανό, έχουν για συντροφιά ένα μικρό κοχύλι κλεισμένο μέσα στη χούφτα τους, το οποίο πήρανε ως ενθύμιο από κάποια ακτή της. Η καρδιά τους πλημμυρισμένη με αναμνήσεις δίνει μία υπόσχεση ότι και πάλι θα ξανασυναντηθούν. Αν κι αυτή η υπόσχεση μπορεί να μην τηρηθεί ποτέ. Άλλωστε τι σημασία έχει. Όσα οι ψυχή έζησε σε κείνα τα ριγμένα βράχια πάνω στο αιώνιο Αιγαίο θα τη συντροφεύουν για πάντα, μιας και είχε την τύχη να γίνει μύστης στη θάλασσα του μύθου και της ιστορίας.

0 Σχόλιο

Αφήστε ένα σχόλιο