90 διηγήματα και ένα βιβλίο

Την Παρασκευή το βράδυ στο Ιστορικό Μουσείο της Αλεξανδρούπολης σε μια συγκινητική εκδήλωση και με πολύ κόσμο, πραγματοποιήθηκε η απονομή των βραβείων και των διακρίσεων του διαγωνισμού διηγήματος της ΓΝΩΜΗΣ.

Στην αίθουσα εκτός από τους πολίτες της Αλεξανδρούπολης που αγαπούν το βιβλίο και την λογοτεχνία, βρέθηκαν και πολίτες από την Αθήνα, την Θεσσαλονίκη, την Καβάλα, την Κομοτηνή και την Ορεστιάδα που ήρθαν στην πόλη μας όχι μόνο για να παραλάβουν τις διακρίσεις τους, αλλά κυρίως για να παρακολουθήσουν μια λογοτεχνική βραδιά, με καλεσμένο τον Γιώργο Σακαμπαρδώνη, έναν συγγραφέα που θεωρεί ότι το διήγημα είναι «ένας απινιδωτής», μια «ελεγχόμενη ανατίναξη», είναι σαν «να κλέβεις ένσημα από τον Χάρο» ή «να πετάς δροσερά καρπούζια στον κάτω κόσμο».
Ήταν πράγματι μια απολαυστική βραδιά. Με τις κυρίες της Κριτικής Επιτροπής να αναλύουν γοητευτικά τα κριτήρια που βάρυναν στη επιλογή των καλύτερων διηγημάτων και τους τρεις βραβευθέντες συγγραφείς να διαβάζουν αποσπάσματα από το έργο τους.

«Στις όχθες του Έβρου», ήταν το θέμα του διαγωνισμού. Στις όχθες του ποταμού που χωρίζει δυο λαούς και δύο κράτη που οι σχέσεις τους διαταράσσονται συνεχώς, κάποτε χωρίς σοβαρό λόγο, από κρίσεις που προκαλεί η αναβίωση προαιώνιων παθών και ιστορικών γεγονότων, πολεμικών συγκρούσεων και βιαιοπραγιών, που δεν αφήνονται να καταλαγιάσουν με τον χρόνο, διότι η εκμετάλλευσή τους από τους πολιτικούς φέρνει ψήφους, οπαδούς και βουλευτικές έδρες, γεμίζει τις πλατείες πλήθη αλαλάζοντα και γεννάει ανέμους που φουσκώνουν τα λάβαρα και τα πανιά της εξουσίας. Από κοντά και οι «πατριωτικές» δαπάνες για εξοπλισμούς και μίζες, που χορταίνουν τους προϋπολογισμούς και αφήνουν νηστικούς τους λαούς.

Είναι παρήγορο και ελπιδοφόρο ότι κανένα από τα ενενήντα διηγήματα που μας έστειλαν δεν περιείχε την παραμικρή άμεση ή έμμεση θετική αναφορά στη μισαλλοδοξία και στον εθνικισμό. Απεναντίας σε όλα τα διηγήματα κυριαρχούσε η θεώρηση του ποταμού σαν το όριο και τον σύνδεσμο δύο κόσμων τόσο διαφορετικών και τόσο όμοιων, με τους απλούς ανθρώπους να έχουν το ίδιο όνειρο. Να ζήσουν ειρηνικά, να ερωτευθούν και να προκόψουν χωρίς το ποτάμι να είναι εμπόδιο, όπως στο «μετέωρο βήμα του πελαργού», του Αγγελόπουλουκαι στην σκηνή του γάμου, να είναι ο γαμπρός στη μία όχθη του ποταμού και η νύφη στην άλλη. Και χωρίς της γης οι κολασμένοι και οι ξεριζωμένοι να ξεβράζονται στις όχθες και στις ακτές, άψυχα κουφάρια και μοναχικάνεκρά παιδιά, με τα καλά τους ρουχαλάκια, που τους φόρεσε η μαμά το πρωί με στοργή, για να συναντήσουν τον κόσμο των ονείρων τους.

Την ίδια ώρα στην αίθουσα της Μητρόπολης και με την παρουσία του Δεσπότη, του Δημάρχου (που έβγαλε και δελτίο τύπου!), βουλευτών, δημοτικών αρχόντων, τηλεοράσεων και πλήθος κόσμου, μια άλλη, γκλαμουράτη, εκδήλωση ελάμβανε χώρα, για το βιβλίο του πρώην υπουργού Ευριπίδη Στυλιανίδη για την Θράκη, για την μειονότητα και για τους κινδύνους που μας απειλούν γενικώς.
«Η Τουρκία θέλει να συν-διοικήσει την Θράκη”, δήλωσε ο πρώην υπουργός» σε ένα κρεσέντο κινδυνολογίας. Είναι αυτός που ζητά την ψήφο των πολιτών όχι για να τους φτιάξει γεφύρια, σαν τον γνωστό Μαυρογιαλούρο, αλλά για να εκλεγεί ο Χριστιανός και όχι ο Μουσουλμάνος βουλευτής, όπως αποκάλυψε, μάλλον αποδοκιμαστικά, ο Μητροπολίτης Αλεξανδρουπόλεως. Αυτός αντιθέτως ζητάει να πέσουν τα «γεφύρια» της συνύπαρξης, να κυριαρχεί εσαεί ο θρησκευτικός φανατισμός, αντί για την οικονομική συνεργασία και την κοινωνική συνοχή που ανοίγουν τους πολιτικούς ορίζοντες και απελευθερώνουν τον ψηφοφόρο, ώστε οι επιλογές του να υπερβαίνουν τους θρησκευτικούς και εθνοτικούς διαχωρισμούς. Είναι δε απορίας άξιο ότι το ίδιο ακριβώς επιδιώκει και το Προξενείο. Τι περίεργη σύμπτωση επιδιώξεων…

Γεγονός είναι ότι με κάτι τέτοια η Νέα Δημοκρατία δεν θα ξεφύγει ποτέ από τις εθνολαϊκιστικές καταβολές της και δεν πρόκειται ποτέ να εκφράσει τον χώρο του Κέντρου, απογοητεύοντας όσους είχαν ελπίσει ότι εξελίσσεται σε δύναμη μεταρρυθμιστική καιαντιεθνικιστική. Θα περιμένουμε πάντως τον Κυριάκο Μητσοτάκη να μιλήσει για την Θράκη. Να μας παρουσιάσει την επίσημη θέση του κόμματός του για τις ευκαιρίες που ανοίγονται δίπλα στα 20 εκατομμύρια καταναλωτών της Κωνσταντινούπολης και της Ανατολικής Θράκης, για την ανάπτυξη του τουρισμού και το ζωντάνεμα της αγοράς από τους τούρκους επισκέπτες, αλλά και για το μοναδικό πλεονέκτημα της Θράκης να έχει χερσαία σύνορα με την Ε.Ε. και να φθάνει κάποιος οδικώς στο κέντρο της Ευρώπης χωρίς διαβατήριο. Γιατί με τις κινδυνολογίες του υπουργού του επενδύσεις δεν θα γίνουν, όσες διακομματικές επιτροπές και να φτιάξει. Το μόνο που θα συμβεί είναι να πάρει μερικά ψηφαλάκια από τους «τουρκοφάγους» και τους ακροδεξιούς. Η ανάπτυξη της Θράκης θα έρθει μόνο με ‘ένα τρόπο. Τον αντίθετο από αυτόν που προπαγανδίζει ο κ Στυλιανίδης: Να μην κλειστούμε στη μια όχθη του Έβρου. Να ανοίξουν οι ορίζοντες προς κάθε κατεύθυνση, να πέσουν τα τείχη της μισαλλοδοξίας. Να αξιοποιήσουμε και όχι να καταργήσουμε τα συγκριτικά μας πλεονεκτήματα.

0 Σχόλιο

Αφήστε ένα σχόλιο