10 βιβλία που πρέπει να διαβάσει κανείς τουλάχιστον δύο φορές στη ζωή του

Λογοτεχνικά αριστουργήματα που επιστρέφουμε και μία και δύο φορές γιατί κάθε φορά αποκαλύπτουν και κάτι διαφορετικό.

Η “Φόνισσα” του Παπαδιαμάντη είναι ένα βιβλίο στο οποίο κάποιος δε σταματά να επιστρέφει, καθώς σκιαγραφεί μία κοινωνία που σε συμβολικό επίπεδο δεν απέχει και πολύ από τη δικιά μας. Και όλα αυτά με μία γλώσσα που σε παρασύρει με τον λυρισμό και τον ακραίο νατουραλισμό της.

Η “Μεγάλη Χίμαιρα” του Κ. Καραγάτση, αυτό το εύθραυστο λεπτομερές ψυχογράφημα που μοιάζει με αρχαία τραγωδία και κάθε του σκηνή εντυπώνεται μέσα στο μυαλό, δεν έχει τυχαία φανατικούς αναγνώστες που επιστρέφουν σε αυτό συχνά. Πρόκειται για ένα υπερβατικό και ξεχωριστό δείγμα κλασικής ελληνικής λογοτεχνίας που μας μεταφέρει στις αρχές του 20ού αιώνα, μέσα από τα μάτια μιας πολλά υποσχόμενης νεαρής Γαλλίδας, της Μαρίνας, η οποία μαγεμένη από τον πολιτισμό των αρχαίων Ελλήνων, ερωτεύεται έναν πλοιοκτήτη, μετακομίζει στην Ελλάδα και βυθίζεται σε μία δίνη πάθους, χειραφέτησης και αυτοκαταστροφής.

ΞΕΝΟΙ ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ
Τα Σταφύλια της οργής. Το βιβλίο αυτό του Στάινμπεκ μπήκε σε αυτή τη λίστα γιατί το ξαναδιάβασα πρόσφατα, μετά από πάρα πολλά χρόνια, και ένιωσα πως διαβάζω ένα τελείως διαφορετικό βιβλίο. Πρόκειται για ένα από τα ελάχιστα μυθιστορήματα που καταφέρνουν να συμβολίσουν μια ολόκληρη εποχή και παράλληλα να αντικατοπτρίσουν στις σελίδες τους το σήμερα εξυμνώντας όσο κανένα άλλο τον άνθρωπο και την ανθρωπιά.
Η αλληγορία του Τζωρτζ Όργουελ “Η φάρμα των Ζώων” συνιστά μία ανελέητη σάτιρα των ολοκληρωτικών καθεστώτων που, αν μη τι άλλο σήμερα, μας περικυκλώνουν πιο ασφυκτικά από ποτέ, αλλά και την καυστική απεικόνιση της νέας και ελπιδοφόρας ηγεσίας που, μόλις έρθει στην εξουσία, γίνεται ό,τι και όλες οι προηγούμενες. Καλό είναι να μπαίνουμε τακτικά στη φάρμα αυτή προκειμένου να θυμόμαστε και να μην ελπίζουμε πως τα καλύτερα έρχονται. Τουλάχιστον από απόψεως πολιτικής.
Το “Άκου ανθρωπάκο” του Βίλχεμ Ράιχ είναι ένα από τα βιβλία που δεν πρόκειται ποτέ να σταματήσει να πρωταγωνιστεί στις πολιτικές, αλλά και στις βιβλιοφιλικές συζητήσεις. Και αυτό γιατί μοιάζει σαν να γράφτηκε σήμερα. Βιωματικό και οργισμένο, μας καλεί να κοιτάξουμε βαθιά μέσα μας, να αναλάβουμε την ευθύνη της ύπαρξής μας, αλλά και να ανακαλύψουμε το τεράστιο δυναμικό που βρίσκεται στα βάθη της ανθρώπινης φύσης μας.

“Ο Ξένος” του Αλμπέρ Καμύ πρωταγωνιστεί διαρκώς στις λίστες των ευπώλητων. Καθόλου τυχαίο σαν γεγονός. Πρόκειται για το βιβλίο που συνοψίζει όλα τα λογοτεχνικά ρεύματα του 20ου αιώνα από τον υπαρξισμό και την αποδόμηση έως τις φεμινιστικές θεωρίες, αλλά και ένα βιβλίο που δεν μπορείς να μην ξαναδιαβάσεις για να αποκαλύψεις τα κρυφα του νοήματα. Είναι άλλωστε χαρακτηριστικό αυτό που γράφει ο ίδιος ο Καμύ για το έργο «…Αυτό που θα διαβάσει ο αναγνώστης στον “Ξένο”, είναι η ιστορία ενός ανθρώπου που, δίχως τίποτα το ηρωικό στη συμπεριφορά του, δέχεται να πεθάνει για την αλήθεια. Ένιωσα εξάλλου την ανάγκη να πω, κι ας μοιάζει παράδοξο, πως προσπάθησα ν’ αποδώσω με τον ήρωά μου τον μόνο Χριστό που μας αξίζει. Είναι φανερό λοιπόν, μετά τις εξηγήσεις μου, ότι το είπα χωρίς πρόσθεση βλασφημίας, απλώς και μόνο με την κάπως ειρωνική τρυφερότητα που δικαιούται να νιώθει ένας καλλιτέχνης για τα πρόσωπα που δημιουργεί».

Ρώσοι ηθοποιοί αφήνουν λουλούδια στο άγαλμα του Φιόντορ Ντοστογιέφσκι την Ημέρα του Ντοστογιέφσκι. Το άγαλμα είναι δίπλα στο σπίτι του στο St. Petersburg AP

Μπορεί το “Έγκλημα και Τιμωρία” ή οι “Δαιμονισμένοι” του Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι να είναι κάπως ευμεγέθη βιβλία για να τα διαβάσει κάποιος και δεύτερη φορά, όμως συμβαίνει συνήθως το εξής. Τα βιβλία αυτά τα διαβάζουμε μία φορά στην εφηβεία μας και μετά επανερχόμαστε σε αυτά με ένα άλλο βλέμμα. Τότε άλλωστε αποκαλύπτονται τα βαθιά του φιλοσοφικά μηνύματα.
news247.gr

 

 

 

0 Σχόλιο

Αφήστε ένα σχόλιο