ΥΛΗ : Η ψευδαίσθηση του αισθητού κόσμου

Αν και ο σπουδαίος Γάλλος φιλόσοφος Ντεκάρτ, στις αρχές του 17ου αιώνα, κατάφερε να απεγκλωβίσει τη φιλοσοφία από τον μεσαιωνικό σχολαστικισμό της εποχής, οι άνθρωποι συνέχισαν να αντιλαμβάνονται το σύμπαν με ένα υλικό τρισδιάστατο τρόπο. Η θεώρηση αυτή στάθηκε πολύ βολική στο να επικρατήσει μία θεωρία, στις αρχές του εικοστού αιώνα, που έλεγε ότι κάπου στο σύμπαν υπήρχε μία αρχική συμπυκνωμένη μάζα η οποία και εξεράγει.

Έτσι ο Βέλγος Ρωμαιοκαθολικός ιερέας και καθηγητής της Φυσικής Αββά Λεμαίτρ, το 1927, ενέπνευσε αυτή τη θεώρηση. Μία θεωρία που υποστήριξε ο τότε διάσημος αστρονόμος και βαθύτατα χριστιανός Άρθουρ Στάνλευ Έντικτον. Ότι δηλαδή ο θεός που είναι η μονάδα 1 εκ του μηδενός 0 δημιούργησε το άπειρο σύμπαν. Θέτοντας έτσι τον θεό και επιστημονικά πλέον εκτός σύμπαντος, κάτι το οποίο ερχόταν σε πλήρη αντιδιαστολή με την ελληνική κοσμοθέαση, όπου ο θεός δεν είναι κάπου εκτός της δημιουργίας, αλλά ενυπάρχει μέσα σε αυτήν. Η ύλη και η σκέψη δεν είναι ξέχωρες μεταξύ τους. Για να θυμηθούμε εδώ και την περιβόητη φράση του Παρμενίδη «το γαρ αυτό νοείν εστίν τε και είναι». Το Νοείν ταυτίζεται προς το Είναι, δηλαδή η ουσία του Όντος ταυτίζεται με την εκδηλωμένη μορφή του ως γίγνεσθαι.

Αν πάμε τώρα στην αρχή της δημιουργίας η φυσική η ίδια δεν έχει δώσει επαρκείς απαντήσεις για το τι οδήγησε σε αυτή την αρχική έκρηξη, το λεγόμενο Μπιγκ Μπανγκ, επομένως δεν είναι παρά μια ιδέα στο χώρο της φυσικής.

Αλλά και για το τι είναι ύλη, δεν δόθηκε ποτέ ακριβής απάντηση και δεν δόθηκε γιατί ακριβώς όσο ψάχνει κανείς μέσα στο άτομο βρίσκει πράγματα τα οποία κάθε άλλο παρά υλικά είναι, μάλιστα δεν έχουν και υπόσταση, βάρος, μάζα, κλπ.

Μάλιστα ο Αϊνστάιν λέει: Φαίνεται ότι αυτό που παρακολουθούμε μέσα στο άτομο είναι περισσότερο ένας διαδραματισμός γεγονότων παρά ένα πράγμα.

Γι’ αυτό και ο Χάιζενμπεργκ, ο θεμελιωτής της θεωρίας της αρχής της απροσδιοριστίας ή διαφορετικά της αρχής της αβεβαιότητας, το οποίο είναι βασικό αξίωμα της Κβαντικής Μηχανικής και που παραδόξως διατυπώθηκε και αυτό για πρώτη φορά το 1927, τόλμησε να πει ότι η ύλη είναι αυταπάτη των αισθήσεων.

Σήμερα, η σύγχρονη φυσική παραδέχεται ότι η ύλη που μπορεί να γίνει αντιληπτή από τον άνθρωπο με τα πιο σύγχρονα όργανα είναι ελάχιστη. Μόνο το 4% της συνολικής μάζας του σύμπαντος μπορεί να γίνει άμεσα ορατό. Περίπου το 23% υπολογίζεται ότι αποτελείται από «σκοτεινή ύλη». Η οποία δεν είναι παρατηρήσιμη από τις γνωστές συσκευές της αστρονομίας. Και το υπόλοιπο 73% αποτελείται από «σκοτεινή ενέργεια» μία ακόμα πιο παράξενη οντότητα, που βρίσκεται διάχυτη στο Σύμπαν.

Μάλιστα η σύγχρονη φυσική πλέον παραδέχεται ότι τα στοιχειώδη σωμάτια κινούνται σε χώρους μη Ευκλείδειους και οι διαστάσεις των χώρων στους οποίους κινούνται είναι περισσότερες από τρεις. Αυτά τα στοιχειώδη σωμάτια δε, τα αντιλαμβάνονται μέσο φυσαλίδων, δηλαδή μέσο δευτερογενών ιδιοτήτων τους.

Το ζήτημα λοιπόν είναι, που μπορούμε να καταλήξουμε με μία τέτοια ύλη; Ο κόσμος που ζούμε δεν είναι ο πραγματικός κόσμος που νομίζουμε. Ο κόσμος που ζούμε είναι ένας Νους μέσα στον οποίο γεννιόνται και καταλήγουν τα πάντα.

Η θεωρία της σχετικότητας μας λέει ότι η ύλη δεν είναι τίποτε άλλο από καμπύλωση του χώρου. Αυτό που ονομάζουμε ύλη δεν είναι παρά ένας χώρος μεγάλης πυκνότητας ενέργειας.

Η σωζόμενη επιστολή του νέοπυθαγόρειου Έλληνα φιλοσόφου Απολλώνιου Τυανέα προς τον Ρωμαίο διοικητή Βαλέριο, λίγο μετά τον θάνατο του γιου του, είναι ένα μνημειώδες δείγμα για το βάθος της διδασκαλίας του, δεδομένου ότι σήμερα η κβαντική φυσική μας εκπλήσσει, επιβεβαιώνοντας τα λεγόμενά του «Θάνατος δεν υπάρχει για κανέναν, παρά μόνο φαινομενικά, ούτε γένεση υπάρχει για κανέναν, παρά μόνο φαινομενικά. Η τροπή της ουσίας σε φύση θεωρείται γένεση, ενώ η τροπή της φύσεως σε ουσία κατά τα αυτά θεωρείται θάνατος. Ούτε γεννιέται αληθινά κάτι ούτε φθείρεται ποτέ, μόνο τη μια γίνεται φανερό και ύστερα γίνεται αόρατο· και το μεν πρώτο συμβαίνει λόγω παχύτητος της ύλης, το δε δεύτερο λόγω λεπτότητος της ουσίας, η οποία είναι πάντα ίδια και απλώς διαφέρει κατά την κίνηση και την στάση. Διότι αυτό είναι αναγκαστικά το ίδιον της μεταβολής, που δεν γίνεται από κάπου έξω, αλλά το μεν όλον μεταβάλλεται στα μέρη, τα δε μέρη στο όλον λόγω της ενότητος του παντός».

Πολύ σωστά λοιπόν έχει ειπωθεί από τον Έλληνα καθηγητή αστροφυσικής Δρ. Μάνο Δανέζη ότι, ο θάνατος δεν είναι τίποτα άλλο παρά το πέρασμα από το μη υπάρχον αλλά αισθητό, στο μη αισθητό αλλά υπάρχον.

0 Σχόλιο

Αφήστε ένα σχόλιο