Το οδοιπορικό ενός ταξιδευτή

Τα μαλλιά σου

χρυσαφένιες κλωστούλες,

σαν απλωμένοι δρόμοι,

που στις άκρες τους

δέντρα σκιάζουν την πορεία

των δαχτύλων μου.

Κάποιες στιγμές

προσφεύγω στις διαδρομές

των μαλλιών σου,

όταν ο ήλιος πέφτει επάνω τους

και τα πλατύφυλλα δέντρα

που ανέθρεψες

δροσίζουν τα δάχτυλά μου.

Κάποιες στιγμές

προσφεύγω στις διαδρομές

των μαλλιών σου

όταν η βροχή πέφτει επάνω τους

και εγώ κρύβομαι κάτω απ’ τις γέφυρες

που έχτισες από κρύσταλλα,

γιατί η βροχή σαν λίμνη

πλημμύρισε τα μαλλιά σου.

Κι έρχονται στιγμές

που σε κοιτάζω από μακριά

και νιώθω την συγκίνηση όσων εξερευνητών

ανακάλυψαν νέους κόσμους.

Κι έρχονται στιγμές

που απλώνω τα χέρια μου

στις φυλλωσιές των μαλλιών σου

και γεύομαι το μέλι από τη γύρη

που έφτιαξε η ζωή στις άκρες τους

για να τη γεύονται οι θαρραλέοι.

Τώρα τα μαλλιά σου

Φωτεινός δρόμος στα όνειρά μου

και τα όνειρα όσων πέρα απ’ το χρόνο

ταξιδεύουν στη δική τους μυθική Σανγκρι-Λα.

Τώρα τα μαλλιά σου

διαμαντένιο ποτάμι

που κύλησε στην καρδιά μου

και έγραψε σ’ αγαπώ.

0 Σχόλιο

Αφήστε ένα σχόλιο