room-to-grow-bnner

Μαριάννα Παυλίδου: «Η δημιουργικότητα των φοιτητών ξεχειλίζει»

O κάθε νεοφερμένος φοιτητής έχει πλέον εναλλακτικές μορφές έκφρασης στην πόλη

 του Γιώργου Πανταζίδη

Μια ξεχωριστή θέση στον χώρο δημιουργίας ,έκφρασης και της τέχνης στην τοπική κοινωνία, καταλαμβάνουν οι φοιτητές των σχολών της Αλεξανδρούπολης. Θέλετε η κρίση, θέλετε το μεράκι ή η ανάγκη έκφρασης μέσα από διάφορες μορφές, ώθησε τους νέους σπουδαστές του τόπου μας να δημιουργήσουν τις δικές ρους «κυψέλες» πολιτισμού, φέρνοντας πιο κοντά την πανεπιστημιακή κοινότητα με την πόλη.

Κοντά τους, καθόλη αυτήν η προσπάθεια, στάθηκε μια δασκάλα τους. Η κα Μαριάννα Παυλίδου, εικαστικός, μέλος Ειδικού Εκπαιδευτικού Προσωπικού  στην Σχολή επιστημών της αγωγής του ΔΠΘ. Ένας άνθρωπος με αγάπη και απεριόριστη διάθεση προσφοράς, πρωταγωνίστρια σε μια σειρά εξωστρεφών δράσεων εδώ και πολλά χρόνια, μέσα και από ενέργειες να έρθουν πιο κοντά φοιτητές διαφορετικών χωρών.

Συνομιλήσαμε με την κα Παυλίδου για το πώς βλέπει τις δράσεις των φοιτητών, τι εμπνέει τη να γενιά και πως μπορεί και ο Δήμος να ενισχύσει τέτοιες προσπάθειες

Η συνέντευξη

 Είστε από τους πανεπιστημιακούς που διατηρούν μια στενότερη σχέση με τους φοιτητές, εκτός των αιθουσών της Σχολής. Τι πετυχαίνετε μέσα από αυτή τη συνεργασία, τι κερδίζετε εσείς μέσα από την επαφή αυτή

Το θεωρώ αυτονόητο να θέλω να στηρίξω όλες εκείνες τις δημιουργικές δυνάμεις που εκφράζονται από την πλευρά των φοιτητών, την βούλησή τους για ομαδική συνεργασία και το ενδιαφέρον τους να προσφέρουν κάτι θετικό στην κοινωνία. Μου φαίνεται σαν καθήκον του δασκάλου: Να αφουγκράζεται τις ανάγκες τους και να τους εμψυχώνει.

Βέβαια ίσως αυτό να συμβαίνει λόγω του αντικειμένου μου. Διδάσκω ένα δημιουργικό μάθημα, εκπαιδεύω δασκάλους και νηπιαγωγούς στην τέχνη.

Το πρώτο χαρακτηριστικό σε αυτό είναι η έκφραση συναισθημάτων, σκέψεων  και η επικοινωνία.  Η ενίσχυση των δημιουργικών δυνάμεων και η έκφρασή τους προς πάσα κατεύθυνση. Το μάθημά μου εντάσσεται στα πλαίσια της Αισθητικής αγωγής, δηλαδή αγωγής των αισθήσεων στο ωραίο και την ομορφιά, την καλαισθησία. Σε αυτό εντάσσεται επίσης η διδασκαλία της μουσικής και του Θεάτρου.

Θεωρώ πολύ θετικό που από μόνοι τους οι φοιτητές επέλεξαν αυτόν τον τρόπο να εκφραστούν, δηλαδή μέσα από την τέχνη και τον Πολιτισμό και να εργαστούν προς αυτή την κατεύθυνση συλλογικά.

Αυτό ήταν πάντα το ζητούμενο από εμένα. Να υπάρχει ένας εναλλακτικός τρόπος έκφρασης των φοιτητών, πέρα από κομματικούς συνδυασμούς στο Πανεπιστήμιο. Φαίνεται ότι αυτό προέκυψε μέσα στην κρίση.

Όσο για μένα, πάντα στήριζα και ωθούσα τους φοιτητές μου σε εικαστικές δράσεις και συνεργασίες με κοινωνικούς φορείς, στα πλαίσια του μαθήματος.

Αυτό μου δίνει μεγάλη χαρά, διότι το ζητούμενο για μένα είναι ο Πολιτισμός, και η συνειδητοποίηση από την κοινωνία, του πόσο σημαντική είναι η δημιουργική, ελεύθερη έκφραση και οι τέχνες.

 Τα τελευταία χρόνια βλέπουμε μια έντονη δραστηριοποίηση της φοιτητικής κοινότητας στην Αλεξανδρούπολη. Πολιτιστικά φεστιβάλ, ομάδες, συλλογικότητες. Πως προέκυψε αυτό και αν βλέπετε να αλλάζει κάτι στην καθημερινότητα των φοιτητών και των νέων ανθρώπων μέσα από αυτές τις δράσεις

Μέσα από την εμπειρία μου με τους φοιτητές, μπορώ να σας πω τι νιώθει αρχικά κάποιος νέος που έρχεται στην Αλεξανδρούπολη για να σπουδάσει. Υπάρχει η εντύπωση πως δεν γίνεται τίποτε στην πόλη. Είναι μια πόλη που νεκρώνει τα βράδια και αρχικά φαντάζει σχεδόν μονόδρομος  η λύση να συναντιούνται τα παιδιά στις καφετέριες και στα κέντρα διασκέδασης. Η δυνατότητα να συγκεντρώνονται στο Ανοιχτό Αναγνωστήριο και να συνεργάζονται με συμφοιτητές τους από όλες τις Σχολές του ΔΠΘ, τους δίνει πολλές ευκαιρίες γνωριμίας, επικοινωνίας και έκφρασης.

Αυτό το κατέκτησαν τα παιδιά από μόνοι τους, με πολλές προσπάθειες και δυσκολίες. Δημιούργησαν ομάδες, το θέατρο ήταν μια αναγκαιότητα έκφρασης για πολλούς φοιτητές, επίσης ο κινηματογράφος και η εθελοντική αιμοδοσία. Μέχρι το τέλος του 2014 υπήρχαν βασικά αυτές οι τρεις ομάδες που δρούσαν αυτόνομα. Η θεατρική ομάδα άρχισε να ανεβάζει εξαιρετικά θεατρικά έργα, η κινηματογραφική να προβάλει επιλεγμένα έργα, και η ομάδα «Εξ΄αίματος», να στηρίζει τις προσπάθειες της Εθελοντικής αιμοδοσίας στην πόλη.

Η τομή θεωρώ πως έγινε τέλη του 2014, με την σύσταση της Ραδιοφωνικής ομάδας από τρεις φοιτητές. Και αυτή η προσπάθεια δεν ήταν εύκολη, διότι είχε πολλές τεχνικές δυσκολίες. Άρχισα να παρακολουθώ τα δρώμενα των ομάδων αυτών τέλη Μαρτίου του 2015, καθώς βρήκα πολύ ενδιαφέρουσα  την προσπάθεια με το ραδιόφωνο, που στήριζαν δύο φοιτητές μας από το ΠΤΔΕ. Μπήκα στην ομάδα, και παρακολούθησα τις γενικές τους συνελεύσεις. Επίσης, δημιούργησα μια δική μου εκπομπή, τα «Όνειρα σε δράση», που βγήκε 12 φορές στον αέρα, ακόμα και με ελάχιστους ακροατές. Από  τότε άρχισα να στηρίζω δυναμικά την δράση τους με όποιον τρόπο μπορούσα. Μου έκανε εντύπωση η δημιουργική τους ενέργεια, και το πώς συνεργάζονταν, πώς επικοινωνούσαν. Βρήκα σε αυτά τα παιδιά πολύ ενθουσιασμό και αξίες,  να αγωνίζονται να φτιάξουν κάτι. Το δικό μου μότο για να τους εμψυχώνω ήταν «Ό,τι δεν υπάρχει το δημιουργούμε».

Βέβαια, για την συμμετοχή μου σε αυτό καταλάβαινα πως υπήρχε η προυπόθεση να βάλω σε δεύτερη θέση την ιδιότητά μου σαν πανεπιστημιακού δασκάλου και σε πρώτη του δημιουργού καλλιτέχνη. Αυτό   δεν είναι εύκολο ούτε αυτονόητο. Και επίσης δεν είναι εύκολο να κερδίσεις την εμπιστοσύνη και τον σεβασμό τους. Αλλά έβλεπα πάντα τους φοιτητές ως Ακαδημαϊκούς πολίτες και ως τον καλύτερο εαυτό τους.

Ο δυναμισμός και το χάρισμα αυτών των παιδιών απαιτούσε την διοργάνωση μιας μεγάλης γιορτής στο τέλος του Ακαδημαϊκού έτους, με την συνεργασία όλων των ομάδων. Έτσι υλοποιήθηκε το 1ο Διασυλλογικό Πολιτιστικό Φεστιβάλ φοιτητών Αλεξανδρούπολης, το γνωστό πλέον «ΔΠΦ», που είχε ένα ενημερωτικό και ένα εορταστικό μέρος. Ήταν μια καταπληκτική εμπειρία, η οποία «τράβηξε» πολλούς φοιτητές, (περίπου 700) και διήρκεσε μέχρι το πρωί. Σε αυτό συμμετείχα ενεργά, και στην διοργάνωση και στην υλοποίηση, αποκομίζοντας ιδιαίτερες μνήμες και εμπειρίες.

Από την αρχή του Ακαδημαικού έτους 2015-16, στις γενικές συνελεύσεις της Ραδιοφωνικής κυριαρχούσε η συζήτηση για την δημιουργία ενός Πολιτιστικού Συλλόγου, για την συνεργασία με όλες τις ομάδες, έτσι ώστε να μπορούν να αντιμετωπίζουν όλοι μαζί τα κοινά τους προβλήματα και να έχουν μια οντότητα με ισχύ, απέναντι στους φορείς της πόλης. Και κατά τη διάρκεια του 2016, βήμα το βήμα το κατάφεραν. Από τότε το ΔΠΦ καθιερώθηκε, και εφέτος ζήσαμε το 4ο, στο καθιερωμένο ραντεβού με τους φοιτητές στην παραλία της πόλης. Αξίζει να αναφέρω ότι το 2ο ΔΠΦ διοργανώθηκε σε συνεργασία με την ΕΠΟΦΕ, στα πλαίσια του φεστιβάλ νεολαίας του «Φλοίσβου», το 2016 στο λιμάνι. Από τότε η δημιουργικότητα των φοιτητών ξεχείλισε. Οι ομάδες διπλασιάστηκαν. Το Ανοιχτό Αναγνωστήριο συνεχίζει να είναι η βάση τους. Και έτσι, κάθε νεοφερμένος φοιτητής,-τρια έχει μια εναλλακτική λύση στην πόλη και δεν ισχύει πια το «δεν γίνεται τίποτε» στην Αλεξανδρούπολη.

  Αρκετοί είναι αυτοί που λένε ότι χρειάζονται στενότεροι δεσμοί μεταξύ της φοιτητικής – πανεπιστημιακής κοινότητας και της τοπικής κοινωνίας. Το συμμερίζεστε; Τι διαφορετικό μπορεί να γίνει για την εμβάθυνση των σχέσεων των δύο πλευρών;

Ήδη, η πολιτιστική δράση των φοιτητών στην τοπική κοινωνία ενισχύει τις σχέσεις της  με την Πανεπιστημιακή κοινότητα. Θεωρώ αυτονόητο ότι είμαστε ενεργοί μέσα στην κοινωνία και προσφέρουμε με όποιον τρόπο μπορούμε. Η δική μου δράση επιβεβαιώνει αυτή την πραγματικότητα. Υπάρχουν και άλλοι συνάδελφοι που στηρίζουν τους φοιτητές αθόρυβα και αποτελεσματικά. Γενικότερα πιστεύω πως το Πανεπιστήμιο έχει έναν σημαντικό ρόλο στην τοπική κοινωνία, που καλό είναι να ενδυναμωθεί περισσότερο.

 Ο Δήμος πως πιστεύετε ότι μπορεί να συμβάλλει για να βελτιώσει την καθημερινότητα των σπουδαστών

Οι φοιτητές έχουν να προσφέρουν πολλά στον Δήμο, εφόσον ανοίξει ένας δημιουργικός δίαυλος επικοινωνίας και συνεργασίας. Επίσης, ο Δήμος μπορεί να βοηθήσει πολύ στην καθημερινότητα των φοιτητών και την επίλυση των προβλημάτων τους. Ειδικότερα, η θεατρική ομάδα χρειάζεται πχ. έναν καλύτερο χώρο για πρόβες, αλλά και το πρόβλημα με το Wifi στο Ανοιχτό Αναγνωστήριο δεν μπορεί να επιλυθεί από την πλευρά του Πανεπιστημίου. Θα μπορούσε ίσως ο Δήμος να βοηθήσει σε αυτό, διότι τα παιδιά δεν μπορούν να κάνουν από εκεί τις εκπομπές τους και περιορίζονται στα σπίτια τους.

Η Μαριάννα Παυλίδου είναι εικαστικός, μέλος ΕΕΠ  στην Σχολή επιστημών της αγωγής του ΔΠΘ

 

 

0 Σχόλιο

Αφήστε ένα σχόλιο