Κομματάκι από σκόνη

Ανάσες βαριές από κορμιά ξεχασμένα

Σε κρεβάτια σανίδες σαν βάρκες ριγμένα

Κι εσύ με κοιτάς αστέρι που λιώνει

Τα χέρια μου απλώνω να μην είσαι μόνη

 

***

Του κόσμου τα λάθη επάνω σου παίρνεις

Αλήτες και πόρνες τις φωνές τους ξεπλένεις

Κι εγώ που ’μαι μόνος στο τασάκι χαμένος

Στις λευκές μου τις νύχτες σε σκορπίζω χαμένος

 

***

Να ’ταν ο κόσμος κουβάρι που λύνει

Στην πνοή σου επάνω χαλί μες στη δίνη

Κι εγώ είμαι ακόμη περιφερόμενος παίχτης

στης ζωής το παιχνίδι καβαλάρης και κλέφτης

 

***

Μα εσύ πρωινό μου το ταξίδι ομορφαίνεις

Κι όλα τα λάθη μου ξανά επάνω σου παίρνεις

Να ’σουν αγάπη μου αστέρι που λιώνει

Κι εγώ θα γινόμουνα κομματάκι από σκόνη

***

Δίχτυα ουράνια από στιχάκια απλώνω

Κι εσύ μου ξεφεύγεις μα μαζί σου εγώ λιώνω

Να ’σουν αγάπη μου αστέρι που λιώνει

Κι εγώ θα χανόμουνα στου φωτός σου τη σκόνη

0 Σχόλιο

Αφήστε ένα σχόλιο