«Ιπτάμενα» παπούτσια κάνουν την εμφάνισή τους στην Αλεξανδρούπολη

Της Κικής Ηπειρώτου

Ένα ζευγάρι αθλητικά παπούτσια είδαν οι περαστικοί το πρωί της Δευτέρας να … ίπταται πάνω από τα κεφάλια τους. Κάποιοι είχαν κρεμάσει τα παπούτσια στο καλώδιο της ΔΕΗ, έξω από τη Ζαρίφειο Παιδαγωγική Ακαδημία. Ο κόσμος κοντοστέκονταν κα παρατηρούσε το θέαμα, οι συζητήσεις «φούντωναν», μαζί με τα σενάρια για το κίνητρο πίσω από αυτή την πράξη.

Στην πραγματικότητα, δεν είναι η πρώτη φορά που συναντάμε τέτοιες εικόνες στην Αλεξανδρούπολη. Πέρσι το φθινόπωρο, το ίδιο φαινόμενο είχε παρατηρηθεί στην οδό Ανδρονίκου, με ένα παπούτσι, το οποίο έμεινε κρεμασμένο στην πινακίδα οδοσήμανσηςγια μήνες. Πέρα από το ενδεχόμενο να είναι απλώς μία φάρσα, πίσω από μία τέτοια «εικαστική παρέμβαση» υπάρχουν πολλά σενάρια, τα οποία περιστρέφονται γύρω από μία κωδική ονομασία: «shoefiti», εκ του shoe (παπούτσι) και graffiti (γκράφιτι).

Όπως το γκράφιτι έτσι και το shoefiti είναι μια τέχνη του δρόμου και εμπνέεται ως οφείλει από συμβολισμούς οικομικοκοινωνικής προσέγγισης, περιθωριακούς ήρωες και underground θεωρίες. Η δήλωση του δημάρχου του ΛοςΆντζελες, η οποία εξέφραζε την ανησυχία ότι σε πολλές από τις γειτονιές που υπάρχουν παπούτσια στα καλώδια πωλούνται ναρκωτικά ή δρουν παράνομες συμμορίες  αποδείχθηκε αστόχημα, αλλά αποτέλεσε την υπερβατική βάση που χρειάζεται ένας αστικός μύθος για να οικοδομηθεί. Λιγότερο εγκληματικές δοξασίες απενοχοποιούν το shoefiti και το αντιλαμβάνονται σαν εορτασμό με το τέλος της σχολικής χρονιάς, ή σαν ανακοίνωση κάποιου επικείμενου γάμου.

Σενάρια και δοξασίες

Στις ΗΠΑ, σύμφωνα μ’ έναν διαδεδομένος μύθο, μέλη συμμοριών πετούν στα καλώδια τα παπούτσια των νεκρών τους για να τιμούν τη μνήμη τους. Κατά μία άλλη εξήγηση ακόμα και σήμερα αποτελεί ένα είδος υπογραφής, ότι το τάδε μέλος κάποιας συμμορίας πέρασε από εκεί ή ότι πέτυχε κάτι σημαντικό στη συγκεκριμένη περιοχή.Στις ΗΠΑ ξανά, συνηθίζεται στρατιώτες που τελειώνουν τη θητεία τους να βάφουν ένα ζευγάρι άρβυλα κίτρινα ή πορτοκαλί και να τα πετάνε στις τηλεφωνικές γραμμές γύρω από την πρώην μονάδα τους.

Οι προληπτικοί θεωρούν ότι το κρέμασμα των παπουτσιών με αυτόν τον τρόπο από γραμμές του ηλεκτρικού ρεύματος έξω από σπίτια αποτελεί μίας μορφής διασφάλισης ότι τα φαντάσματα και τα κακοποιά πνεύματα δε θα μπορέσουν να πλησιάσουν. Άλλοι πάλι δηλώνουν τη βεβαιότητά τους ότι η συγκεκριμένη πρακτική ξεκίνησε ως μέρος κάποιας τελετής κατά την οποία τα παπούτσια των νεκρών πετιούνται στα καλώδια, ώστε στην επιστροφή των πνευμάτων, να μην μείνουν ξυπόλητα και να μπορούν να φύγουν απ’ αυτό τον κόσμο.

Μια πιο πιθανή εξήγηση όχι για το πώς ξεκίνησε αλλά για το πώς επεκτάθηκε το φαινόμενο έρχεται από τη Νέα Υόρκη.Εκεί, καλλιτέχνες που ασχολούνται με το γκραφίτι, στην προσπάθειά τους να διοφοροποιηθούν από τους συνήθεις τρόπους ορισμού της παρουσίας τους, κι αφού αφίσες και στένσιλς και άλλου είδους υπογραφές ήταν πλέον εξαιρετικά διαδεδομένοι και δεν άφηναν περιθώριο για διαφοροποίηση, αποφάσισαν να πετάνε στα καλώδια παπούτσια σνίκερς (τύπου σταράκια). Επιλέχθηκαν τα συγκεκριμένα παπούτσια  γιατί αποτελούσαν σήμα κατατεθέν της νεολαίας της Νέας Υόρκης. Το φαινόμενο διαδόθηκε σε μεγάλο τμήμα της νεολαίας κι αφού καθιερώθηκε, επεκτάθηκε μετά και σε άλλες περιοχές του κόσμου μέσω των ταξιδιών των νέων της Νέας Υόρκης. Μετά από ένα σημείο, σύμφωνα με αυτή την εκδοχή, διαδόθηκε σε τέτοιο βαθμό που ξεχάστηκε το αρχικό σημείο αναφοράς.

Όμως, υπάρχουν και πιο απλές εξηγήσεις. Όπως ότι αποτελεί άλλον έναν τρόπο που βρήκε ο άνθρωπος για να αφήσει το σημάδι του. Μία τελετή, αν θέλετε, που δεν αναγνωρίζετε ως τέτοια η οποία αρχικά ξεκίνησε για άγνωστο λόγο, ίσως επειδή κάποιος διάβασε το βιβλίο του Ντίκενς, του άρεσε η ιδέα και ήθελε κι αυτός να το δοκιμάσει. Η συγκεκριμένη εικόνα άρεσε και σε άλλους, έγινε αποδεκτή, επαναλήφθηκε τόσες φορές και με τόσους διαφορετικούς τρόπους έως ότου έγινε τμήμα μίας γλώσσας για να δηλώνουν την παρουσία τους πολύ διαφορετικοί άνθρωποι σε πολύ διαφορετικά πράγματα.

Πιθανότατα λοιπόν, κι ο κύριος λόγος  πίσω από τις τόσες υποθέσεις γύρω από την προέλευσή αυτής της πρακτικής να πηγάζει από τη σημερινή ποικιλία νοημάτων αναλόγως την περιοχή και τις συνθήκες που συμβαίνει.

Φωτογραφία από τον Οκτώβριο του 2017, με ένα «σταράκι» κρεμασμένο στην πινακίδα της οδού Ανδρονίκου στην Αλεξανδρούπολη

0 Σχόλιο

Αφήστε ένα σχόλιο