Η φιλοσοφική σκέψη ως φάρος της αισθητής πλάνης

[mks_dropcap style=”letter” size=”78″ bg_color=”#ffffff” txt_color=”#000000″]Σ[/mks_dropcap]ύμφωνα με την ινδουιστική παράδοση ο αισθητός κόσμος δεν είναι τίποτε άλλο παρά μία ψευδαίσθηση, μία πλάνη ή αλλιώς μάγια-maya, που οφείλεται στην περιορισμένη αντίληψη των αισθήσεων μας.

Στην αρχαία ελληνική σκέψη, πριν ακόμη την γνωστή σε όλους μας φράση του Σωκράτη «εν οίδα ότι ουδέν οίδα» η οποία δήλωνε καθαρά την αγνωστική του θέση απέναντι σε ό,τι υπερβαίνει την γνώση, υπήρξαν και άλλοι φιλόσοφοι οι οποίοι θεωρούσαν πως ο αισθητός κόσμος δεν αποτελεί παρά μία ψευδή πραγματικότητα.

Ο Ηράκλειτος μας θυμίζει πως η φύση αγαπάει να κρύβει τον εαυτό της «Φύσις κρύπτεσθαι φιλεί».
Αντίστοιχα ο Ζήνων ο Ελεάτης ο οποίος γεννήθηκε γύρω στο 488 π.Χ και υπήρξε μαθητής του Παρμενίδη μας είπε ότι:
Τ ο….σύμπαν….είναι….μία….πλάνη.

Πλάνη!
Έχει φτάσει να το δεχτεί και η επιστήμη πλέον.

Όχι μόνο με τη γνωστή φράση ότι όλη η ύλη του σύμπαντος χωράει σε ένα κουταλάκι καφέ, ουσιαστικά ζούμε στο κενό, στον αιθέρα λέγανε οι Έλληνες, ανάμεσα στις κινήσεις των ηλεκτρονίων που αν σταματήσουν να τρέχουν, να περιπλανώνται τότε το σύμπαν δεν υπάρχει.

Το σύμπαν δεν είναι τίποτε άλλο, μας λέει η σύγχρονη φυσική, παρά ένας ωκεανός ενέργειας, ο οποίος διεγείροντας τα διάφορα κέντρα του εγκεφάλου μας μετατρέπεται σε χρώματα, εικόνες, μυρωδιές δημιουργώντας μέσα μας σκέψεις, συναισθήματα, αλλά και την ψευδαίσθηση της ατομικής μας υπόστασης.

Η σύγχρονη φυσική πλέον παραδέχεται ότι τα στοιχειώδη σωμάτια κινούνται σε χώρους μη Ευκλείδειους και ότι οι διαστάσεις των χώρων αυτών στους οποίους κινούνται είναι παραπάνω από τρεις.

Κάτι το οποίο μας θυμίζει το ιστορικό ανέκδοτο με τον μαθητή του Δημόκριτου που ακολούθησε τον Αλέξανδρο στην εκστρατεία του στην Ασία. Όταν ο Αλέξανδρος ένοιωσε έπαρση για τα κατορθώματα του, αναφερόμενος στους φιλοσόφους τους είπε, δεν νομίζετε ότι έχω κάνει πάρα πολλά, τότε ο μαθητής του Δημόκριτου του απάντησε ότι υπάρχουν άπειροι κόσμοι και ο Αλέξανδρος μελαγχόλησε λέγοντας ότι ακόμα δεν έχει κατακτήσει ούτε αυτόν τον έναν, πόσο μάλλον τους άλλους.

Εξάλλου δεν πρέπει να μας διαφεύγει πως μόνο το 4% της συνολικής μάζας του σύμπαντος μπορεί να γίνει άμεσα ορατό. Αυτή είναι συνήθης ύλη που εκπέμπει ηλεκτρομαγνητικά και είναι παρατηρήσιμη από τα τηλεσκόπια και τις άλλες ηλεκτρομαγνητικές συσκευές. Περίπου το 23% υπολογίζεται ότι αποτελείται από «Σκοτεινή Ύλη» η οποία δεν είναι παρατηρήσιμη από τις γνωστές συσκευές της αστρονομίας, ενώ το υπόλοιπο 73% αποτελείται από «Σκοτεινή Ενέργεια», η οποία δεν έχει ακόμη προσδιοριστεί.

Που μπορούμε λοιπόν να καταλήξουμε με μία τέτοια ύλη; Ο κόσμος που ζούμε είναι μία πλάνη.
Η θεωρία της σχετικότητας μας λέει ότι η ύλη δεν είναι τίποτε άλλο από καμπύλωση του χώρου. Αυτό που ονομάζουμε ύλη δεν είναι τίποτε άλλο από μια πυκνότητα ενέργειας, ένας χώρος μεγάλης πυκνότητας ενέργειας.

Η φθορά και ο θάνατος δεν σημαίνει ότι χάνεται ο χώρος. Η φθορά και ο θάνατος προκύπτει από την αντίληψη των ανθρώπινων αισθήσεων της μεταβολής της καμπυλότητας του χώρου. Το μόνο που γνωρίζουμε ότι ενυπάρχει μέσα στην καμπυλότητα του χώρου είναι ο χρόνος. Ο χρόνος όχι όπως τον μετράνε τα ρολόγια μας, αλλά ο χρόνος της σχετικότητας, ο χρόνος ως διάσταση, ως βιωματική κατάσταση.

Ακριβώς επειδή όλα είναι τόσο ευμετάβλητα, μη δεδομένα και κατά βάση ανύπαρκτα, ακριβώς για αυτό είναι όμορφα.

Το ανύπαρκτο είναι ανεκτίμητο από την φύση της απουσίας του. Το πράσινο πουλί, ή η Σάγκρι λα λέμε και την θεωρούμε ανεκτίμητη ακριβώς επειδή δεν υπάρχει.

Την ζωή μας εμείς την κάνουμε να υπάρχει, να είναι πραγματική, κατά βάση είναι μία πλάνη. Ο Ταγκόρ ένας ινδός φιλόσοφος έλεγε ότι αν αφαιρέσουμε όλες τις πλάνες η αλήθεια θα μείνει απ’ έξω.

Στην τελευταία σωζόμενη ωδή που έγραψε ο Πίνδαρος προς τιμή του Αιγινήτη παλαιστή Αριστομένη στα Πύθια το 446 Π.Χ, μεταξύ άλλων μας λέει: ο ποιητής αναρωτιέται τι είναι ο άνθρωπος «επάμεροι· τι δε τις; τι δ΄ ου τις; σκιάς όναρ άνθρωπος». Εφήμεροι είμαστε· τι είναι τάχα ο άνθρωπος; και τι δεν είναι; όνειρο σκιάς.

Προσέξτε πόσα πολλά ξέρουμε: Ερχόμαστε από κάπου που δεν ξέρουμε, πάμε σε κάτι που δεν ξέρουμε και ενδιάμεσα, για κάποια χρόνια που ζούμε, δεν ξέρουμε τι πρέπει να κάνουμε. Κι όμως όλοι οι άνθρωποι λέμε εγώ ξέρω τι θέλω να κάνω στην ζωή μου.

Το πιο αστείο της υποθέσεως δε, είναι όταν λέει ο άλλος «ξέρεις ποιος είμαι εγώ» και το πολύ πολύ να εννοεί ότι γνωρίζει και κανα δυο πολιτικούς, οι οποίοι και αυτοί δεν γνωρίζουν σε ποιο κόμμα να ενταχθούν εάν δεν πιάσουν το περιβόητο 3%.

Είναι αναγκαία λοιπόν η φιλοσοφία; ναι η όχι;

Η φιλοσοφική σκέψη, δεν είναι μια περαστική μόδα, απαιτείται μόνο ν’ ανοίξει κάνεις το μυαλό του, να κάνει τις κατάλληλες ερωτήσεις στον εαυτό του και τότε να είστε σίγουροι ότι θα ανακαλύψει αυτή την κρυμμένη όραση μέσα του.

0 Σχόλιο

Αφήστε ένα σχόλιο