Η διαλεκτική της γήινης κόλασης

Βαδίζουμε μαζί με την προσωπική μας μοίρα επιδρώντας στο μέλλον μας. Όμως σ’ έναν κόσμο ξένο και αφιλόξενο, όπου τα πλαίσια από τη στιγμή που γεννιόμαστε είναι προκαθορισμένα (εθνολογικά, χρωματικά, κοινωνικά, βιολογικού φύλου κλπ) τα περιθώρια της προσωπικής μας επιλογής στενεύουν ασφυκτικά και μάλιστα μέσα σε συγκεκριμένους ηθικούς κώδικες τους οποίους δεν επιλέξαμε για να ζήσουμε.

Ο Σαρτ συλλαμβάνοντας της ιδέα του προκαθορισμού, βροντοφωνάζει ότι «η κόλαση είναι οι άλλοι» οι οποίοι επιχειρούν να αλλοτριώσουν την ύπαρξή μας στην προσπάθειά μας να απαλλαγούμε από αυτούς και να είμαστε ελεύθεροι.

Πώς αλλιώς όμως θα αποκτούσαμε συνείδηση του εαυτού μας; Η ύπαρξη μας εξαρτάτε πάντα από τους άλλους. Γιατί; Γιατί, τι γνώσεις θα είχαμε για τους άλλους και τ’ άλλα πράγματα εάν δεν υπήρχαν; Τι γνώσεις θα είχαμε για τους Ασιάτες και την κουλτούρα τους εάν δεν τους γνωρίζαμε ποτέ; Συνειδητοποιώ την ύπαρξή μου μέσα από τους άλλους, μέσα από την διαλεκτική σχέση μου με τους άλλους, είτε αυτοί είναι κόλαση, είτε όχι. Εξάλλου η συνείδηση είναι πόνος και η λάμπα της συνείδησης δεν ανάβει εάν δεν υπάρξει εντός του εαυτού μας αντίσταση και αντίδραση. Ούτος εχόντων των πραγμάτων, δεν ήρθαμε σε αυτό τον κόσμο για να βλέπουμε, όπως οι αγελάδες που ξαπλώνουν στο χορτάρι, τα τρένα να περνούν, γιατί τότε η αντίσταση της λάμπας μας, είτε βρίσκεται εκτός κυκλώματος, είτε έχει καεί προ πολλού και φυτοζωούμε. Εάν λοιπόν η εξάντληση της συνείδησης μας είναι το ζητούμενο, τότε το καλύτερο που θα πρέπει να κάνουμε είναι να αποκτήσουμε συνείδηση μετά πάσης θυσίας.

Παράδεισος λοιπόν χωρίς Κόλαση δεν υφίσταται όπως έλεγε ο Βίκτωρ Ουγκώ. Κατ’ αυτό τον τρόπο η κόλαση γίνετε επιβεβλημένη για την ανάπτυξη της συνείδησης, ως διαλεκτικό δίπολο ενός παραδείσου που δεν έχουμε αγγίξει ακόμη. Ο οποίος παραμένει στις γραφές των ιερών βιβλίων μία υπόσχεση για την άλλη ζωή, κυρίως σε όσους βιώνουν μονίμως την γήινη κόλαση της κληρονομικής ή επίκτητης ανισότητας, την οποία εάν ήταν στο χέρι τους θα την είχαν αλλάξει εξ αρχής.

Γνωρίζοντας την ανάγκη ενός γήινου παραδείσου, ο ρομαντικός Τόμας Μορ θα δημιουργήσει τον δικό του γήινο παράδεισο, μέχρι την στιγμή που θα χάσει το κεφάλι του από τον βασιλιά της Αγγλίας Ερρίκο Η΄ και μαζί με αυτό και τον γήινο παράδεισο που έφτιαξε εντός της κρανιακής του κάψας. Ο οποίος για τον Τόμας Μορ είναι ένας ου-τόπος, τον οποίο θα μεταθέσει στο απώτερο μέλλον, όπου όλοι οι άνθρωποι θα είναι δίκαιοι.

Ας σταθούμε λοιπόν και εμείς για λίγο σαν «Λαθρεπιβάτες της ζωής» όπως συνήθιζε ο Φερνάντο Πεσόα να αποκαλεί τον εαυτό του, μέχρι να καταλήξουμε τι είναι για μας «οι άλλοι» και ας αναλογιστούμε τα λόγια του: «Η ζωή για μένα είναι ένα πανδοχείο όπου πρέπει να σταθώ έως ότου έρθει η ταχυδρομική άμαξα για την άβυσσο. Δεν ξέρω που θα με πάει γιατί δεν ξέρω τίποτα. Θα μπορούσα να δω αυτό το πανδοχείο σαν μια φυλακή, γιατί είμαι υποχρεωμένος να περιμένω εκεί μέσα,  θα μπορούσα και να το θεωρήσω σαν ένα χώρο ευχάριστης κοινωνικής συναναστροφής γιατί εκεί συναντιέμαι με άλλους ανθρώπους».

0 Σχόλιο

Αφήστε ένα σχόλιο