Η αναντιστοιχία της σχέσης ανάμεσα στην ατομική ιδιοκτησία και τη συμπαντική ενότητα

Μέσα σ’ ένα σύμπαν διαρκών φυσικών εκπλήξεων  η τάξη και η αταξία, δηλαδή η εντροπία  -μία έννοια η οποία προτάθηκε από τον Γερμανό φυσικό Ρούντολφ Κλαούζιους το 1850-  διαδέχονται η μία την άλλη.

Η ζωή είναι μία συνεχής και ολοκληρωτική αναδημιουργία. Ο ήλιος καίει τον εαυτό του (υδρογόνο) για να μπορεί να συνεχίσει να φωτίζει, να υπάρχει και να προσφέρει ζωή. Επομένως θα λέγαμε πως ο θάνατος όχι μόνο δεν είναι αντίθετος προς τη ζωή, αλλά τη συνιστά, ως το διαλεκτικό δίπολο της ζωής.

Μέσα, λοιπόν, σ’ ένα σύμπαν που διαρκώς αλλάζει και αναδημιουργείται, γεννιέται το ερώτημα αν υπάρχει κάτι για το οποίο θα μπορούσαμε να πούμε πως είναι ιδιαιτέρως δικό μας, δηλαδή μας ανήκει σε ατομικό επίπεδο;

Ο ήλιος η γη, ο αέρας, τα δέντρα, τα πουλιά, τα ζώα, τα ποτάμια, οι γαλαξίες αποτελούν μία ενιαία οικογένεια. Δεν υπάρχει δικό μου και δικό σου σε αυτόν τον κόσμο. Ας μη ξεχνάμε ότι μπορεί να έχουμε την πολυτέλεια της κατανάλωσης και της ατομικής ιδιοκτησίας, από την άλλη όμως η ζωή είναι πραγματική και συμπληρωματική ως προς την διατήρηση της. Για παράδειγμα ο άνθρωπος δεν μπορεί να επιβιώσει χωρίς δέντρα, νερό, τροφή, αέρα κλπ.

Δυστυχώς όμως όλο το οικοδόμημα του δυτικού πολιτισμού στηρίχτηκε πάνω στη βάση της ατομικής ιδιοκτησίας, μέχρι που σήμερα φτάσαμε στο σημείο ο πλανήτης ν’ αποτελεί ιδιοκτησία ελαχίστων κεφαλαιοκρατών μ’ ένα ποσοστό πάνω από το 60%, οι οποίοι έχουν οικειοποιηθεί ακόμη και το νερό, αλλά και τον αέρα που αναπνέουμε. Η εξουσία του κεφαλαίου οδηγεί την ανθρωπότητα να ζει σε συνθήκες αναξιοπρέπειας. Κάθε μέρα χιλιάδες παιδιά πεθαίνουν από υποσιτισμό, η ρύπανση του πλανήτη συνεχίζεται, το περιβάλλον καταστρέφεται σε βαθμό που, σύμφωνα με έρευνες, εικοσιπέντε χιλιάδες είδη μορφών ζωής κάθε χρόνο να καταστρέφονται.

Η ατομική ιδιοκτησία, λόγω της αρρωστημένης επέκτασής της, έχασε την παραδοσιακή της ταυτότητά, όπως αρχικά αναπτύχθηκε μέσω της ανταλλακτικής οικονομίας και κατά τον πρώιμο καπιταλισμό της αντιστοίχισης εργασίας και κέρδους, σήμερα το κέρδος του κεφαλαίου είναι καθαρά χρηματοπιστωτικό. Έτσι από μία εμπράγματη σχέση εργαζομένου και εργοδότη, οδηγηθήκαμε σε μία σχέση απρόσωπης υποδούλωσης, αλλά και σε μία αλλοτριωτική ψευδαίσθηση προέκτασής του εαυτού μας μέσα από το κέρδος.

Παρά το γεγονός λοιπόν πως η ζωή ξεφεύγει κάθε μέρα μέσα από τα χέρια μας, εμείς συνεχίζουμε να σκοτωνόμαστε μεταξύ μας. Η εξουσία των λίγων επάνω στους πολλούς και ο νόμος της ζούγκλας κυριαρχεί στις διεθνείς αγορές. Η ατομική ιδιοκτησία μέσα από την κυριαρχία της επέκτασής της τρώει της σάρκες της συλλογικότητας, ενώ οι άνθρωποι συνεχίζουν να ιδιωτεύουν παραβλέποντας το κοινωνικό σύνολο και αντιμετωπίζοντας το ως κάτι το εχθρικό και ξένο.

Πολύ καίρια  έχει επισημάνει λοιπόν ο Δρ. της Σχολής Οικονομικών Επιστημών Κώστας Λάμπος, σε συνέντευξή του στο διαδίκτυο, με θέμα την «ατομική ιδιοκτησία και την αταξική κοινωνία» πως το εγώ μπορεί να εξελιχτεί μόνο μέσα σ’ ένα εμείς, όπου όλοι σκέπτονται για τον έναν και ο ένας για όλους. Μόνο ως όλον συνεργαζόμενο, αλληλέγγυο, οραματιζόμενο και δημοκρατικό μπορεί να επιβιώσει το ανθρώπινο γένος. Μόνο μέσα στο εμείς μπορούμε να δώσουμε τον ορισμό του ανθρώπου και να κατανοήσουμε τον προορισμό του ανθρώπου  που δεν είναι άλλος παρά η ευτυχία του συνόλου.

Ο πιο εύκολος τρόπος λοιπόν να ζήσουμε αναμεταξύ μας είναι ο ανθρώπινος τρόπος, χωρίς τις μάσκες της εξουσίας και του πλούτου. Η ζωή είναι απλή όταν της επιτρέπουμε να εξελιχτεί ειρηνικά, όταν της επιτρέπουμε  να κοσμήσει τον πίνακα της γης. Το σύμπαν είναι ένα μεγάλο δέντρο και η γη με τις ανθρώπινες κοινωνίες, οι οποίες έχουν τη δυνατότητα να συνειδητοποιήσουν το θαυμαστό κόσμο που τις περικλείει, δεν είναι τίποτε άλλο παρά οι καταβολάδες αυτού του συμπαντικού δέντρου της ζωής.

Ο Ηράκλειτος πριν 2500 χιλιάδες χρόνια είχε συλλάβει την ιδέα της ενότητας μέσα στην πολλαπλότητα του σύμπαντος, δίνοντας έτσι νόημα στην εξέλιξη του συμπαντικού γίγνεσθαι.

Μας λέει λοιπόν ότι το παν είναι διαιρετό και αδιαίρετο, γεννητό και αγέννητο, θνητό και αθάνατο, λόγος και αιών, πατέρας και γιος, θεός και δικαιοσύνη. Αφού ακούσετε όχι εμένα αλλά το λόγο, είναι σοφό να ομολογήσετε πως τα πάντα είναι ένα.

«Μὲν οὖν φησιν εἶναι τὸ πᾶν διαιρετὸν ἀδιαίρετον, γενητὸν ἀγένητον, θνητὸν ἀθάνατον, λόγον αἰῶνα, πατέρα υἱὸν, θεὸν δίκαιον· “οὐκ ἐμοῦ, ἀλλὰ τοῦ λόγου ἀκούσαντας ὁμολογεῖν σοφὸν ἐστίν ἕν πάντα εἶναι.»

Ο Ηράκλειτος θεωρούσε πως ο παγκόσμιος κοσμικός Νους ή Λόγος διαποτίζει την ουσία του σύμπαντος. Γι’ αυτό και θεωρούσε πως πρέπει ν’ ακολουθούμε τον κοινό (καθολικό/συμπαντικό) λόγο. Ενώ όμως ο λόγος είναι κοινός, οι πολλοί ζουν σαν να έχουν δική τους φρόνηση.

«διὸ δεῖ ἕπεσθαι τῷ (ξυνῷ, τουτέστι) τῷ κοινῷ· ξυνὸς γὰρ ὁ κοινός· τοῦ λόγου δ᾽ ἐόντος ξυνοῦ ζώουσιν οἱ πολλοὶ ὡς ἱδίαν ἔχοντες φρόνησιν.»

            Σήμερα ζούμε σε μία κοινωνία καπιταλιστική και δυστυχώς η εξουσία έχει γίνει από υπηρεσία αυτοσκοπός. Οι πολιτικοί όλων των κρατών έχουν υιοθετήσει δογματικά το μοντέλο της ελεύθερης οικονομίας ως τη μοναδική λύση επίλυσης όλων των προβλημάτων επάνω στον πλανήτη, η οποία όπως θέλουν να πιστεύουν έχει τους δικούς της κανόνες αυτορρύθμισης, εγκληματώντας έτσι σε βάρος της ανθρωπότητας και των κοινωνιών τους.

Σύμφωνα με έρευνα της Oxfam International, οργανισμού που εδρεύει στην Αμερική και μάχεται κατά της φτώχειας και του υποσιτισμού, 62 άνθρωποι απ’ όλο τον κόσμο κατέχουν όσο πλούτο έχει ο μισός πληθυσμός της γης, δηλαδή 3.5 δισεκατομμύρια άνθρωποι. Η απληστία βέβαια δεν είναι τωρινό φαινόμενο, αποτελεί μία διαχρονική αρρώστια η οποία διαπερνά όλα τα κοινωνικά στρώματα διαφθείροντας τους ανθρώπους και αποπροσανατολίζοντας τους από τις πραγματικές αξίες της ζωής.

Ο ατομισμός βρίσκεται σε πλήρη αντιπαράθεση με την κοσμική ενότητα και όταν δεν μπορείς ν’ αλλάξεις ή τουλάχιστον να ελέγξεις το σύστημα προσπαθείς τουλάχιστον να μην αλλοτριωθείς ο ίδιος. Εξάλλου το μόνο που έχουμε στο χέρι μας, κατά το ήττον ή μάλλον, είναι η δική μας ζωή, ας κοιτάξουμε λοιπόν να τη ζήσουμε με τέτοιο τρόπο που μπορεί κάποιος δίπλα μας να νιώσει το άρωμά της και όχι τη δυσοσμία της απληστίας μας.

0 Σχόλιο

Αφήστε ένα σχόλιο