Γιορτή της μητέρας ή τί μου έμαθε ο γιος μου τα τελευταία 5 χρόνια

Γιορτή της Μητέρας την Κυριακή και οι μανούλες σε όλο τον κόσμο έχουν την τιμητική τους. Κάθε χρόνο τέτοια εποχή συνηθίζουμε να διαβάζουμε κείμενα – ύμνους στη μητρότητα, πόσο άλλαξε η ζωή μετά τα παιδιά ή το παιδί και μεταλλάχθηκε σε κάτι που πλησιάζει το όνειρο και την απόλυτη ολοκλήρωση. Αυτή η ολοκλήρωση! Όλοι με έναν μαγικό τρόπο ολοκληρώνονται το λεπτό εκείνο που αποκτούν παιδί. Τα διαβάζεις και τα ακούς αυτά παντού γύρω σου – παραδέξου το – κι εσύ κι εγώ και όλοι μας βομβαρδιζόμαστε διαρκώς μέσω τηλεοπτικών δικτύων, social media και δε συμμαζεύεται από όρκους απόλυτης αφοσίωσης και λατρείας γονιών προς τα τέκνα τους που συνοδεύονται απαραίτητα από την φράση – καραμέλα «με την απόκτηση του παιδιού ολοκληρώθηκα». Και μετά βγαίνεις στην πραγματική ζωή, σε πάρκα, παιδότοπους και σχολεία  και αντικρύζεις μια άλλη πραγματικότητα που ουδεμία σχέση έχει με αυτό που προβάλλεται από τα μέσα.

Τί εννοώ;  Να εξηγηθώ για να μην παρεξηγηθώ. Σε καμία περίπτωση δεν υπονοώ ότι το ταξίδι της μητρότητας – γιατί για ταξίδι πρόκειται – δεν περικλείει ευτυχισμένες στιγμές, γεμάτες γέλια και παιχνίδια ή αντίστοιχα στιγμές συγκίνησης και περηφάνιας. Αυτό που θέλω να πω είναι ότι σίγουρα η ζωή με τα παιδιά δεν είναι η παιδική χαρά που περιγράφεται από πολλούς. Σίγουρα δεν προσομοιάζει με διαφημιστικό σποτ, όπου όλοι γελαστοί, χαρωποί και άψογα ντυμένοι στις 7 το πρωί (!!!) τρώνε πρωινό και κάπου στο πλάνο περιφέρεται κι ένας εξίσου χαρωπός σκύλος. Όσοι, λοιπόν, πιστεύουν ότι αυτό είναι η οικογενειακή ζωή μετά τέκνων την πάτησαν! Σας το λέω όντας και η ίδια μητέρα και πολύ ευτυχισμένη τολμώ να πω.

Επειδή σε τέτοια θέματα δεν ισχύουν τα ίδια για όλους, εγώ θα καταθέσω εδώ την δική μου προσωπική εμπειρία. Τί έμαθα μετά από 5 χρόνια συμβίωσης με τον γιο μου;

Πρώτον, τα κλισέ σε σχέση με τον χρόνο και πόσο γρήγορα (τρομακτικά θα έλεγα) κυλάει ισχύουν απόλυτα. Εκεί που ως μαμά πιστεύεις ότι θα περάσεις όλη την υπόλοιπη ζωή σου αποστειρώνοντας μπιμπερό και τσουλώντας καροτσάκια, το παιδάκι σου ετοιμάζεται με βήμα ταχύ να πάει στο δημοτικό και απλά δεν το πιστεύεις! Προσπαθήστε, λοιπόν, να ζήσετε την κάθε στιγμή με το παιδί σας. Βρείτε τον χρόνο για μια ακόμη αγκαλιά, για ένα ακόμη φιλί και παιχνίδι. Μην αναλώνεστε μόνο στις καθημερινές κουβέντες – έφαγες, διάβασες – επικοινωνήστε ουσιαστικά μαζί του. Παίξτε, πνίξτε το στα φιλιά όσο είναι μικρό. Ακούστε το με ενδιαφέρον και προσοχή όσο μεγαλώνει. Αφιερώστε του ποιοτικό και ουσιαστικό χρόνο μέσα στην καθημερινότητα και δεν θα χάσετε.

Τα παιδιά είναι πηγή ζωής, ζωντάνιας και χαράς. Άλλο ένα κλισέ που επιβεβαιώνεται πλήρως. Το διαπιστώνεις όταν γίνεσαι γονιός και κυρίως εάν περάσεις σοβαρά προβλήματα, οικογενειακά, επαγγελματικά, υγείας. Εκεί είναι που το παιδί σου – εάν θελήσεις να το αφουγκραστείς αληθινά και να το νιώσεις – έχει να σου δώσει αληθινά μαθήματα ζωής με την πηγαία αισιοδοξία του, το αβίαστο γέλιο του, την προσαρμοστικότητά του και την δυνατότητα να ξεπερνάει ευκολότερα θέματα και καταστάσεις που όλους εμάς τους ενήλικες μπορεί να μάς ταλανίζουν μήνες και χρόνια. Συχνά σκέφτομαι ότι όλοι μας υπήρξαμε παιδιά και διαθέταμε όλα αυτά τα υπέροχα χαρακτηριστικά. Τί γίνεται στην πορεία και τα χάνουμε; Τα ξεχνάμε; Μας αναγκάζει η ζωή και η καθημερινότητα να τα απωλέσουμε; Δεν ξέρω, φίλοι μου. Αυτό που ξέρω σίγουρα είναι ότι στις δικές μου δύσκολες στιγμές, αυτές που πέρασαν και αυτές που θα έρθουν, ο γιος μου είναι ο φάρος που φωτίζει τη σκοτεινιά και βάζει το λιθαράκι του στο να αντλήσω δύναμη και να συνεχίσω. Προσέξτε, λιθαράκι όχι κοτρόνα. Την πραγματική δουλειά για να ξεπεράσουμε – ό,τι έχει να ξεπεράσει ο καθένας – την κάνεις ΕΣΥ για τον εαυτό σου. Κανείς άλλος. Απλά, αν έχεις την χαρά να είσαι μητέρα ή πατέρας, το παιδί σου είναι εκεί για να σου θυμίζει ότι τίποτα (εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων) δεν είναι τόσο σοβαρό και δύσκολο όσο πιστεύουμε.

Τρίτον και σημαντικό. Ζήσε με τα παιδιά σου και όχι για τα παιδιά σου ή μέσα από αυτά. Γέμισε την δική σου ζωή, προσπάθησε να είσαι ένας ολοκληρωμένος άνθρωπος (άντε πάλι η ολοκλήρωση!) με ανησυχίες και ενδιαφέροντα και σίγουρα θα είσαι και καλός γονιός. Όχι αυτός που προσπαθεί να εκπληρώσει δικά του όνειρα και στόχους μέσω των παιδιών του ή αυτός που με την υπερπροστατευτικότητά του καταλήγει να «πνίγει» τα παιδιά μέσα από την αφόρητη – συχνά – αγάπη του. Βέβαια όσο εύκολο είναι να το λες αυτό το τελευταίο, τόσο δύσκολο είναι να το εφαρμόζεις. Καθήκον μας όμως ως γονείς είναι να προσπαθούμε να χαλιναγωγούμε τα άγχη μας και να δώσουμε μεγαλώνοντας στα παιδιά μας τον χώρο να χτίσουν την δική τους προσωπικότητα μέσα από τα δικά τους λάθη, τις δικές του δοκιμές και τις πιθανές αποτυχίες. Έτσι μόνο θα βρουν τελικά ποια είναι και τί θέλουν στη ζωή τους. Το έχουν πει άλλοι πολύ καλύτερα από εμένα: «Θα διδάξεις το παιδί σου να ονειρευτεί αλλά δεν θα ονειρευτεί το όνειρό σου. Θα το διδάξεις να ζήσει, αλλά δεν θα ζήσει τη ζωή σου, Παρόλα αυτά σε κάθε όνειρο, σε κάθε ζωή, θα είναι εμφανές το αποτύπωμα που εσύ έχεις διδάξει».

Χρόνια πολλά, λοιπόν, σε όλες τις μανούλες! Με λιγότερες τύψεις, περισσότερη αίσθηση ευθύνης του ρόλου μας ως μαμάδες, περισσότερο ποιοτικό χρόνο για τα παιδιά μας και διάθεση να αναγνωρίσουμε τα λάθη μας και να τα διορθώσουμε. Γιατί η μητρότητα πρώτα και πάνω από όλα είναι χαρά και όχι υποχρέωση.

Το κείμενο αυτό το αφιερώνω στους «συμμαθητές» μου στη Σχολή Γονέων για τις ατελείωτες κουβέντες, τα άγχη και τις ανησυχίες που μοιραστήκαμε, τις συμβουλές που ανταλλάξαμε. Να είστε καλά, παιδιά!

 

0 Σχόλιο

Αφήστε ένα σχόλιο