Σοβαρά ζητήματα με τα οποία θα πρέπει να ασχοληθεί άμεσα ο Δήμος, που διαθέτει πλέον Αντιδημαρχία Προσβασιμότητας, αλλά και η Τροχαία
Της Κικής Ηπειρώτου
Από αφιλόξενη ως και επικίνδυνη, και σίγουρα με σοβαρό έλλειμμα πολιτισμού και παιδείας, μπορεί να χαρακτηριστεί η Αλεξανδρούπολη, που χρόνο με το χρόνο γίνεται όλο και πιο ανυπόφορη και ασεβής, σε ό,τι αφορά στην καθημερινή προσπάθεια ή μάλλον στο δικαίωμα των κατοίκων της να κινηθούν με ασφάλεια σε πολλά, κεντρικά και όχι μόνο, σημεία της.
Η λέξη – κλειδί είναι η «προσβασιμότητα», όρος που έχει προστεθεί από τη νέα δημοτική αρχή στην Αντιδημαρχία Τεχνικών Υπηρεσιών, η οποία είναι πλέον και Αντιδημαρχία Προσβασιμότητας. Είναι γεγονός πως στο θέμα αυτό, η παράταξη του Γιάννη Ζαμπούκη είχε δώσει ιδιαίτερη βαρύτητα στο προεκλογικό της πρόγραμμα. Άλλωστε, η δυνατότητα ελεύθερης και ασφαλούς πρόσβασης αφορά πρωτίστως, αλλά όχι μόνο τα άτομα με αναπηρία.
Αφορά και τα εμποδιζόμενο άτομα, δηλαδή: άτομα με μειωμένες ικανότητες φυσικής λειτουργίας, όπως τα άτομα της τρίτης και τέταρτης ηλικίας, οι εγκυμονούσες γυναίκες, τα προεφηβικά άτομα, τα άτομα με ασυνήθεις διαστάσεις, τα άτομα που οδηγούν παιδικά καροτσάκια, τα άτομα με πρόσκαιρο τραυματισμό, τα άτομα με δυσκολία στην αντίληψη επικοινωνίας (αφηρημένα άτομα ή άτομα υπό την επήρεια φαρμάκων ή ουσιών) με αδυναμία επιτυχούς αντίδρασης σε αρχιτεκτονικά εμπόδια και απρόσμενους κινδύνους.
Για τις χώρες της Ε.Ε., τα εμποδιζόμενα άτομα υπολογίζονται σε 250 εκατομμύρια περίπου, δηλαδή αποτελούν το 50 – 65% των πολιτών κάθε χώρας. Όπως είναι εύκολα αντιληπτό, ο καθένας από μας, σε κάποια φάση της ζωής του, δύναται να βιώσει δυσκολία στην μετακίνηση. Όταν στην αδυναμία αυτή του καθενός, προστεθεί και ένα αφιλόξενο αστικό περιβάλλον, τότε, η κατάσταση βγαίνει εκτός ελέγχου…
Ζουγκλεξανδρούπολη
Μία βόλτα στην Αλεξανδρούπολη είναι αρκετή για να βρει κανείς τροφή για σκέψη και προβληματισμό και πολλές αφορμές για αγανάκτηση. Πέρα από τα εύλογα παράπονα που υπάρχουν για ορισμένες επιχειρήσεις που δεν σέβονται τα όρια που τους έχουν τεθεί, αναφορικά με την ανάπτυξη εμπορευμάτων ή τραπεζοκαθισμάτων, υπάρχουν (δυστυχώς) και άλλα, πολλά ζητήματα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα οι πεζόδρομοι του κέντρου. Πολύ συχνά, αυτοκίνητα και δίκυκλα είναι σταθμευμένα μέσα στους πεζόδρομους, ή μπροστά στις ενημερωτικές πινακίδες, εμποδίζοντας την πρόσβαση στους πεζούς.
Το ίδιο κάνουν και οι οδηγοί που επιμένουν να σταθμεύουν μπροστά στις ράμπες στην πλατεία του Φάρου (χρόνια τώρα…!) Και στην υπόλοιπη παραλιακή, όμως, ιδιαίτερα στο αναπλασμένο κομμάτι, τα νέα πεζοδρόμια που έχουν κατασκευαστεί είναι πολύ ψηλά και δεν υπάρχει (ακόμη) ράμπα πρόσβασης για καρότσι, σε κανένα σημείο τους.
Επίσης, είναι γεγονός ότι η κατάσταση με τα δίκυκλα έχει ξεφύγει εδώ και πολύ καιρό. Το κέντρο της πόλης είναι μία απέραντη έκθεση μοτοσικλετών κάθε κυβισμού. Είναι πασιφανές ότι οι υπάρχουσες θέσεις στάθμευσης δεν είναι αρκετές, δεν είναι όμως σίγουρο ότι υπάρχει περιθώριο να γίνουν κι άλλες, αφού το κέντρο, ήδη, ασφυκτιά. Τι μπορεί, λοιπόν, να γίνει, για να μπει, καταρχάς, μία τάξη; Αυτός είναι σίγουρα ένας πολύ απαιτητικός γρίφος για τους αρμόδιους φορείς, που θα πρέπει όμως να λυθεί, έστω και μερικώς, αφού η παράνομη στάθμευση πάνω σε πεζοδρόμια, μπροστά σε κάδους, πάνω σε γωνίες, διαβάσεις και ράμπες, επιβαρύνουν σε πολύ μεγάλο βαθμό την κατάσταση.
Τι είναι η προσβασιμότητα και ποιους αφορά;
Προσβασιμότητα (στο δομημένο περιβάλλον και ελεύθερους χώρους) είναι η δυνατότητα που δίνεται σε κάθε άνθρωπο να κινείται με ανεξαρτησία, άνεση, ασφάλεια και αυτονομία σε όλους τους χώρους, ώστε να συμμετέχει ισότιμα στα κοινωνικά και οικονομικά δρώμενα της ζωής κάθε πόλης της κάθε χώρας.