alexis-800x140

Πανεπιστημιακό Άσυλο: Πόσο αναγκαίο σήμερα;

Γράφει η Δρ Αγγελική Δεληγιάννη -Γεωργάκα

Το πανεπιστημιακό άσυλο,  παιδί της πρώτης κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ, με το Ν. 1268/1982 του υπουργού παιδείας  Λευτέρη Βερυβάκη, δεν είχε κακή πρόθεση.

Μετά το Πολυτεχνείο και τη μεταπολίτευση  η νομοθετική κατοχύρωση του ασύλου κρίθηκε αναγκαία και κάλυπτε όλους τους χώρους των ΑΕΙ, απαγορεύοντας την επέμβαση της δημόσιας δύναμης στους χώρους αυτούς, χωρίς την πρόσκληση ή άδεια του αρμόδιου οργάνου του ΑΕΙ.  Νωπές άλλωστε ήταν οι μνήμες των ψευτοφοιτητών  «χαφιέδων » ανάμεσα μας, έργο των οποίων ήταν η ενημέρωση των ανθρώπων του καθεστώτος σχετικά με ό,τι λεγότανε μέσα και έξω από τα αμφιθέατρα. Η ενημέρωση αυτή είχε συχνά ως επακόλουθο τις «προσκλήσεις» μας στο αστυνομικό τμήμα  για λογοδοσία.

Ωστόσο σύντομα,  σε μια δημοκρατική  κοινωνία,  η νομοθετική ρύθμιση περί ασύλου έχρηζε τροποποίησης.  Δεν συνέτρεχαν πλέον οι λόγοι για τους οποίους είχε καθιερωθεί. Δυστυχώς η διατήρηση του θεσμού του ασύλου σε ένα ελεύθερο πανεπιστήμιο που δεν χρειαζόταν πλέον το άσυλο για την δεδομένη και αυτονόητη  διακίνηση ιδεών, οδήγησε σε αυθαίρετες και στρεβλές ερμηνείες του.

Το πανεπιστημιακό άβατο για την επέμβαση δημόσιας δύναμης, σε όλους τους χώρους του, κατέληξε να  προσφέρει κάλυψη στην αυθαιρεσία, στην καταστροφή, στην εγκληματική συμπεριφορά.

Θα επικαλεσθώ την εμπειρία μου από τα χρόνια που δίδαξα σε προπτυχιακό τμήμα του ΑΠΘ.  Ήταν πολύ δυσάρεστη  καθώς συχνά  περιστατικά  παραβατικότητας και ανομίας  μου δημιουργούσαν έντονο το αίσθημα της ανασφάλειας, εντός του πανεπιστημιακού campus, για την  σωματική  ακεραιότητα τόσο την δική μου όσο και για αυτή των φοιτητών/τριών που παρακολουθούσαν το μάθημα μου.

Πλήθος τα περιστατικά παραβατικής συμπεριφοράς, αλλά και παρανομίας. Ευρέως γνωστά ποινικά αδικήματα που σοκάρουν την κοινή γνώμη δεν είχαν ως συνεπακόλουθο ουσιαστική βελτιωτική πολιτειακή παρέμβαση.  Το πανεπιστημιακό άσυλο ήταν πλέον σε όλους μας φανερό ότι είχε ξεφύγει από την εξυπηρέτηση του αρχικού του στόχου και  κάλυπτε πάσης φύσεως αυθαιρεσίες και ανομίες, όπως βανδαλισμοί, βιαιότητες, καταλήψεις, βιασμούς,  και  εγκληματικές ενέργειες. Είχε πλέον μεταλλαχθεί σε άβατο και προστάτη θυλάκων ανομίας.

Πρώτη η Νέα Δημοκρατία, με υπουργό παιδείας την Μαριέττα Γιαννάκου επιχειρεί βελτιωτική παρέμβαση για το άσυλο στο πλαίσιο του Ν. 3549/2007. Εκλογικεύει την χωρική έννοια του πανεπιστημιακού ασύλου περιορίζοντας την εφαρμογή του μόνον στους χώρους εκπαίδευσης και έρευνας.

Ακολουθεί ο Ν. 4009/2011 της υπουργού παιδείας  κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ Άννας Διαμαντοπούλου που περνάει με 255 ψήφους και καταργεί οριστικά το άσυλο.

Και στις δύο προσπάθειες τόσο της Νέας Δημοκρατίας όσο και του ΠΑΣΟΚ για βελτιωτικές παρεμβάσεις στα ΑΕΙ και τον έλεγχο της κατάχρησης  εφαρμογής του πανεπιστημιακού  ασύλου ξεσηκώθηκε το σύμπαν, με γενικές συνελεύσεις κομματικών φοιτητικών παρατάξεων, καταλήψεις, έντονες αντιδράσεις και βιαιοπραγίες, πάντα με ασυλία!!!

Με ευθύνη των τότε κυβερνήσεων δεν κατάφερε να εφαρμοστεί καμιά  από τις παραπάνω δύο νομοθετικές ρυθμίσεις περί πανεπιστημιακού ασύλου.

Το πανεπιστήμιο παρέμεινε χώρος ανομίας μακριά από ελέγχους για  ασφάλεια και ποιότητα.

Το οριστικό ξήλωμα του  Νόμου Διαμαντοπούλου ξεκινά και ολοκληρώνεται με τους υπουργούς παιδείας Μπαλτά, Φίλη, και Γαβρόγλου. Στο N. 4485 /17 του ΣΥΡΙΖΑ με υπουργό τον Κώστα Γαβρόγλου η ρύθμιση  για την προστασία του ασύλου, απαγορεύει την επέμβαση οργάνων δημόσιας τάξης,   επαναλαμβάνοντας έτσι την σχετική διάταξη του  Ν. 1268/1982 του ΠΑΣΟΚ, με μικρές αλλαγές,  όπως την εξαίρεση του πυροσβεστικού σώματος στους χώρους των ΑΕΙ. Προβλέπει ότι για την  επέμβαση της αστυνομίας θα πρέπει να υπάρξει συνεννόηση των μελών του πρυτανικού συμβουλίου  στο οποίο θα μετέχει και εκπρόσωπος φοιτητών. Εντολή εισόδου στην αστυνομία θα δίδεται μόνον αν το συμβούλιο κρίνει ότι τελείται  κακούργημα.

Με απλά λόγια, μια κυβέρνηση του 2017, γυρνά  35 χρόνια πίσω, και σαν να μην πέρασε ούτε μια μέρα, επαναφέρει  ουσιαστικά έναν θεσμό απαραίτητο για την εποχή του αλλά επικίνδυνα μεταλλαγμένο σήμερα.

Και ερχόμαστε στο σήμερα με την βούληση της πολιτείας να προστατέψει την πλειοψηφία των φοιτητών, και του διδακτικού προσωπικού πράττοντας τα αυτονόητα με την συναίνεση πια της κοινής γνώμης.

Καιρός πλέον να αποδομηθεί ο μύθος της προστασίας ιδεών μέσω της ανομίας και να προστατευθεί  η πραγματικά ελεύθερη έκφραση γνώμης χωρίς τον κίνδυνο επιθέσεων.

Έχοντας φοιτήσει σε βρετανικό πανεπιστήμιο όπου α) η είσοδος  στους χώρους εκπαίδευσης και έρευνας  είναι αυστηρά ελεγχόμενη με ατομικούς κωδικούς για φοιτητές και διδακτικό προσωπικό β) οι εξωτερικοί  επισκέπτες εισέρχονται μόνον με αστυνομική ταυτότητα και γ) προβλέπεται η άμεση επέμβαση αστυνομικής δύναμης σε κάθε υποψία παραβατικότητας αναρωτιέμαι γιατί υπήρξε, τόσα χρόνια, αυτή η  ανοχή στην αυθαιρεσία και  ανομία στο δημόσιο πανεπιστήμιο στην χώρα μας;

About Author

0 Comments

Αφήστε ένα σχόλιο