alexis-800x140

Ιστορίες ενός Γενάρη μέσα στο χρόνο

της Γιώτας Αγαπητού

Πρώτη Γενάρη, η αρχή ενός νέου μήνα και ενός νέου χρόνου για όλο τον κόσμο. Ο μήνας που δίνονται οι μεγάλες υποσχέσεις για νέα ξεκινήματα, που όμως κάποιες από αυτές δε θα τηρηθούν ποτέ. Τα μικρά παιδιά μέσα από τ’ αθώα μεγάλα μάτια τους βλέπουν το Γενάρη σαν το μήνα που αργεί να τελειώσει. Οι ευχές για «καλή χρονιά» ακόμα πλανώνται στον αέρα, όπως οι ήχοι από τα Χριστουγεννιάτικα κουδουνάκια που είχαν κρεμαστεί στο φωτισμένο δέντρο, μα τώρα πια δεν έχει απομείνει τίποτε άλλο παρά μόνο η ηχώ που ταξιδεύει μαζί με τις μέρες που φεύγουν. Ενώ οι γεμάτες κανέλα και γαρύφαλλα μυρωδιές από τα μελομακάρονα έρχονται να δώσουν τη θέση τους στα γλυκίσματα των Αποκριών, με την έναρξη του Τριωδίου.

Το χιόνι που πριν έντυνε στα λευκά τη φύση, τώρα πια είναι σχεδόν θύμηση. Έντονες εικόνες σε καρποστάλ, περιγραφές σε βιβλία, νοσταλγικές και ταξιδιάρικες ιστορίες σαν και αυτές που εξιστορεί από τα παιδικά του χρόνια στο μεγάλο χωριό, όπως του αρέσει ν’ αποκαλεί την Αθήνα, ο Κυρ Αντώνης, στα δύο μικρά παιδιά της Ανθής και του Τάσου. Ο Κυρ Αντώνης «υιοθέτησε» το ζευγάρι όταν έκλεισε τα εβδομήντα πέντε του χρόνια. Ήταν γείτονες που μένανε στη διπλανή πολυκατοικία και τους συναντούσε καθημερινά στο φούρνο της γειτονιάς. Το ζευγάρι είχε μείνει άνεργο όταν τους απέλυσαν μετά από σχεδόν δεκαπέντε χρόνια δουλειάς σε μεγάλη διαφημιστική εταιρεία. Λόγω κρίσης η εταιρεία δήλωσε πτώχευση και έτσι άλλη μία ιστορία ανθρώπων που βγήκαν στην ανεργία γράφτηκε στα βιογραφικά κιτάπια των πολιτικίσκων, ως μία ακόμη ιστορία ενός Γενάρη του παρελθόντος, του παρόντος και του μέλλοντος.

Ο κυρ Αντώνης έμεινε χήρος λίγα χρόνια πιο πριν. Ήταν Γενάρης όταν η κυρά του, η Μενεξιά, τον άφησε για να ταξιδέψει στον κόσμο των αγγέλων. Ένα ταξίδι που ήθελε τόσο πολύ και κείνος να κάνει σύντομα. Η ζωή δεν τους χάρισε ένα παιδί, αυτό που σε κάποιους άλλους δίνει απλόχερα, μα ίσως και άδικα. Αντί γι’ αυτό απέκτησαν, μετά από ατέλειωτες ώρες δουλειάς και κούρασης, μία τεράστια περιουσία.

Αρχές Γενάρη, μετά από ατελείωτες ώρες σκέψης ο κυρ Αντώνης πήρε τη μεγάλη απόφαση να ζητήσει από την Ανθή και τον Τάσο, που σχεδόν είχαν χάσει τα πάντα, να τους «υιοθετήσει». Το μόνο αντάλλαγμα που ζήτησε ήταν να τον νοιάζονται και να τον φροντίζουν και κείνος θα τους χάριζε κάτι που τώρα πια θεωρούσε περιττό, την περιουσία του.

Ο ήλιος της ζωής του είχε αρχίσει να δύει και το μόνο που ήθελε ήταν να τον αγαπούν. Άλλωστε η αγάπη είναι τόσο πολύτιμη για τους ηλικιωμένους όπως ο ήλιος μια χειμωνιάτικη παγωμένη μέρα του Γενάρη. Έτσι απλά μία ακόμα ιστορία ανέργων, όπως τόσες και τόσες παρόμοιες ιστορίες που διαδραματίζονται στην Ελλάδα της κρίσης, ξεκίνησε στην πολυκατοικία, στη συμβολή των οδών Κοκκιναρά και Ξένιας γωνία στο Χαλάνδρι, στο τέλος ενός Γενάρη, στις 29 του μήνα.

Γενάρης, ο μήνας που το φεγγάρι είναι τόσο έντονα μαγικό και γεμάτο, όπου αρχαίες θεότητες απ’ άκρη σ’ άκρη στα πέρατα του κόσμου κάνουν τελετές μυστικιστικές και οι γυναίκες με ξέμπλεκα μαλλιά και γυμνά στήθη στροβιλίζονται εκστασιασμένες, κάνοντας σπονδές ελπίδας για το μέλλον του κόσμου που έρχεται. Για τον άνθρωπο, που υποφέρει κάτω από τα δεσμά σκοτεινών και υποχθόνιων θεοτήτων οι οποίες έχουν πάρει τη μορφή της απληστίας και της αποξένωσης.

Σύμφωνα με το μύθο, η Αλκυόνη και ο Κύηκας ζούσανε πολύ ευτυχισμένοι στην Τραχίδα, όπου ο Κύηκας ήταν βασιλιάς. Κάποιες φορές μάλιστα αποκαλούσαν ο ένας τον άλλον Δία και Ήρα. Αυτό όμως εξόργισε το Δία. Έτσι μία μέρα που ο Κύηκας ταξίδευε στη θάλασσα ο Δίας έριξε κεραυνό στο καράβι του. Όταν η Αλκυόνη έμαθε πως ο αγαπημένος της σύζυγος πνίγηκε, εκείνη ρίχτηκε από τη θλίψη της στη θάλασσα. Από συμπόνια οι θεοί τους μεταμόρφωσαν στα πουλιά αλκυόνες. Ενώ αργότερα ο Δίας τους αφιέρωσε τις ζεστές και ηλιόλουστες μέρες του Γενάρη.

Ένα Γενάρη που η Αλίκη στα εικοσιπέντε της χρόνια ξεκινούσε τη ζωή της από το μηδέν, πηγαίνοντας σ’ ένα νησί του Αιγαίου πριν από δεκαεννιά τόσα χρόνια, ο άνεμος την υποδέχονταν λυσσομανώντας, λες και ήταν ιέρεια του Ποσειδώνα. Φτάνοντας σ’ έναν τόπο ταπεινό, ένα βράχο ριγμένο στο πέλαγος, τ’ όνειρό της ήταν να βοηθάει τον κόσμο μέσα από τη δουλειά της και να συλλέγει ιστορίες απλών ανθρώπων ελπίζοντας ότι και κείνοι ήθελαν να μοιραστούν τις εμπειρίες τους από έναν τέτοιο τόπο.

Ο Γενάρης ήταν ο μήνας του Ποσειδώνα και του Γαμηλίωνα, σύμφωνα με το Αττικό ημερολόγιο. Ο Ιανουάριος ήταν ο μήνας του Σαββάθ των Εβραίων και του Τωβί των Αιγυπτίων. Οι Ρωμαίοι για να τιμήσουν το δίμορφο θεό τους Ιανό αφιέρωσαν προς τιμήν του ένα μήνα ονομάζοντας τον Ιανουάριο. Ο μυθικός βασιλιάς των Ρωμαίων Νούμας Πομπίλιος τον έκανε πρώτο μήνα του χρόνου.

Αφιερωμένο σ’ ένα Γενάρη, στο Γενάρη του παρελθόντος που είναι φορτωμένος με αναμνήσεις. Στο Γενάρη του παρόντος που είναι γεμάτος στιγμές. Στο Γενάρη του μέλλοντος της ελπίδας και των προσδοκιών

0 Comments

Αφήστε ένα σχόλιο