ΕΙΣΙΤΗΡΙΟ ΓΙΑ ΤΟ ΑΔΗΛΟ

του Γιώργου Αναγνωστόπουλου

Εισιτήριο για το άδηλο;

Ποιο άδηλο;

Και γιατί;

Μιας και δεν έχω την αίσθηση της παρουσίας του.

Μα …ούτε καν και της μυρωδιάς του ή της εικόνας του.

Άληπτo  λοιπόν και ανερώτητο;

Ούτε καν ανεπαίσθητο, η σχεδόν ασήμαντο όπως το ελαφρύ αεράκι κάτω από τον καυτό ήλιο του καλοκαιριού.

Ίσως, όμως την ύστατη στιγμή…

Εκεί!

Στις προσηλιακές πηγές του νου μου

να φωτίσει  κάποιες εύληπτες  σκηνές

στους σκοτεινούς προθάλαμους της σκέψης.

Κάποιες σκηνές διαρκούς φυγής,

μα αποφασιστικές,

βέβαιες για τον εαυτό τους,

όσο και το ορμητικό βάδισμα μιας γυναίκας στην κεντρική λεωφόρο.

Ω διαδρομή,  τόσο μακρινή που μοιάζεις μάταιη!

Τόσο μακρινή όσο μία έρημος χωρίς όαση και τόσο μικρή…

Πιο μικρή και από τα μικρά όρια της σκέψης μου.

Δεν έχει άλλο δρόμο λοιπόν για μένα,

μα και για κανέναν.

Και ας είναι αυτή η πόρτα φτιαγμένη για τους δικούς μου χτύπους γιατί με γνώριζε καλά.

Μα ο καθένας από πριν έχει μια δική του πόρτα που τον καλεί.

Με γυμνά τα νεύρα λοιπόν…

Τώρα…

Και με την καρδιά σφουγγάρι…

Έως το χείλος της ημέρας θα προσμένω!

Θα προσμένω τη  λύπη, τη χαρά και τον πόνο να με προσανατολίσει.

Έως ότου γίνει γλυκιά θλίψη.

Έως ότου γίνει νόστος.

Γίνει λυρισμός και μένος ποιητικό.

Γίνει χτύπος για τη δική μου πόρτα.

Ναι, έως το χείλος της ημέρας.

Και αύριο;

Αύριο που θα χουμε καιρό

σαν τ’ αύριο να μην μοιάζει.

0 Comments

Αφήστε ένα σχόλιο