Βαταμιδης

Από τον Έβρο στον Τίγρη ημέρα 9η : Από το Αφιόν Καραχισάρ στα πεδία των μαχών και της καταστροφής.

Ένα οδοιπορικό προς τη Μεσοποταμία των θρύλων

Από το Αφιόν Καραχισάρ στα πεδία των μαχών και της καταστροφής.  Επίσκεψη στα  στρατηγεία του Κεμάλ.  Επιστροφή στην Αλεξανδρούπολη  

του Γιάννη Λασκαράκη

Η ανάβαση στον μαύρο βράχο του Αφιόν Καραχισάρ με τα 1000 σκαλοπάτια ήταν εύκολη για τους Έλληνες  στρατιώτες του  1922 που ανέβαιναν  για να φυλάξουν τα οχυρωματικά έργα και να ξαγρυπνήσουν παρακολουθώντας τις κινήσεις του Κεμάλ.  Εμείς φθάσαμε μέχρι τη μέση και επιστρέψαμε, αφού  πήραμε τις πανοραμικές φωτογραφίες της  γραφικής πόλης.  Έπρεπε να ξεκινήσουμε το ταξίδι της επιστροφής και να επισκεφθούμε τα πεδία των μαχών και τον σιδηροδρομικό σταθμό του Ουσάκ.

H διαδρομη

Πρώτα ανεβήκαμε στο στρατηγείο του Κεμάλ στο Κοτζά Τεπέ, απ΄ όπου κατεύθυνε την πρώτη επίθεση εναντίον των θέσεων των Ελλήνων στο Αφιόν Καραχισάρ.  Στη συνέχεια το στρατηγείο μετακόμισε στο  Ζαφέρτεπε, που επισκεφθήκαμε την προηγούμενη, για τη μάχη του Αληβεράν.  Διασχίσαμε την μοιραία κοιλάδα και βρεθήκαμε στη θέση των εγκλωβισμένων στρατιωτών.  Τα γύρω βουνά αποτελούσαν ένα πρώτης τάξεως ορμητήριο για τους επιτιθέμενους  Τούρκους  και το πυροβολικό τους και η κοιλάδα μια φρικτή παγίδα για τους Έλληνες.  Στο τέλος της κοιλάδας  βρίσκεται ή έξοδος του  Ντουμπλού Πινάρ, την οποία είχαν αποκλείσει οι Τούρκοι.  Και  άλλα μνημεία υπάρχουν στη πλατεία του χωριού για τους νικητές.

Αφιόν Καραχισάρ- ο βράχος

Ακολουθήσαμε τον δρόμο των φυγάδων στρατιωτών μας προς το Ουσάκ, όπου βρίσκονταν το κέντρο ανεφοδιασμού των Ελλήνων. Ο σιδηρόδρομος που το συνέδεε απευθείας με τη Σμύρνη ήταν μια ελπίδα για τη σωτηρία τους.  Είχε όμως καταληφθεί και αυτός από τους Τούρκους.  Επισκεφθήκαμε τον σταθμό, που μας μετέφερε εκατό χρόνια πίσω,  με την ατμόσφαιρα που δημιουργεί το κλασσικό κτήριο και οι παλιές φωτογραφίες που υπάρχουν στο εσωτερικό του.

Από το Ουσάκ τα απομεινάρια των διαλυμένων μεραρχιών μας βάδιζαν ασύντακτα προς τη Σμύρνη, καίγοντας τα χωριά που συναντούσαν στο δρόμο τους.  Εμείς αλλάξαμε κατεύθυνση πηγαίνοντας προς βορρά με προορισμό την Πάνορμο (Pandırma). Στην παραλιακή πόλη με την πάλαι ποτέ πολυπληθή ελληνική παρουσία πήραμε ένα καφέ και περπατήσαμε στην παραλία. Η ψαραγορά είχε λαχταριστά ψάρια και τα καταστήματα ήταν γεμάτα προμήθειες, όπως συνέβαινε σε όλες της τουρκικές πόλεις.

Προσφορά τσαγιού για τους αναβάτες προς τη κορυφή με τα 1000 σκαλιά

Φθάσαμε στην Λάμψακο και από εκεί περάσαμε με το φέρυ απέναντι στην Καλλίπολη.  Στο γραφικό λιμανάκι  με τις ψαροταβέρνες  απολαύσαμε παλαμίδα ψητή.  Αυτή ήταν και η τελευταία γεύση από το εννιάμερο ταξίδι.

Προσπεράσαμε το Τουρκικό τελωνείο και το εργοτάξιο του νέου σύγχρονου και μεγαλύτερου που κτίζεται. Στο απαρχαιωμένο Ελληνικό τελωνείο, το πρώτο  προς την Ευρώπη, προσγειωθήκαμε στην ελληνική πραγματικότητα.

Σε μισή ώρα  ήμασταν στα σπίτια μας,  φορτωμένοι αναμνήσεις, εντυπώσεις και συγκινήσεις, από το ταξίδι μας των 5.000 χιλιομέτρων στους ιστορικούς τόπους της Μικρασίας, της Καππαδοκίας, της Κιλικίας  και της Μεσοποταμίας.

 

 

0 Comments

Αφήστε ένα σχόλιο