Aύγουστος 1999… ΙΝΚ

H ερώτηση που έχει απαντήσει κάθε συγκρότημα περισσότερο σε συνεντεύξεις του είναι η εξής, πότε δημιουργηθήκατε…

Σήμερα είναι μια διαφορετική περίπτωση, επειδή στα πλαίσια μονόλογου αυτή τη φορά κ όχι ερώτησης νιώθω μεγάλη περηφάνια, πέρασαν 20 ολόκληρα χρόνια από τότε που με τον Κώστακαι τον Σάββα ξεκινήσαμε το ταξίδι που λέγεται ΙΝΚ.  Tο πρωί με κάλεσε στο γραφείο του ο Σάββας -έλα θέλω να σου δείξω κάτι, ετοίμασε και θα κυκλοφορήσει την επόμενη κατά πάσα πιθανότητα εβδομάδα το video μας για το In A Manner of Speaking..ήθελα να στο κάνω δώρο μου λέει..ή έχεις φίλους καλούς ή δεν έχεις λέω εγώ!

Αύγουστος 1999 και ο Αποστολόπουλος βλέποντας τις εφηβικές και ενδυματολογικές ανησυχίες μου  με ρωτά αν θέλω να δοκιμάσω φωνητικά σε κάποιες συνθέσεις που έγραφε με τον Καραμπαλάση.

Είχε προηγηθεί επίσκεψη στο σπίτι του Kώστα με τον οποίο είχαμε πάντα κοντινές και καλές σχέσεις, για να  μάθω να κουρδίζω την πρώτη μου ακουστική κιθάρα, μια λευκή πολύ ωραίο ξύλο, όπως αυτές που έπαιζαν οι Days of the New...

Ο Σάββας από την άλλη εκείνη την εποχή ήταν στα μάτια μου κάτι ανάλογο του Chris Cornell των Soundgarden, έγραφε μουσικάρες είχε το μαλλί του Kim Thayil και γενικά είχε την αύρα ενός μυστήριου rock star. Φυσικά και δέχτηκα είχα ήδη προσπαθήσει να γράψω κάποια τραγούδια με διάφορους τύπους αλλά οι συγκεκριμένοι στα μάτια μου ήταν ήδη αναγνωρισμένοι μουσικοί…

Καθίσαμε μαζί μια εβδομάδα και ηχογραφήσαμε ένα demo με τρία τραγούδια τα Violent Dope, Psycholorgy, Bed of Eclipse από την έκλειψη ηλίου που συνέβη εκείνες τις μέρες. Το Bed ofeclipse έγινε αργότερα Strange Lullaby ενώ το Violent Dope υπάρχει σε νέα έκδοση στο Loom.

H αρχική έκδοση του Violent Dope από τη συλλογή του φίλου Zion για τη μουσική σκηνή της πόλης

Από τον Αύγουστο εκείνο θυμάμαι τα βράδια και τη φάση που είχαμε στήσει στη Στίλβη, ατελείωτες νύχτες μιλώντας και αναπνέοντας μόνο για μουσική. Συζητούσαμε για τους Cult, τους Faith No More, τον λυρισμό των Waterboys, των The Tea Party και του Morrison. Τις διφωνίες των Alice in Chains, την ομορφιά των Stone Temple Pilots, των Porcupine Tree και των Tool…

Φυσικά και ο ήχος μας με εκείνες τις συνθήκες δεν ήταν ο καλύτερος δυνατός, παρόλα αυτά όποιος άκουγε εκείνους τους πρωτόλειους ΙΝΚ μας ωθούσε στο να συνεχίσουμε με την καλόπιστη κριτική του. Μια από αυτές και ίσως η πλέον σημαντική ήταν αυτή του Στυλιανού Τζιρίτα στο ΠΟΠ Κ ΡΟΚ που με έκανε να φουσκώνω από περηφάνια και να συγκινούμαι από τα τηλέφωνα που μου κάνανε οι φίλοι από την Ελλάδα μιας και τότε έμενα στο εξωτερικό. Ουσιαστικά τις εμφανίσεις τις ξεκινήσαμε τέλη 2003 με αρχές 2004, τότε  βρεθήκαμε με τον Κώστα επιτέλους στο ίδιο μέρος, Θεσσαλονίκη. Kλείσαμε δηλαδή τα 15 συναυλιακά και τα 10 δισκογραφικά χρόνια από το ντεμπούτο μας Diary που κυκλοφόρησε επίσημα Γενάρη του 2009.

20 χρόνια λοιπόν από το πρώτο demo μετά  2019 και είμαστε ακόμα εδώ, δείγμα του σεβασμού μας για  τον οργανισμό που λέγεται ΙΝΚ, δεν θέλω να σκέφτομαι αν πετύχαμε πολλά ή λίγα, δε με ενδιαφέρει, είμαι οπαδός της μουσικής, ποτέ δεν θεώρησα πως είμαι μουσικός, δεν ξέρω να διαβάζω  νότες  και παρτιτούρες , όπως τότε έτσι και σήμερα βάλαμε το συναίσθημα μπροστά και σε μια αυτοεκπληρούμενη προφητεία το γραπτό έμεινε…είναι ο δικός μας τρόπος να ξεγελάσουμε την αιώνια λήθη ακουμπώντας με πληρότητα το πέπλο του μεγάλου ύπνου.. Η τέχνη είχε πάντα τον τρόπο να παρουσιάζει μια αρτιότερη πλευρά του ανθρώπινου είδους, ο μύθος, το συναίσθημα, ο ρομαντισμός δεν θα είχε μεγαλύτερο έδαφος από αυτό που βρήκε κυρίως στα τραγούδια..είναι ένα ιερό άσυλο για όσες απογοητεύσεις προσφέρει κυνικά και απλόχερα η γνωστή άλλη πλευρά της φύσης μας.

Θέλω να ευχαριστήσω όλους όσους συμμετείχαν σε αυτό το ταξίδι, τον Γιάννη Χατζηπαπά που έδωσε και την ψυχή του για το συγκρότημα, τον Παναγιώτη Γκίνη που το ταλέντο του δε χωρά στην Ελλάδα, τους αδερφούς Μαργιόλη που είναι και δικά μας αδέρφια, τον γίγαντα DRA Δημήτρη Τράσκα, τον Σάββα Κούσα που παίζει κιθάρα πλέον στη Γερμανία, τον Σπύρο Θωμαίδη που έκατσε πίσω από τα τύμπανα σε μια κρίσιμη περίοδο και μας τον έκλεψε η Αυστραλία, τον Θανάση Γκαμαράζη, τον Μιχάλη Τσαταλμπασίδη τον Αργύρη Βρέττα, και φυσικά τον αδερφό μου Σταύρο Τσάνταλη που αποτελεί τη νέα μας βάση  εδώ και καιρό μαζί με τον μπασίστα μας Κώστα Κετσέρη.

20 χρόνια είναι πολλά, αλλάζουν όλα,  ο Κώστας έκανε παιδιά ο Σάββας το ίδιο, ο αδερφός μου επίσης, παντρέψαμε και τον Δημήτρη. Ένα όμως δεν άλλαξε και αυτό είναι η αγάπη μας για τους ΙΝΚ, η σχέση μας με την μουσική σφραγίδα και δείγμα του ότι δεν αλλοτριωθήκαμε. Φέτος θα γιορτάσουμε  τον Αύγουστο με δύο επετειακές συναυλίες ενώ οι υπόλοιπες έπονται…

Έτσι λοιπόν 1/8 θα βρισκόμαστε ως opening act στους μεγάλους Θρύλους της Ελληνικής σκηνής Γιάννη Αγγελάκα και Παύλο Παυλίδη στο Τυχερόκ και στις 8/8 στην πόλη της Αλεξανδρούπολης και στις Λευκές Νύχτες παρουσιάζοντας  τραγούδια από όλη μας την πορεία μαζί με αγαπημένες διασκευές στο πάρκο της Ακαδημίας.

Love you all ΙΝΚ brothers..

 

0 Comments

Αφήστε ένα σχόλιο