Απόψεις

  Προάγγελοι

Το φεγγάρι προσκυνάει το ξημέρωμα.

Με δυο σύννεφα χέρια στα άκρα του

κρατάει τη γύμνια της νύχτας,

θυμίαμα στον Απόλλωνα.

Δεν χώνεψε την αρμύρα της σιωπής

και χάθηκε στο φλοίσβο της μέρας.

Οι τελευταίες ακτίνες του ακούστηκαν

σαν πνιγμένες κραυγές

σε ναυάγιο που χάραξε

στην ακρογιαλιά του ουρανού.

Τα βλέφαρα ενός μωρού

αποτραβήχτηκαν από την άκρη του ανώριμου χρόνου τους

και τρεμόφεξαν σαν άστρα στον ουράνιο θόλο.

Να μάντεψαν άραγε το χαμό του;

Ή ν’ άκουσαν τους τελευταίους ψίθυρους της Εκάτης;

Χιλιάδες χρόνια τώρα, μετά από κάθε ναυάγιο

προβάλει ένα ξημέρωμα,

σαν πρωινή δροσοσταλίδα ελπίδας,

μέσα από τα μωρουδίστικα μαντικά μάτια του Τειρεσία.

Κάτι σαν προάγγελοι της ανατολής.

Προάγγελοι των ηττημένων.

Των ηττημένων από ψωμί και υψωμένη γροθιά.

Αλλά και των αιώνια δοξασμένων που έρχονται

με πνεύμα και σάρκα λαού.

Ίσως γι’ αυτό περιμένουν όλοι κάτι να δουν

μέσα από αυτά τα διάφανα,

ακούραστα από τη ζωή μάτια,

μετά από κάθε κοινωνικό ναυάγιο.

Μετά από κάθε νυχτερινό ταξίδι.

Και είναι τόσα πολλά τα ταξίδια και τα ναυάγια,

όσα και τα δάκρια από το κλάμα ενός μωρού το απόβραδο,

που κυλούν διαβρέχοντας,

άπειρα και αλόγιστα,

την ιστορία της ανθρωπότητας.

 

 

 

Σχετικά με τον συντάκτη

Γιώργος Αναγνωστόπουλος

Γιώργος Αναγνωστόπουλος

Γράψτε ένα σχόλιο

error: