του Γιώργου Αναγνωστόπουλου

Κάποτε παιδιά ξημερώναμε σε κάποιο αστέρι που χάνονταν μακριά απ’ τον κόσμο

όταν η νύχτα τύλιγε κατάσαρκα τα όνειρά μας

και εμείς με μια μικρή ευχή σαν πανοπλία απλωμένη πάνω στην καρδιά μας  ξορκίζαμε τους φόβους μας στον άπειρο σκοτεινό ουρανό.

Μα ήταν τόσο πλατιά που έφτανε να φωτίσει όλη τη νύχτα

και τόσο στενή όσο το λεπτό φως της πανσελήνου

που ξετυλίγεται πάνω στη θάλασσα

παλεύοντας με τα κύματα για λογαριασμό όλης της ανθρωπότητας.

Και ύστερα μεγαλώνοντας μας μάθανε να καθόμαστε πια σιωπηλοί, στα έρημα παγκάκια και στις πλατείες που φιλοξενούσαν τη μοναξιά μας,

ή δίπλα στο παράθυρο του πατρικού μας

και έτσι μαζεύαμε τις σκόρπιες μνήμες μας από τους τοίχους και τις κορνίζες για να τις μοιραστούμε με τα βλέμματα των περαστικών,

καθώς αυτά περνούσαν αδιάφορα έξω στο δρόμο

και έσβηναν μαζί με τα βήματά τους που έσερναν την ψυχή τους και το βάρος τους πάνω στην αφιλόξενη άσφαλτο,

ή κάποιες φορές συζητούσαμε για τα παλιά με την γέρικη πια ροδακινιά στο πλάι του φράχτη

που φαινόταν ίσα ίσα από το μικρό παράθυρο της κουζίνας

και ίσως αν ήμασταν τυχεροί με κάποιο αγαπημένο χέρι που ακόμη έσφιγγε το δικό μας,

καθώς τινάζαμε μαζί του τις ευχές μας ως τον ουρανό.

Έτσι κάθε βράδυ ζούσαμε τη δική μας Ανάσταση

και το δικό μας Χριστός Ανέστη

διώχνοντας την ομίχλη από το βάθος του δρόμου,

μιας και το αμυδρό φως της κολώνας στη γωνιά του σπιτιού μας δεν είχε προλάβει να δει ακόμα το αναπότρεπτο τέλος του αποχωρισμού.

Μα αυτά τα αθώα μάτια των παιδιών πόσο όμορφα ενσαρκώνουν  τα όνειρά μιας άλλης εποχής που πάντα θα μας προσπερνάει,

όπως οι ξένοι διαβάτες στο δρόμο,

ή το στιγμιαίο άρωμα από τα τριαντάφυλλα που κάποτε προμήνυε σε αυτά την δική τους άνοιξη.

Για αυτό σας λέω πως τα λευκά σύνορα της παιδικής φαντασίας πάντα θα είναι σιωπηλοί  μάρτυρες των  πιο αγνών επιθυμιών μας,

που κάποτε χάνονται μέσα στην άγρια μπόρα της ζωής που περνά,

σαν πεταμένο τσιγάρο στα απόνερα,

ή στα απότομα αινιγματικά σκαλιά της επιστροφής μας από τ’ όνειρο

που ποτέ δεν υπήρξε πραγματικά δικό μας

παρά μόνο μέσα σε κάποια ευχή που κάναμε κάποτε

και ίσως ακόμη ταξιδεύει στον  άπειρο σκοτεινό ουρανό.

0 Comments

Αφήστε ένα σχόλιο

error: