Λύση στα προβλήματα η συμμετοχή και όχι η παραίτηση

της Μαρίνας Κωστοπούλου*

Όταν ανακοίνωσα σε οικογένεια και φίλους την απόφαση μου να ασχοληθώ με τα του Δήμου μέσω της υποψηφιότητάς μου για το Κοινοτικό Συμβούλιο η απάντηση που εισέπραξα από τους περισσότερους ήταν μια παραλλαγή του «Πού πας ξυπόλητη στ’ αγκάθια» & «τι σου χρειάζεται να μπλέκεις μ’ αυτά «.

Πάσχισα να τους εξηγήσω τί δουλειά έχω εγώ νέα γυναίκα, μάνα και εργαζόμενη (στον ιδιωτικό τομέα) στα αυτοδιοικητικά. Τους τόνισα, λοιπόν, ότι όλα τα παραπάνω που θεωρητικά με εμποδίζουν είναι ταυτόχρονα κι αυτά που με κινητοποίησαν & με οδήγησαν σ’ αυτή μου την απόφαση.

– Ως γυναίκα, αρχικά, είμαι άκρως ευαισθητοποιημένη στα κακώς κείμενα και στις τυχόν ασχήμιες που παρατηρώ στην πόλη που ζω, δραστηριοποιούμαι & μεγαλώνω το παιδί μου.

– Ως μητέρα, από την άλλη , νιώθω την ανάγκη να δείξω στο γιο μου ότι η συμμετοχή στα κοινά & δη στην Κοινότητα είναι δικαίωμα και υποχρέωση κάθε ενεργού πολίτη. Κλισέ, τετριμμένο; Μπορεί, δεν παύει όμως να είναι αληθινό.

– Η τελευταία ιδιότητά μου, αυτή της υπαλλήλου στον ιδιωτικό τομέα είναι η πιο ουσιαστική. Στην Ελλάδα του 2019 η γυναίκα εργαζόμενη στον ιδιωτικό τομέα είναι σαν το ανθρακωρύχος στο Βέλγιο που λέγανε οι παλιότεροι.

Δεν αστειεύομαι καθόλου!

Εργασία στον ιδιωτικό τομέα σημαίνει ότι ο εκάστοτε εργοδότης σε πληρώνει όσο και όποτε θέλει. Οι όποιες φωτεινές εξαιρέσεις δυστυχώς επιβεβαιώνουν τον κανόνα.

Σημαίνει ότι δεν έχεις το δικαίωμα να αρρωστήσεις και να απουσιάσεις από την εργασία σου και εάν – φευ! – συμβεί αυτό φυσικά δεν αμείβεσαι για το διάστημα που έλειψες.

Σημαίνει ότι δεν έχεις το δικαίωμα να μείνεις έγκυος και να γίνεις μητέρα. Υπερβολικό;

Κάθε άλλο, πέρα για πέρα αληθινό και ελληνικό. Δεν θα ξεχάσω στην διάρκεια της εγκυμοσύνης μου τον ψυχολογικό – και όχι μόνο – πόλεμο που δέχθηκα από την τότε εργοδότριά μου (μάνα ούσα και η ίδια).

Όλες αυτές οι δυσκολίες και τόσες άλλες με δυνάμωσαν και μου ενίσχυσαν την πεποίθηση ότι μόνο συμμετοχικά λύνονται, βελτιώνονται, διορθώνονται τα όποια προβλήματα. Η παραίτηση, η απομόνωση , η ατομικότητα δεν είναι η λύση. Ποτέ δεν ήταν. Σε καθημερινή, εξάλλου, βάση καλούμαστε να συμμετέχουμε, να αναλάβουμε πρωτοβουλίες & δράση, να πάρουμε αποφάσεις που σχετίζονται με τη γειτονιά, το σχολείο του παιδιού μας, το κοντινό μας πάρκο και τόσα άλλα.

Αναλογιζόμενη, λοιπόν, όλα αυτά σήκωσα το βλέμμα & με περίσσιο θάρρος και περηφάνια ανακοίνωσα σε φίλους & γνωστούς ότι εγώ δηλώνω παρούσα στην εκλογική αναμέτρηση της Κυριακής. Εσείς;

*Κωστοπούλου Μαρίνα – Υποψήφια Κοινοτική Σύμβουλος με την Κοινότητα Φάρος.

0 Comments

Αφήστε ένα σχόλιο

error: