“Η κυριαρχία του φαλλού” – Στοπ στην κακοποίηση των γυναικών

 “Για να μπορέσω όμως ως γυναίκα να παρουσιάσω στην κοινωνία μια εναλλακτική λύση στην πατριαρχία πρέπει πρώτα να μάθω ποιά ήμουν πριν η πατριαρχία με υποβιβάσει σε αυτό που είμαι σήμερα…” 

(Λ. Ζωγράφου)

  Με αφορμή την ημέρα για την εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών αφιερώνω τις σκέψεις μου σαν ένα μικρό φόρο τιμής στις γυναίκες που βίωσαν και βιώνουν τη βία και όμως δεν μπορούν να ξεφύγουν από τον εφιάλτη αυτό.

Από αρχαιοτάτων χρόνων η γυναίκα ανήκε σε κάποιον αφέντη. Έπρεπε να υποτάσσεται σε κάθε παραλογισμό του πατέρα ή του συζύγου μετέπειτα. Ήταν κυριολεκτικά καθηλωμένη στον φαλλοκρατισμό και τον συντηρητισμό που επέβαλλε η ελληνική παράδοση.

Η σωματική, η ψυχολογική και η λεκτική βία κάθε άλλο παρά παρελθόν είναι για δεκάδες γυναίκες στον κόσμο. Η βία σε πολλές περιοχές του κόσμου θεωρείται “φυσιολογική’. Όπως “φυσιολογικό” θεωρείται τα κορίτσια να υφίστανται ακρωτηριασμό των γεννητικών τους οργάνων, να προωθούνται στην πορνεία ή να τα πουλάνε με αντάλλαγμα ένα ζευγάρι βόδια… “Φυσιολογικό” θεωρείται επίσης να θάβουν τη χήρα ζωντανή ή να λιθοβολείται μέχρι θανάτου μια γυναίκα για “μοιχεία”… Και όλα αυτά προς παραδειγματισμό, συμμόρφωση και υποταγή του ασθενούς φύλλου… Κάτι αντίστοιχο δεν έχει συμβεί ποτέ σε άντρα… Ο άντρας είναι το πρότυπο της σωματικής δύναμης και ο ξυλοδαρμός είναι ο τρόπος υποταγής της γυναίκας σε αυτόν.

Η αθέατη βία, όπως ονομάζεται η βία μέσα στο σπίτι, εξακολουθεί να αποτελεί μια μάστιγα που επιδεινώνεται μέσα στο άρρωστο κλίμα τις εποχής. Υπάρχουν γυναίκες που πίσω από τους τέσσερις τοίχους του σπιτιού τους ζουν ξανά και ξανά τον ίδιο εφιάλτη… Γυναίκες που βιώνουν την κακοποίηση αλλά λόγω του φόβου για αυτό που πρόκειται να συμβεί και των απειλών που δέχονται υπομένουν την κόλαση, βυθίζονται στην κατάθλιψη και τελικά χάνουν τον εαυτό τους και την ψυχή τους. Ίσως δεν είναι τόσο ο σωματικός πόνος που σε πληγώνει όσο η ταπείνωση και ο υποβιβασμός. Καθημερινοί ξυλοδαρμοί και τραυματισμοί από το σύζυγο ή το σύντροφο, ψυχολογικός πόλεμος, εξόντωση και ταπείνωση. Σεξουαλική παρενόχληση και βιασμοί στην οικογένεια, στο δρόμο, στο χώρο εργασίας, εξαναγκαστική πορνεία και σεξουαλική εκμετάλλευση ακόμα και μικρών κοριτσιών.

Ένα μεγάλο ποσοστό γυναικών που κακοποιούνται παραμένουν με τους “θύτες” που τις κακοποιούν. Το πρόβλημα είναι ότι οι γυναίκες νομίζουν πως εκείνος θα αλλάξει. Όμως δεν αλλάζει. Και οι άντρες κάνουν το λάθος να νομίζουν πως εκείνη δε θα φύγει, γιατί για τις γυναίκες που υφίστανται την κακοποίηση υπάρχει, ακόμη και σήμερα, η προκατάληψη πως “τα θέλει και τα παθαίνει”. Όμως φεύγει…  Άλλωστε η γυναίκα αυτό που επιθυμεί δεν είναι να θεωρείται ανώτερη του άντρα όμως να νιώθει οπωσδήποτε εφάμιλλη του.

Τις μετοχές των αντρών τις μεγαλώνει ο θαυμασμός των γυναικών. Πρώτα των μανάδων για τους κανακάρηδες τους και μετέπειτα των συντρόφων τους οι οποίες έχουν διαπιστώσει πια στις μέρες μας ότι καλύτερη η μοναχική ζωή από τη συμβίωση με ένα σερνικό καθυστερημένων αντιλήψεων για την ελευθερία.

Υπάρχουν ακόμα και στις μέρες μας άντρες που δε θεωρούν τη γυναίκα σύντροφο αλλά ιδιοκτησία τους. Τα άτομα που ασκούν βία είναι συχνά άτομα τα οποία έχουν μεγαλώσει και ανατραφεί σε ένα περιβάλλον βίας, αναπαράγοντας το ίδιο μοντέλο… Έρευνες έχουν αποδείξει πως παιδιά τα οποία υπήρξαν μάρτυρες ή θύματα βίας γίνονται μελλοντικά και οι ίδιοι θύτες. Υπάρχουν σκουριασμένα μυαλά που θεωρούν πως η βιαιοπραγία είναι “δικαίωμα” και επιβράβευση του αντρισμού, πως έχει κατασκευαστεί με λίγα λόγια να είναι “άντρας” εξ’ ού και το “είμαι άντρας και το κέφι μου θα κάνω”.

Όσο λέμε “άντρας είναι” ή “δε βαριέσαι μωρέ, ένα χαστουκάκι σου δωσε, σιγά το πράμα…” χρησιμοποιώντας το ως δικαιολογία για τις βίαιες πράξεις του, όσο θεωρείται σχεδόν δεδομένο ότι μπορεί να επιτρέπει ή να απαγορεύει πράγματα στη γυναίκα του, όσο η κοινωνία είναι ανεκτική και δεν αντιδρά οι “φαλλοκράτες” θα δρουν ανενόχλητοι. Σε καμία περίπτωση δε δικαιολογείται αυτή η κτηνωδία. Δε μπορεί όταν υπάρχει βία να αναπτυχθεί μια υγιής οικογένεια…

 

0 Comments

Αφήστε ένα σχόλιο