Έβρος Κοινωνία

Η διδασκαλία της Ιστορίας στο ελληνικό σχολείο

Πως διδάσκεται και πώς πρέπει να διδάσκεται η Ιστορία. Μια πολύ ενδιαφέρουσα Ημερίδα του Ιστορικού Μουσείου Αλεξανδρούπολης.

Ο  τρόπος με τον οποίο πρέπει να διδάσκεται η Ιστορία ήταν το αντικείμενο της ενδιαφέρουσας ημερίδας που διοργάνωσε το Ιστορικό Μουσείο ΅Αλεξανδρούπολης το περασμένο Σάββατο , σε συνεργασία με τον Σύλλογο φιλολόγων Έβρου. Βασικοί εισηγητές ήταν οι καθηγητές Ειρήνη Νάκου από το Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας, ο Γιώργος Κόκκινος από το Πανεπιστήμιο Αιγαίου, ο Άγγελος Παληκίδης από το Δημοκρίτειο , η Ξένια Ελευθερίου υποψήφια διδάκτορας στο Αριστοτέλειο και η Μαρία Βλαχάκη , διδάκτορας στη διδακτική της Ιστορίας.

Όλοι τους τόνισαν την ανάγκη σύνταξης ενός νέου Προγράμματος Σπουδών για την διδαχή της Ιστορίας με νέο πλαίσιο , δομή  και αρχές.

Περιέγραψαν τις αδυναμίες της σημερινής ιστορικής παιδείας στην πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση, επισημαίνοντας  τις λάθος αντιλήψεις και τις συνέπειές τους στην συγκρότηση των μαθητών ως αυριανών  πολιτών.

Λάθος αντιλήψεις :

  1. Η άποψη ότι η ιστορική αλήθεια υπάρχει ως αντικειμενική αρχή, με συνέπεια να θεωρείται ότι υπάρχει αντικειμενική αλήθεια για το παρελθόν και αυτή να γίνεται η επίσημη αφήγηση του κράτους.
  2. Η θεωρία του ιστορικού μονόδρομου, που οδηγεί στην αντίληψη ότι δεν υπήρχε άλλη λύση , το ιστορικό γεγονός ήταν αναπόφευκτο
  3. Ο μύθος τις εθνικής ενότητας οδηγεί στην ενοχοποίηση της απόκλισης από τον κανόνα που επιβάλλει η κυρίαρχη ομάδα, με αποτέλεσμα να υπάρχουν οι «Πατριώτες» εναντίον «μειοδοτών», «εθνομηδενιστών» κλπ
  4. Ο μύθος της εθνικής ομογένειας των κοινωνιών του παρελθόντος-, που οδηγεί στην άρνηση της πολυπολιτισμικής συνύπαρξης σήμερα.
  5. Ο μύθος ότι η βία και η αδικία είναι καταστατικές αρχές της ανθρώπινης φύσης οδηγεί στη νομιμοποίηση του πολέμου ως αναγκαίουκακού και στην καλλιέργεια μίσους, επιθετικότητας, εχθρότητας, υποτίμησης του «άλλου» και στην καλλιέργεια εθνοφυλετικών στερεοτύπων.
  6. Η Έμφαση στην πολιτικο-στρατιωτική Ιστορία οδηγεί στη εκτίμηση ότι η Ιστορία είναι μια ακολουθία πολέμων και ότι οι πόλεμοι σηματοδοτούν την εξέλιξη
  7. Η έμφαση ότι οι ιστορικές προσωπικότητες καθορίζουν την εξέλιξη των κρατών και της ανθρωπότητας,υποτιμά τον ρόλο των λαών θεωρώντας τους ανάξιους απέναντι σε άξιους ηγέτες, ή ότι είναι θύματα ανάξιων ηγετών.
  8. Ο ψευδής ισχυρισμός ότι υπάρχει μια και αδιαφοροποίητη ιστορική αφήγηση, με συνέπεια η δική μας αλήθεια να είναι η μοναδική αλήθεια.
  9. Η χρήση ομονοούντων ιστορικών πηγών, ώστε να επενδύεται η επίσημη αλήθεια με το κύρος της επιστημονικής αυθεντίας

Για μια δημοκρατική διδασκαλία της Ιστορίας επισημάνθηκε ότι:

Ιστορία διδάσκουμε για να καλλιεργήσουμε την δημοκρατική  συνείδηση, ενθαρρύνοντας τον πλουραλισμό των απόψεων , το διάλογο και την αλληλεπίδραση, αμφισβητώντας την  αυθεντία και αποκηρύσσονταςτη  δογματική μοναδικότητα της ιστορικής αλήθειας. Η ιστορική εκπαίδευση μπορεί  να διαδραματίσεικρίσιμο και αποφασιστικό ρόλο στη καλλιέργεια  της δημοκρατικήςσυνείδησης των νέων ανθρώπων και να αποτελέσει τον ανασχετικό φραγμό στη ξενοφοβία, το μίσος, τη μισαλλοδοξία και την εθνική και πολιτισμική περιχαράκωση. Τη δημοκρατική κουλτούρα των νέων ανθρώπων στις παρούσες συνθήκες μορφοποιεί ένα σύνολο δεξιοτήτων που αναπτύσσονται με την ιστορική εκπαίδευση , όπως η ενσυναίσθηση, η ανάγκη τεκμηρίωσης, η κατανόηση, ο σεβασμός και η ανεκτικότητα της πολιτισμικής ετερότητας, το αίσθημα ευθύνης, η ανάλυση και κριτική κατανόηση των διαφορετικώνοπτικών απέναντι στο στο ίδιο γεγονός, η ανακάλυψη της λογικής αλληλουχίας των συμβάντων, η αποδόμηση της ρητορικής της προπαγάνδας, η αξιολόγηση βάση λογικών κριτηρίων και τεκμηριωμένων επιχειρημάτων, η κριτική επεξεργασία στερεότυπων και προκαταλήψεων.

Σχετικά με τον συντάκτη

Η Γνωμη

Η Γνωμη

Γράψτε ένα σχόλιο

error: