Πολιτισμός

Ευσταθία Ματζαρίδου: «Τα σύνορα σε προετοιμάζουν να γίνεις πολίτης του κόσμου»

Η συγγραφέας μιλά για το νέο της μυθιστόρημα «Τα Ρούχα», με αφορμή την σημερινή παρουσίασή του στην Αλεξανδρούπολη

Της Κικής Ηπειρώτου

Οι εκδόσεις Σμίλη και το βιβλιοπωλείο Ελευθερουδάκης-Φωτεινή Σκαρλακίδου πραγματοποιούν εκδήλωση παρουσίασης του βιβλίου της Ευσταθίας Ματζαρίδου «Τα ρούχα”, σε μια δραματοποίηση λόγου με επίκεντρο τη σχέση ενός ζευγαριού, από:
Δόμνα Θεοδοσίου και Δημήτρη Σερπέζη (από την θεατρική ομάδα Νεφεληγηρέτες)
Χρήστο Ράπτη μαθηματικό και Φωτεινή Σκαρλακίδου
Το βιβλίο θα παρουσιάσουν η Ευαγγελία Σεραφείμ σχολική σύμβουλος ΠΕ, ο
Κων/νος Παπαγιάννης εκπαιδευτικός και η Φωτεινή Ναούμ συγγραφέας.
Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί την Παρασκευή 8 Ιουνίου 2018 και ώρα 8:00 μ.μ. στο Ιστορικό Μουσείο Αλεξ/πολης, Λεωφ.Δημοκρατίας 335.

Με αφορμή αυτήν την εκδήλωση αναδημοσιεύουμε την εξαιρετικά ενδιαφέρουσα πρόσφατη συνέντευξη της συγγραφέως στην εφημερίδα ΓΝΩΜΗ.

Η Ευσταθία Ματζαριδου, γεννημένη στην Ορεστιάδα, μιλά για τη συγγραφική της επιστροφή, μετά το «Ένας κόμπος όλα», με το μυθιστόρημα «Τα Ρούχα» από τις εκδόσεις ΣΜΙΛΗ.

 

Πώς γεννήθηκε η (πρωτότυπη) ιδέα για «Τα ρούχα»;  

Ήθελα να αφηγηθώ μια ιστορία έρωτα-αγάπης (θέμα χιλιοειπωμένο) με έναν τρόπο ελκυστικό για μένα εν πρώτοις και μετά για τον αναγνώστη, μια γραμμική αφήγηση, θα ήταν άλλη μια ιστορία αγάπης, έψαχνα να βρω, λοιπόν, ένα όχημα και μια ξεχασμένη κάλτσα, κάποτε, έγινε η αφορμή για τη σύλληψη. Το ρούχο είναι αυτό άλλωστε που αιχμαλωτίζει πιο πολύ τη μνήμη, σχετίζεται περισσότερο με τις αισθήσεις μας και οι αισθήσεις μας με τον έρωτα.

 Ολοκληρώνοντας την ιστορία και από την πλευρά του άνδρα, νιώθει κανείς ότι η σχέση αυτή έληξε άδοξα και άδικα, σαν από μία κακή παρεξήγηση. Μιλάνε τελικά τόσο διαφορετική γλώσσα οι άνθρωποι στις σχέσεις τους; Ή μήπως δεν μιλάνε καθόλου; Και γιατί, όπως αποδεικνύεται και από το βιβλίο σας, δεν αρκεί η αγάπη για να σώσει μία σχέση; 

Οι άνθρωποι είμαστε τα «εγώ» μας, τα υπερτροφικά «εγώ» μας ή τα πεινασμένα, τα βουλιμικά «εγώ» μας κι αυτά δυσκολεύουν όλες τις διαπροσωπικές μας σχέσεις, στις  ερωτικές σχέσεις τα «εγώ» είναι πολύ πιο λαίμαργα και γι’ αυτό έχουμε μετωπικές συγκρούσεις, ενίοτε και κανιβαλισμό, άλλες φορές πάλι καθόλου συγκρούσεις από φόβους ή εγωισμούς κι αυτό, επίσης, φθείρει. Δεν ξέρω πιο απ’ τα δυο είναι πιο διαβρωτικό. Στον έρωτα από την άλλη, ευτυχώς, μπαίνουμε με εμπιστοσύνη, χωρίς θωράκιση, χωρίς μάσκες, με μια γύμνια που είχαμε μόνο στην αγκαλιά της μάνας μας και παραδιδόμαστε με αφέλεια και με μια απαίτηση όμως να αγαπηθούμε έτσι, υπ’ αυτή την έννοια είναι ο έρωτας μια ανώριμη παιδική κατάσταση, αν, λοιπόν, στην πορεία δεν ενηλικιωθούν και οι δυο πλευρές, αν δεν καταλάβουν ότι δεν μπορούν να είναι τα κακομαθημένα παιδιά, τότε η σχέση θα τελειώσει κάποια στιγμή, δυο παιδιά που ερίζουν μονίμως δεν αφήνουν τίποτα στέρεο γύρω τους και μέσα τους…

Τι είναι αυτό που θυμάστε πιο έντονα από τα παιδικά σας χρόνια στον Έβρο;

Όσο μεγαλώνεις, φυσικό είναι να βαθαίνουν οι ρίζες, γυρίζεις στον τόπο του εγκλήματος και το έγκλημα σου φαίνεται και υπέροχο…, τώρα πια θυμάμαι τα πάντα με διαβολικές λεπτομέρειες και μου λείπουν τα πάντα και νομίζω ότι γράφω βουτώντας στην παιδική μου ηλικία μόνο κι ας φαίνονται εν πρώτοις τα θέματα άσχετα… Αυτό που μου λείπει περισσότερο απ’ όλα είναι τα σύνορα, αυτή η ανοιχτοσύνη, η απλωσιά των συνόρων, να είσαι στην Ελλάδα και να είσαι ταυτόχρονα και λίγο στην Τουρκία και λίγο στη Βουλγαρία, να ανοίγεις ραδιόφωνο και να ακούς τις γλώσσες τους, τις μουσικές τους, να διασχίζεις τον Έβρο βράδυ και να βλέπεις τα τούρκικα χωριά κατά μήκος του ποταμού φωτεινές κηλίδες…,αυτό μου φαινόταν μαγικό, η Βουλγαρία και η Τουρκία ήταν ειδικά τότε τελείως άλλοι κόσμοι, τέλος πάντων αυτή η εγγύτητα μου έδινε την αίσθηση μια απεραντοσύνης που μου άρεσε πολύ. Νομίζω ότι τα σύνορα σε προετοιμάζουν περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο μέρος να γίνεις πολίτης του κόσμου… Μου λείπουν τα σιταροχώραφα επίσης του παιδικού μου Έβρου όλων των εποχών, η μυρωδιά του φρεσκοοργωμένου χωραφιού, τα παιχνίδια στα πράσινα σιταροχώραφα την Άνοιξη και τα θερίσματα, έχω ακόμη τη μυρωδιά του θερισμένου σιταριού και μετά το θέαμα της καλαμιάς που καίγεται… Α, ναι και οι ομίχλες μου λείπουν πολύ, αλλά αυτές υπάρχουν και σήμερα ακόμη…, αν πάω Φθινόπωρο, θα με περιμένουν…

Ποια είναι τα επόμενα σχέδιά σας;

Να εκδώσω κάτι από αυτά που έχω γράψει, ένα μυθιστόρημα μάλλον.

Η εκδήλωση

Οι εκδόσεις Σμίλη και το βιβλιοπωλείο Ελευθερουδάκης-Φωτεινή Σκαρλακίδου σας προσκαλούν στην παρουσίαση του βιβλίου της Ευσταθίας Ματζαρίδου «Τα ρούχα”. Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί την Παρασκευή 8 Ιουνίου 2018 και ώρα 8:00 μ.μ. στο Ιστορικό Μουσείο Αλεξ/πολης, Λεωφ.Δημοκρατίας 335.

Βιο

Η Ευσταθία Ματζαρίδου γεννήθηκε το 1962 στην Ορεστιάδα. Το 1985 αποφοίτησε από τη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (Τμήμα Φιλοσοφίας, Παιδαγωγικής και Ψυχολογίας). Συνέχισε τις σπουδές της στην Ψυχολογία και τη Συμβουλευτική Οικογενειών στη Γερμανία, όπου έζησε και εργάστηκε επί χρόνια. Από το 2006 ζει και εργάζεται στην Αθήνα. Από τις εκδόσεις Μεταίχμιο κυκλοφορεί το πρώτο βιβλίο της «Ένας κόμπος όλα».

Τα Ρούχα

«Ένας άνδρας και μια γυναίκα αφηγούνται. Μοναδικό τεκμήριο της προηγηθείσας κοινής ζωής τους, τα ρούχα της και τα ρούχα του, άλλα λησμονημένα την ώρα του αποχωρισμού, άλλα απλώς ορόσημο μνήμης». Στο νέο της μυθιστόρημα, η Ευσταθία Ματζαρίδου παρουσιάζει μια ιστορία αγάπης, με τρόπο εντελώς διαφορετικό από αυτόν που έχουμε συνηθίσει. Όχημά της, τα ρούχα, αυτές οι παντός χρώματος και υλικού «πανοπλίες» που ντύνουν τους ανθρώπους, αλλά και τα συναισθήματα, τις στιγμές και τις αναμνήσεις.

Σχετικά με τον συντάκτη

Γιώργος Πανταζίδης

Γιώργος Πανταζίδης

Γράψτε ένα σχόλιο

error: