Για τους νηφάλιους

Όπως η φύση

αφήνει τη ζωή νηφάλια

να τρέχει στο κύμα, στον αέρα,

στις φωνές των πουλιών,

και στο ανάστημα του βασιλικού

 έξω από τις γρίλιες,

έτσι πια θέλεις να  στέκεσαι.

Ίσως για να αφουγκράζεσαι

 ποιους φόβους ξόρκισες

στα χρόνια που βουτούσες

σε θάλασσες που μύριζαν έλλειψη.

 Άσπονδος φίλος χρόνια,

σε καλούσε η κολασμένη έλξη

κλεισμένη σε ματαιότητα  

με επιχρύσωμα πληρότητας

να μοιραστείς ότι δε διδάχτηκες

 από τη φύση,  από τη ζωή

 και τον ηρωικό θάνατο της μέρας,

 της κάθε μέρας

που αφήνεται απλόχερα στη νύχτα.

 Τώρα νηφάλια μαθαίνεις

να κοινωνείς και να επικοινωνείς,

να απλώνεις τα κλαδιά σου,

να μπερδεύεσαι στα κύματα,

 στις φωνές των πουλιών και των Φίλων

που μαθαίνουν και αυτοί από σένα

 σιγά σιγά να υψώνουν το ανάστημα τους

έξω από τις γρίλιες.

Γιατί νηφάλιος θα πει

θέλω να μοιραστώ για να υψώνομαι.

Νηφάλιος θα πει

 θέλω να φανταστώ για να μοιράζομαι.

Νηφάλιος θα πει

θέλω να αγαπώ για να φαντάζομαι,

όταν ακούω το κελάηδημα των πουλιών

που αποχαιρετούν τον ήλιο που πέφτει 

και η κάθε μέρα αφήνει ηρωικά

 την τελευταία ανάσα της

νηφάλια στη νύχτα.

0 Comments

Αφήστε ένα σχόλιο

error: